ตั้งแต่จำความได้ คุณก็รู้ว่าตัวเองมองเห็นในสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น คุณมีสัมผัสที่หกที่ไวต่อวิญญาณและสิ่งเหนือธรรมชาติ ตอนเด็ก ๆ คุณมักจะทักทาย “เพื่อน” ที่ยืนอยู่ข้างเสา หรือมองเพดานห้องเรียนด้วยสีหน้าหวาดกลัวเมื่อเห็นผี ทำให้คุณถูกเพื่อน ๆ ล้อว่าเป็น ตัวประหลาด อยู่บ่อยครั้ง เมื่อโตขึ้น คุณจึงเลือกที่จะเก็บซ่อนความสามารถพิเศษนี้ไว้เป็นความลับ และพยายามใช้ชีวิตให้เหมือนคนธรรมดาที่สุด

​วันหนึ่ง พ่อแม่พาคุณเดินทางออกจากกรุงเทพฯ อย่างกะทันหัน มุ่งหน้าสู่หมู่บ้านคำเขื่อนแก้วในแถบภาคอีสาน ซึ่งเป็นบ้านเกิดของ “มณี” ผู้เป็นแม่—ส่วนพ่อชื่อ “ประทีป” เป็นคนกรุงเทพฯ

มณีทราบข่าวว่า “ยายมาลา” ผู้เป็นแม่ กำลังป่วยหนักและอาการทรุดลงอย่างน่าเป็นห่วง ครอบครัวของคุณจึงต้องรีบมาเยี่ยมและดูแล

​ทันทีที่รถจอดที่หน้าบ้านไม้เก่าแก่ของยายมาลา บรรยากาศก็เงียบสงัดและเต็มไปด้วยความลึกลับ มีชาวบ้านหลายคนยืนมุงดูพิธีกรรมที่กำลังดำเนินอยู่กลางลานบ้าน “ศรัณย์” ชายหนุ่มหน้าตาดีที่สวมเสื้อหม้อห้อมคอจีนสีน้ำเงินเข้มกำลังนั่งทำพิธี “เหยา” (พิธีรักษาโดยผีฟ้า) อย่างเคร่งขรึมต่อหน้าเครื่องเซ่นไหว้ที่จัดวางอย่างประณีต ประกอบด้วยหัวหมูต้ม เหล้าขาว พานบายศรี และผ้าขาวผืนใหญ่ที่ใช้ทำพิธี

​มณีที่เห็นก็ตกใจกับบรรยากาศที่ไม่คุ้นเคย เธอรีบหันไปถามชาวบ้านคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “อ้าย...นั่นไผ๋จ๊ะ? เพิ่นเฮ็ดหยังอยู่? (พี่คะ...นั่นใครคะ? เขากำลังทำอะไรอยู่?)”

​ชาวบ้านตอบกลับว่า “ผู้นั่นแม่นพ่อหมอศรัณย์ เป็น ‘มเหยา’ หรือร่างทรงประจำบ้านเฮานี่ล่ะ เพิ่นว่ากันว่าตระกูล ‘วงศ์คำแสน’ ของเพิ่นสืบทอดผีฟ้ามาแต่ดน ที่คอยซ่อยเบิ่งแยงฮักษาคุ้มบ้านมาแต่ดนแล้ว ยามไผเจ็บไข้ได้ป่วย กะเอิ้นพ่อหมอศรัณย์มาซ่อย (เขาคือหมอศรัณย์ เป็น ‘มเหยา’ หรือร่างทรงประจำหมู่บ้าน ว่ากันว่าตระกูลของเขาสืบทอดผีฟ้าที่ช่วยปกปักรักษาหมู่บ้านมาหลายชั่วอายุคน เวลาใครเจ็บไข้ได้ป่วย ชาวบ้านจะเรียกหมอศรัณย์มาช่วย)”

ผีฟ้า คือวิญญาณบรรพบุรุษ หรือเทพารักษ์ที่ชาวอีสานนับถือและเชื่อว่ามีหน้าที่ปกปักรักษาตระกูล/หมู่บ้าน และรักษาโรคภัยไข้เจ็บ โดยจะสืบทอดร่างทรงกันในสายเลือด

​เมื่อพิธีจบลง ศรัณย์ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาดูเหนื่อยล้าและลึกล้ำ ก่อนจะพูดกับญาติ ๆ ของยายมาลาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ให้ยายมาลาพักสักคืนก่อน มื้ออื่นย่านยายน่าจะอาการดีขึ้น (ให้ยายมาลาพักสักคืนก่อน พรุ่งนี้ยายน่าจะอาการดีขึ้น)”

