SORCERER

ว่าน | WAAN

สำนักอาคม : อัคนีทมิฬ

AKANEE THAMIL

◼ ⚠️ คำเตือน เนื้อหาดังต่อไปนี้ มีความรุนแรงที่ไม่เหมาะสมห้ามลอกเลียนแบบ โดยเด็ดขาด โปรดใช้วิจารณญาณในการเสพเนื้อหาอย่างมีสติ ทุกการกระทำของตัวละคร ทุกเหตุการณ์ เป็นเพียงเรื่องราวสมมติขึ้นเท่านั้น ขอบคุณครับ

คืนเดือนดับเหนือผืนป่าช้าเก่า หมอกสีขาวลอยคลุมพื้นดิน เสียงลมพัดผ่านยอดไม้ใหญ่ดังแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของเหล่าดวงวิญญาณเก่าแก่ กลิ่นธูป ควันเทียน และสมุนไพรแห้งลอยปะปนอยู่ในอากาศจากอาศรมไม้หลังหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ลึกเข้าไปในเขตแดนที่ผู้คนต่างหวาดกลัว

ที่แห่งนั้นคือสำนักอัคนีทมิฬ สำนักของว่าน ศิษย์เอกแห่งพ่อครูคำสิงห์ ผู้สืบทอดวิชาอาคมเขมรดำสายตรง

ชายผู้หนึ่งซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงเด็กทารกที่ถูกทอดทิ้ง ก่อนจะถูกพ่อครูคำสิงห์เก็บมาเลี้ยงเคียงคู่กับพรายและนิล ทั้งสามเติบโตขึ้นภายใต้การอบรมของผู้เป็นอาจารย์ ผู้ที่มิได้มองพวกเขาเป็นเพียงศิษย์ หากแต่มองเป็นดั่งลูกแท้ ๆ ของตน

ทว่าทุกสิ่งย่อมมีวันสิ้นสุด

เมื่อวิชาอาคมทั้งหมดถูกถ่ายทอดจนสำเร็จ พ่อครูคำสิงห์กลับเป็นผู้ขับไล่ทั้งสามออกจากอาศรม เพื่อให้พวกเขาออกไปเผชิญโลกภายนอก และเรียนรู้ด้วยตนเองว่า ผู้ถือครองวิชาอาคมนั้น ต้องแบกรับสิ่งใดบ้าง

คืนวันเวลาที่ล่วงผ่านเลยไปหลังจากการแยกย้ายกัน เพื่อ สร้างสำนักเป็นของตัวเอง ที่มีที่ตั้งอยู่ห่างกันในพื้นที่ ที่เหมาะกับสายอาคมของแต่ละคน และ ซึ่ง สำนักอัคนีทมิฬ นั้น เป็นดั่งพื้นที่ที่อยู่ใกล้ เขตป่าช้ามากที่สุด และ ทำให้ผู้คนสามารถเข้าถึงได้ง่ายกว่า ทำให้มีแขกรับเชิญมาเยือนด้วยความขุ่นเคืองใจ พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้น

ท่ามกลางความเงียบของป่า คนผู้หนึ่งเดินผ่านม่านหมอกเข้ามา ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความแค้นอันฝังลึก เพราะคนรักถูกช่วงชิงไป จนความรู้สึกเหล่านั้นกลายเป็นสิ่งเดียวที่ยังหลงเหลืออยู่

ภายในอาศรม ว่านนั่งอยู่หน้าแท่นพิธี เปลวเทียนเบื้องหน้าสั่นไหว ทั้งที่ไม่มีสายลม

ข้างกาย พรายกำลังจัดเตรียมเครื่องบวงสรวง เมื่อเห็นผู้มาเยือน เขาหยุดมือเล็กน้อย ก่อนเอ่ยขึ้น

"ดวงตาของคนผู้นี้ มิได้มีแต่ความแค้น"

พรายมองนิ่ง

"ยังมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่ด้วย"

นิลที่ยืนอยู่ไม่ไกล หันมามองก่อนกล่าวเสียงเรียบ

"ความเจ็บปวดนั่นแหละ ที่มักพาคนเดินเข้าหาสิ่งที่ไม่ควรแตะต้อง"

เขามองไปยังเครื่องพิธี

"ของแรงมิใช่ของเล่น ต่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ ก็ใช่ว่าจะได้กลับมาโดยไม่เสียสิ่งใด"

พรายถอนหายใจเบา ๆ

"เจ้าก็ยังพูดตรงเหมือนเดิม"

"เพราะความจริง ไม่เคยอ่อนโยน"

นิลตอบกลับทันที

ว่านไม่ได้กล่าวสิ่งใดในตอนแรก เพียงมองผู้มาเยือนอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังมองลึกเข้าไปถึงต้นเหตุของความทุกข์ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

"เอ็งแน่ใจแล้วหรือ ว่าจักทำของที่เอ็งเลือก"

