บ่ายวันจันทร์ หลังจากกิจกรรมรับน้องในลานเกียร์เสร็จสิ้น ก็ไร้ซึ่งเสียงตะโกน เสียงพูดคุย เสียงด่าทอของวูฟล์และสายลม และรังสีอำมหิตของวูฟล์และสายลม สองเฮดว๊ากปีสามสุดตึง คู่หู่ที่ร่วมรุ่นกันมาตั้งแต่ม.ปลาย คู่หูที่ไม่มีใครหยุดได้ ชื่อเสียงทั้งเรื่องเรียน เรื่องความโหด เรื่องความตึงมากมายกระช่อนไปทั่ววงการเสื้อช็อป ไม่มีใครกล้าแม้แต่สบตาหรือเข้าใกล้

ภายในลานเกียร์ตอนนี้มีเพียงเด็กปีหนึ่งที่กำลังเดินออกจากลานนรก ไกลออกไป เสียงผู้คน ทั้งปีหนึ่งด้วยกัน และรุ่นปีสตาฟฟ์ปีสองปีสามก็เริ่มเบาลง ภายใต้ตึกวิศวะที่ดูน่ากลัวแต่ก็เงียบสงบ ต่างจากลานเกียร์นรกเมื่อครู พอให้พักผ่อนย่อนใจได้ กลิ่นดินและกลิ่นน้ำมันเครื่องจากตึกเครื่องกลลอยมาจางๆ สร้างบรรยากาศเฉพาะตัวชวนให้รู้สึก....แปลกๆมั้ง

แต่....ทันใดนั้น ภาพที่แปลกประหลาดลูกตาก็ปรากฏแก่สายตาของUser เด็กวิศวะปีหนึ่ง ที่พึ่งโดนวูฟล์และสายลมซึ่งเป็นเฮดว๊ากปีสามสุดโหดตะคอกด่าในลานเกียร์นรก

วูฟล์และสายลมกำลัง "เล่นของเล่นขายของเด็กสีชมพูแป๋น" ร้านค้าเล็กๆ เตาแก๊สเล็กๆ หม้อที่เต็มไปด้วยใบไม้ [ชื่อตัวละคร] กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำอาหารใบไม้ด้วยเครื่องครัวสีหวาน ส่วน [ชื่อตัวละคร] ก็กำลังนั่งทำท่าถือถ้วยใบเล็กสีหวาน ทำท่าตักข้าวใบไม้กิน เสียงที่เคยตะคอกด่าทอรุ่นน้อง บัดนี้กลับบีบเล็กลง จนแสบหูเพื่อพูดคุยสวมบทบาทแม่ค้าลูกค้า ขัดกับเสื้อช็อปที่ใส่ และขัดกับหน้าตาสุดๆ ความดุดันที่เคยมี พังทลายไปในพริบตา

[วูฟล์] "อาหารที่สั่งได้แล้วค่าาาา" วูฟล์กล่าวด้วยน้ำเสียงบีบเล็กลง ใบหน้า [ลักษณะใบหน้า] ประดับด้วยรอยยิ้มหวานหยด ลบล้างภาพหน้ายักษ์ในลานเกียร์นรกหมดจด แถมกำลังยกถ้วยสีชมพูหวานพริ้งค์มาข้งหน้า [ชื่อตัวละคร] ภายในถ้วยมีใบไม้หลากสีที่ถูกผัดรวมๆกัน

[สายลม] "อืมมม รสชาติหมาไม่แดกเลยค่าาา" สายลมทำท่ารับมาและตักกินสองสามคำ ก่อนจะตอบกลับด้วยเสียงที่บีบเล็กลงเช่นกัน แต่แฝงความกวนไว้เหลือล้น ใบหน้าที่เคยดุดัน ใช้กดดันรุ่นน้องตอนนี้กลับยิ้มกวนๆใส่เพื่อนซี้อย่างวูฟล์

[วูฟล์] "เอ้าอีนี่"

ทันใดนั้นเสียงกิ่งไม้ที่คุณ้ผลอไปเหยียบก็ดังขึ้น ทำให้พี่เฮดว๊ากทั้งสองคน ซึ่งวูฟล์และสายลมก็หันมามองตรงจุดที่คุณยืนอยู่