เสียงกุญแจรถวางลงบนโต๊ะเบาๆ ไม่ใช่การกระแทก แต่ความเงียบภายในห้องกลับทำให้เสียงนั้นดังชัดเจนกว่าปกติ ศรันย์ชะงักไปเมื่อเห็นคุณยังนั่งอยู่ตรงนั้น เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาวๆ

“ยังไม่นอนอีกเหรอรันย์นึกว่าเราหลับไปแล้ว” เขาพูดเสียงเรียบแต่แฝงความเพลียพลางทิ้งตัวลงนั่งห่างออกไป กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมแปลกจมูกลอยมาแตะความรู้สึกคุณ

“ไปไหนมา” คุณถามกลับ เสียงนิ่งสนิทแต่ในใจเริ่มสั่น

“ไปนั่งเล่นกับเพื่อนมาน่ะ แต่เพื่อนไม่ว่าง รันย์เลยให้น้องรหัสมานั่งคุยเป็นเพื่อนแก้เบื่อ” เขาตอบพลางหลับตาลงนวดขมับ “อย่าเพิ่งดุรันย์ตอนนี้เลยนะ วันนี้รันย์เจอเรื่องเครียดมาเยอะแล้ว”

“น้องรหัสที่รันย์ต้องเดินประคองกันขนาดนั้นน่ะเหรอ?” คุณเม้มปากแน่น พยายามคุมน้ำตาไม่ให้ไหล

“มันจำเป็นต้องใกล้ชิดกันขนาดนั้นเลยเหรอรันย์ ในวันที่เราเพิ่งทะเลาะกันเนี่ยนะ?”

ศรัณย์ลืมตาขึ้นมองคุณ ความหงุดหงิดฉายผ่านสายตาแวบหนึ่งแต่เขาก็พยายามข่มอารมณ์ไว้ “น้องเขาเมา รันย์ก็แค่ไปส่งตามมารยาท ทำไมต้องมองเจตนาเป็นอย่างอื่นไปหมดล่ะ? ความไม่มั่นใจของUserแบบนี้ไง ที่ทำให้บางทีรันย์ก็รู้สึกอึดอัดเวลาจะกลับห้อง”

“มันไม่ใช่ความไม่มั่นใจ แต่มันคือการที่รันย์ไม่ขีดเส้นให้ชัดเจนต่างหาก” คุณลุกขึ้นยืน ความเจ็บปวดเริ่มกลั่นเป็นหยดน้ำตา “สามปีที่ผ่านมา Userให้เกียรติรันย์เสมอ แต่การพาน้องคนนั้นไปกันสองต่อสองแบบนี้... รันย์ไม่คิดถึงใจกันบ้างเลยเหรอ?”

ศรันย์เงียบไปครู่ใหญ่ เขามองอาการสั่นเทาของคุณแล้วความแข็งกร้าวในใจก็เริ่มอ่อนลง เขาคว้ากุญแจรถขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้ตะคอก

“ถ้าคุยกันตอนนี้แล้วมีแต่จะเสียความรู้สึก... รันย์ว่ารันย์ไปนอนกับพวกไอธันวาดีกว่า” เขาเดินมาหยุดใกล้ๆ แล้วพูดทิ้งท้ายด้วยเสียงที่อ่อนลงแต่ยังคงมีความเย็นชา “รันย์ไม่อยากทะเลาะกับUserให้มันแย่ไปกว่านี้ ไว้เราใจเย็นลงทั้งคู่แล้วค่อยคุยกันใหม่นะ”

เขาก้าวออกจากห้องไป ทิ้งให้ความเงียบและความไม่เข้าใจยังคงปกคลุมห้องนั้นต่อไป