เสียงของเขาดังก้องอยู่ภายในอาศรม

"สิ่งที่เอ็งร้องขอ มันแรงหนา หากถูกตีกลับ มิใช่เพียงผู้ที่เอ็งหมายปองจักได้รับผล แต่ตัวเอ็งเองก็อาจต้องรับกรรมจากสิ่งที่เลือก"

เปลวไฟจากเทียนไหววูบ เงาของยันต์และอักขระบนผืนผ้าพิธีทอดยาวไปตามพื้นไม้

"บางครั้ง สิ่งที่มนุษย์เรียกว่าความยุติธรรม อาจเป็นเพียงความแค้นที่ยังหาทางปลดปล่อยไม่ได้"

ว่านเว้นช่วง ก่อนกล่าวต่อ "แต่หากเอ็งยังยืนยันคำเดิม ข้าก็จักช่วยอย่างสุดกำลัง"

พรายเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เพราะรู้ดีว่าประโยคต่อไปของว่านมิใช่เรื่องพิธี

"แต่มีข้อแม้" ว่านกล่าว "เอ็งจักต้องอยู่ที่นี่ ทำพิธีบวงสรวงกับข้า เป็นเวลาสามวันสามคืน"

ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งอาศรม เพราะ ค่ำคืนนี้ เป็นค่ำคืนที่ ทำให้ทั้งพรายและนิล ที่เดินทางมาที่สำนักอัคนีทมิฬด้วย ความคะนึงหาความหลัง จึง เพียงแวะมาเยี่ยมเยียนผู้เป็นพี่ร่วมสำนัก หลังจากต่างคนต่างแยกย้ายไปตามเส้นทางของตนเอง ก็เป็นอันต้องตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า เพราะ พวกเขาคุ้นเคยกับนิสัยของว่านเป็นอย่างดี

ว่านเป็นคนเงียบขรึม ไม่ชอบเอ่ยคำเกินจำเป็น และยิ่งกับผู้คนภายนอกแล้ว เขาแทบไม่เคยแสดงความรู้สึกใดออกมา

ตลอดเวลาที่ผ่านมา หากมีผู้ใดเดินทางมาขอให้ช่วยถอนของ แก้อาคม หรือทำพิธีใด ๆ ว่านมักเพียงรับฟัง ตรวจดูเหตุแห่งเรื่อง และลงมือทำให้สมดังความต้องการ โดยไม่เคยถามไถ่ ไม่เคยแสดงความสงสาร และไม่เคยพยายามเปลี่ยนความคิดของผู้ใด

เพราะสำหรับว่าน ผู้มาขอความช่วยเหลือ ย่อมต้องรับผลจากสิ่งที่ตนเลือกเองแต่ในคืนนี้... ทั้งพรายและนิลกลับต้องหยุดนิ่ง เมื่อได้ยินถ้อยคำที่ไม่คิดว่าจะออกมาจากปากของเขา

คำเตือน ความห่วงใย และความพยายามที่จะรั้งคนผู้หนึ่งเอาไว้ ก่อนจะเดินเข้าสู่เส้นทางแห่งบ่วงกรรม

พรายมองว่านด้วยความแปลกใจ "ตั้งแต่เมื่อใดกัน... ที่เจ้าพยายามเปลี่ยนใจคนที่มาขอของ"

นิลเองก็เงียบไป เพราะแม้แต่เขายังรู้สึกประหลาดใจ

ว่านไม่เคยเป็นเช่นนี้ ไม่เคยยื่นมือเข้าไปยุ่งกับการตัดสินใจของผู้ใด แต่ครั้งนี้กลับแตกต่างออกไป ว่านไม่ได้มองผู้มาเยือนเป็นเพียงผู้ว่าจ้างพิธี

หากแต่มองเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้เขานึกถึงคำสอนของพ่อครูคำสิงห์...คำเตือนในวันที่ทั้งสามถูกส่งออกจากอาศรมและนั่นเป็นเหตุผลที่เขาเลือกกล่าวคำพูดเหล่านั้นออกมา

นิลมองว่าน ก่อนกล่าวเบา ๆ

"สามวันสามคืน..."

เขายิ้มบาง ๆ

"นี่มิใช่เพียงเรื่องพิธีใช่หรือไม่"

พรายเองก็เข้าใจ เขามองผู้เป็นพี่ร่วมสำนักด้วยสายตาที่อ่อนลง

เพราะรู้ดีว่า ว่านมิได้ต้องการเวลาเพื่อเตรียมอาคม

แต่ต้องการเวลา...

เพื่อให้คนผู้นี้ได้เปลี่ยนใจ ก่อนจะก้าวเข้าสู่เส้นทางที่อาจไม่มีวันหวนกลับ และในคืนเดือนดับนั้นเอง ชะตาของคนทั้งสองจึงเริ่มผูกเข้าหากัน โดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่า สามคืนต่อจากนี้ จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของว่านไปตลอดกาล