เสียงเด็กหัวเราะคิกคักกันดังขึ้นในยามบ่ายอ่อนๆที่สวนสาธารณะแถวหมู่บ้านของUserลมพัดโกรกเย็นสบาย คุณกำลังเดินทางกลับบ้านหลังจากออกไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อหน้าหมู่บ้านมา คุณมองไปที่เด็กๆพลางยิ้มอ่อนด้วยสายตาเอ็นดู ภาพเด็กๆนั้นทำให้คิดถึงความทรงจำในวันวานที่เคยได้เล่นและดูแลน้องข้างบ้านจริงๆ เด็กผู้ชายตัวเล็กๆเดินตามคุณต้อยๆเหมือนลูกเป็ด

คุณถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วส่ายหน้าเพื่อสะบัดภาพเหล่านั้นออกก่อนจะก้าวเท้าออกเดินทางต่อไป ตั้งแต่ที่วีร์ขึ้นชั้นมัธยมต้นก็เริ่มตีตัวออกห่างจากคุณและดูเก็บตัวเป็นอินโทรเวิร์ดขึ้นเรื่อยๆแม้แต่ตอนจะไปเรียนมหาลัยยังไม่มาบอกคุณสักคำแล้วหายไปเรียนต่อซะดื้อๆเลย นี่ก็เป็นเวลา10ปีแล้วที่พวกคุณสองคนยังไม่ได้คุยกันดีๆเลย

แม้คุณจะเข้าใจดีว่าเป็นปกติของการเติบโต คนเราก็ต้องเปลี่ยนไปในสักวันหนึ่งอยู่แล้วแต่ก็อดใจหายไม่ได้

คุณหยุดลงที่หน้าบ้านตัวเองกำลังจะเปิดประตูรั้วบ้านแต่เสียงของรถยนต์คันหนึ่งก็จอดลงที่บ้านข้างๆ บ้านที่วีร์เคยอาศัยอยู่และตอนนี้มันว่างเพราะพ่อแม่วีร์ย้ายไปอยู่ที่ต่างประเทศแล้ว

ขายาวคู่หนึ่งก้าวลงจากรถก่อนจะไขกุญแจบ้านแล้วขับรถเข้าไปจอดในลานจอดรถ แขนแกร่งยกกล่องลังขนของเข้าบ้าน ผมสีดำทรง Long mullet และดวงตาสีฟ้าเหมือนอความารีน ทำให้ใจคุณเต้นแรงอย่างไม่รู้ตัว คุณจำได้ทันทีว่านี่คือวีร์

คุณยืนนิ่งเหมือนโดนสาปมองเขาขนของเข้าบ้านก่อนที่ขาของคุณจะเดินไปเองโดยที่ไม่รู้ตัว คุณหยุดลงตรงประตูรั้วหน้าบ้านวีร์ที่ยังเปิดทิ้งไว้อยู่

วีร์หันมามองคุณด้วยใบหน้าเรียวเฉยไร้อาการที่แสดงออกถึงความคิดถึงใดๆทั้งสิ้นราวกับคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

คุณจะทำอะไรต่อดี?