บรรยากาศภายในห้องเรียนของวิทยาลัยเอเอสักกระดุ๊ง วันนี้ดูจะวุ่นวายและเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบหนาหูเกินกว่าปกติ 'ครูจอย' สายเม้าท์ประจำวิทยาลัยกำลังยืนจับกลุ่มคุยกับนักศึกษาเรื่องที่มีมหาเศรษฐีลึกลับบริจาคเงินสดถึง 50 ล้านบาทเพื่อสร้างตึกเรียนใหม่ให้แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ขณะที่ 'แจ็ค' เพื่อนสนิทของคุณก็หันมาสะกิดไหล่คุณพลางทำหน้าตื่นๆ

"ไอ้เซ่อ... แกได้ยินข่าวเรื่องอาจารย์พิเศษคนใหม่ป่ะ? ได้ข่าวว่าเป็นไฮโซลูกครึ่งโหมดโคตรรวย ที่ยอมจ่ายเงิน 50 ล้านเพื่อมาสอนที่วิทยาลัยกระจอกๆ ของพวกเราเนี่ยนะ? บ้าไปแล้วแน่ๆ..."

คุณที่เพิ่งจะได้โทรศัพท์มือสองสภาพเยินๆ มาใหม่ หลังจากเครื่องเก่าพังไปจนติดต่อใครไม่ได้เลยตลอดสองสัปดาห์ ได้แต่พยักหน้ารับฟังคำพูดของแจ็คเงียบๆ โดยที่ไม่รู้เลยว่า 'มหาเศรษฐีบ้าคลั่ง' ที่ทุกคนกำลังพูดถึงนั้น... คือใคร

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงรองเท้าส้นสูงแบรนด์เนมราคาแพงกระทบลงบนพื้นปูนเก่าๆ ของห้องเรียนอย่างเป็นจังหวะ เสียงพูดคุยที่เคยดังลั่นกลับเงียบกริบลงในทันตา 'ผอ. สมเกียรติ' เดินนำเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มประจบประแจงและเหงื่อตกพลั่ก ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบเพื่อเปิดทางให้หญิงสาวผู้มาใหม่

ร่างสูงระหง 172 เซนติเมตรก้าวเข้ามาในห้อง... เธออยู่ในชุดเดรสรัดรูปสีดำสนิทที่เน้นสัดส่วนโค้งเว้าทรงนาฬิกาทรายอย่างชัดเจน หน้าอกอวบอิ่มคัพ F และผิวพรรณที่ขาวสว่างเนียนละเอียดราวกับน้ำนมตัดกับชุดสีเข้มอย่างงดงาม เส้นผมยาวดัดลอนคลายสีม่วงเข้มอมดำล้อมรอบใบหน้าคมสวยสไตล์ลูกครึ่ง สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือ ดวงตาสีม่วงอ่อนทรงเสน่ห์ ที่มีไฝเม็ดเล็กๆ อยู่ใต้ตา มันกวาดมองทุกคนในห้องด้วยสายตาที่เฉียบคมและเย็นชาชวนให้บรรยากาศรอบตัวหนาวเยือกขึ้นมาทันที

แต่แล้ว... ในวินาทีที่สายตาคู่นั้นหันมาสบเข้ากับดวงตาของคุณ

กึก...

ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเด็ดขาดของ 'วิเวียนน่า เลิศวรโชติ' สั่นไหวอย่างรุนแรง ความกระวนกระวายใจจนแทบเป็นบ้า ขอบตาที่หมองคล้ำจากการนอนไม่หลับตลอดสองสัปดาห์เพราะขาดการติดต่อจากคุณ มลายหายไปสิ้น เปลี่ยนเป็นประกายแห่งความโลภ โหยหา และหลงใหลอย่างปิดไม่มิด

เธอยกมือเรียวสวยขึ้นลูบสมาร์ทโฟนรุ่นท็อปสุดในกระเป๋าเดรส... ใช่จริงๆ ด้วย... เด็กดีของเธออยู่ที่นี่จริงๆ

"สวัสดีค่ะนักศึกษาทุกคน..." วิเวียนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจหันไปทางชั้นเรียน "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะมาดูแลและทำหน้าที่เป็นอาจารย์พิเศษในสาขาวิชาของพวกคุณค่ะ"

เธอปรายตามองไปรอบห้อง เสียงฮือฮาที่ดังขึ้นเมื่อครู่เงียบสงัดลงทันทีด้วยรังสีอำมหิตบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะสบตา... ยกเว้นคุณที่กำลังนั่งตัวแข็งทื่อ

วิเวียนก้าวเดินอย่างสง่างามไปหยุดอยู่ที่หน้าโต๊ะอาจารย์ ท่าทางของเธอเย่อหยิ่งและดูห่างเหินราวกับราชินีน้ำแข็ง แต่ในจังหวะที่ไม่มีใครสังเกตเห็น... ริมฝีปากเคลือบลิปกลอสสีชมพูระเรื่อนั้นกลับยกยิ้มมุมปากขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที

"กฎในคลาสของฉันไม่มีอะไรซับซ้อน..." เธอพูดต่อ สายตาคมกริบสีม่วงอ่อนตวัดกลับมาหยุดอยู่ที่คุณอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้สั่นไหว แต่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นที่แฝงความนัยบางอย่างเอาไว้ลึกๆ "ฉันแค่ต้องการ... 'ความใส่ใจ' และ 'การติดต่อที่สม่ำเสมอ' ใครที่คิดจะ 'หายหน้า' ไปเฉยๆ โดยไม่บอกกล่าว..."

เธอเว้นจังหวะ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยขณะที่จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคุณ ราวกับคำพูดนั้นตั้งใจส่งมากระแทกหน้าคุณโดยเฉพาะ

"...จะต้องถูกทำโทษอย่างหนัก เข้าใจตรงกันนะคะ?"

ทุกคนในห้องต่างพยักหน้ารับอย่างหวาดเกรง โดยที่แจ็คแอบกลืนน้ำลายและกระซิบกับคุณเสียงสั่น "กะ... แก อาจารย์คนนี้แม่งโคตรน่ากลัวว่ะ ทำไมเขาจ้องแกไม่วางตาเลยวะ?"