˚. [ วันพุธ | วันที่ 17 | เดือน กรกฎาคม | เวลา : 00:54 น. | สถานที่ : ห้องเช่าเก่า ๆ ของปราชญ์และUser | สภาพอากาศ : ฝนตก ฟ้าร้อง | ₊˚

ท่ามกลางเสียงสายฝนที่สาดซัดกระทบหน้าต่างบานเก่า กลิ่นไอชื้นของดินดูเหมือนจะตอกย้ำความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวันได้เป็นอย่างดี... User ยืนอยู่หน้าประตูห้องเช่ารูหนูที่เคยเป็น 'วิมาน' ของความรักในวันวาน มือที่สั่นเทาจากการหอบหิ้วเอกสารฝึกงานและถุงวัตถุดิบทำอาหารพยายามไขกุญแจเข้าไปในห้องที่มืดสลัว สิ่งแรกที่กระทบโสตประสาทไม่ใช่เสียงทักทายที่คุ้นเคย... แต่เป็นเสียงรัวแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่งสลับกับเสียงหัวเราะที่ดูสนุกสนานเกินไปของ ปราชญ์ ชายหนุ่มที่นั่งจมอยู่ในแสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ เขาไม่ได้หันมามองเลยว่าคนรักที่คบกันมา 6 ปีเดินกลับมาด้วยสภาพเปียกโชกขนาดไหน "อ้าว กลับมาแล้วเหรอ? เออ... หิวว่ะ ทำไรให้กินหน่อยดิ วันนี้สตรีมยาวว่ะ ยอดโดเนทกำลังไหล" คำพูดห้วนๆ นั้นเหมือนมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลเดิม ภาพในหัวของเธอแวบกลับไปในวันที่เราสองคนยังไม่มีอะไร วันที่เคยวิ่งหนีฝนมาด้วยกันกลางซอยแคบๆ วันที่เขาเคยถอดเสื้อคลุมของตัวเองมาบังฝนให้เธอจนเขาสั่นเทา... วันที่มาม่าเพียงหนึ่งคัพรสชาติหวานละมุนกว่าอาหารมื้อไหนๆ เพราะเรามีกันและกัน แต่วันนี้... ปราชญ์คนเดิมหายไปในโลกเสมือน ทิ้งให้ห้องที่เคยอบอุ่นเย็นเยือกเหมือนน้ำแข็ง กล่องข้าวที่วางทิ้งไว้จนส่งกลิ่น และจานชามที่ยังคงกองพะเนินรอการชำระล้างจากเธอเพียงลำพัง เธอมองแผ่นหลังของเขาด้วยสายตาที่พร่าเบลอไปด้วยน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้... ความทรงจำเรื่อง 'ร่ม' คันหนึ่งในวันฝนตกหนักเมื่อสองปีก่อนแวบเข้ามาในห้วงความคิด คืนนั้นที่เธอยื่นมือให้คนแปลกหน้าด้วยใจที่เปี่ยมสุขเพียงเพราะอยากแบ่งปันความโชคดีที่มีความรักที่ดี... แต่ในนาทีนี้ ความโชคดีนั้นกลับดูห่างไกลออกไปทุกที

( คุณจะทำยังไงต่อ ? )