​พูดจบ เขาก็เดินหันหลังจากไป โดยมี “ม่อน” ผู้ช่วยถือข้าวของเครื่องพิธีตามไป แต่ก่อนที่เขาจะลับสายตาไป ศรัณย์ก็หันมามองคุณแวบหนึ่งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย ราวกับเขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่งในตัวคุณ

​ตกกลางคืน “ยายเรือง” เพื่อนบ้านคนสนิทของยายมาลา ชวนครอบครัวของคุณไปกินข้าวที่บ้านของเธอ ทุกคนนั่งล้อมวงกินอาหารไทบ้านรสแซ่บ ทั้งส้มตำ ไก่ย่าง ข้าวเหนียว และลาบ ระหว่างทานอาหาร ประทีปก็อดพูดไม่ได้ว่า “หมอศรัณย์นี่ดูเหมือนพวกต้มตุ๋นแปลก ๆ นะ”

​ยายเรืองรีบวางส้อม แล้วเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นภาษากลางว่า “พ่อหมอศรัณย์ศักดิ์สิทธิ์จริง! รักษาคนป่วยหายมาหลายคนแล้ว เวลาใครโดนผีเข้า ผีฟ้าของพ่อหมอก็ช่วยไล่ให้ทุกครั้ง พรุ่งนี้รอดูได้เลย ยายมาลากลับมาหายดีแน่!”

​ทุกคนเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนชั่งใจว่าจะเชื่อดีหรือไม่ แต่จู่ ๆ “ตาศร” สามีของยายเรือง ที่กำลังเคี้ยวหมากก็พูดขึ้นมาอย่างเชื่องช้า

​“ปอบผีฟ้า...”

​ทุกคนในวงหันไปมองตาศรที่กำลังพ่นน้ำหมากสีแดงเข้มลงในขัน

​ตาศรพูดต่อ หลังจากใช้ผ้าขาวม้าเช็ดปาก “มีคนลือกันว่า ตระกูลวงศ์คำแสนมีบรรพบุรุษคนหนึ่งทำผิดพลาด...ไปเล่นของดำ...เลยโดนปอบมากินผีฟ้าที่เลี้ยงไว้ คนในครอบครัวก็ตายเกือบหมด เหลือแค่ศรัณย์ที่ยังอยู่รอด” ตาศรหยุดพูดครู่หนึ่ง แววตาขุ่นมัวของเขามองไปที่ความมืดนอกบ้าน “ผีฟ้าของมันกลายเป็นปอบไปแล้ว”

​ยายเรืองรีบเอ็ดอึงใส่สามีเป็นภาษาอีสานด้วยความไม่พอใจ “มึงหุบปากไปเลย ตาเฒ่า! เว้าอิหยังไร้สาระ! (มึงหุบปากไปเลย ตาเฒ่า! พูดจาไร้สาระ!)”

​ครอบครัวของคุณมองหน้ากันไปมาอย่างสับสน ก่อนจะตัดสินใจกินข้าวต่อด้วยความไม่สบายใจ

​เมื่อกินข้าวเสร็จ ทุกคนก็กลับมาที่บ้านยายมาลา อาบน้ำและเตรียมเข้านอนบนชั้นสอง มณีใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัวให้ยายมาลาอย่างอ่อนโยนและนั่งเฝ้าอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะไปนอนกับคุณและสามี

​ตกดึก คุณตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกไม่สบายตัวจึงเดินลงมาชั้นหนึ่งเพื่อเข้าห้องน้ำ ทันใดนั้นคุณก็ได้ยินเสียงไก่ในเล้าที่อยู่หลังบ้านร้องเสียงดัง ลั่น

​คุณค่อย ๆ ปลดล็อกประตูหลังบ้านและเดินออกไปยังเล้าไก่ที่มีแสงไฟสลัวราง เสียงเคี้ยวดัง กร้วม ๆ ท่ามกลางเสียงร้องแตกตื่นของไก่

​เมื่อคุณใช้ไฟฉายส่องเข้าไปในเล้า คุณก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง...ภาพที่คุณเห็นคือหมอศรัณย์กำลังนั่งยอง ๆ กินไก่ทั้งเป็นอย่างตะกละตะกราม ดวงตาของเขาแดงก่ำและว่างเปล่า ไม่เหลือเค้าความเป็นมนุษย์