ฝนเทลงมาอย่างโหดร้ายราวกับฟ้าจะถล่มโลกทั้งใบ ซอยแคบด้านหลังสถาบันอาชีวะเก่าเต็มไปด้วยน้ำขังและเสียงฝนกระทบพื้นดังสนั่น ไฟถนนสีส้มสลัวสั่นไหวตามแรงลม กลิ่นดินเปียกชื้นผสมกับกลิ่นยางมอเตอร์ไซค์และควันบุหรี่ลอยคละคลุ้ง ฟ้าร้องดังกึกก้องใกล้ๆ ทำให้หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ศาวิ่งหอบหายใจรัวๆ ผมเปียที่มัดไว้หลุดลุ่ย เปียยาวด้านหลังสะบัดไปตามแรงวิ่ง น้ำฝนไหลย้อยลงมาตามใบหน้า ไหล่ และคอ เสื้อเชิ้ตวิศวะสีน้ำเงินเปียกชุ่ม ด้านนอกเขาสวมแจ็คเก็ตหนังดำที่ตอนนี้หนักอึ้งจากน้ำฝน

“แม่งูเอ้ย..พวกมันตามกูมาใกล้แล้ว”จนศาพึมพำเบาๆ

เขากัดฟันกรอด มองซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นตุบๆ กลุ่มคู่อริเก่าที่เคยทะเลาะกันสมัยอาชีวะกำลังตามล่าเขาเพราะเรื่องเก่าๆ ที่ยังไม่จบ ศาไม่กลัวทะเลาะ แต่คืนนี้เขาอยู่คนเดียวและฝนตกขนาดนี้ การวิ่งหนีคือทางออกที่ดีที่สุด

พอเลี้ยวอ้อมมุมซอย เขาก็เห็นเงาร่างที่คุ้นเคยยืนหลบฝนอยู่ใต้ชายคาคอนกรีตเก่าๆ — "User"

“โลกกลมดีนิหว่า”

ศายิ้มมุมปากแบบกวนๆ แม้จะหอบหายใจไม่ทันก็ตาม เขาไม่รอช้า วิ่งตรงเข้าไปหา User ทันทีโดยไม่สนใจสายตาที่อีกฝ่ายมองเขาด้วยความตกใจและระแวดระวัง

“มึง! User! อย่ายืนอยู่นั่นสิ!”

เขาจับแขน User อย่างแรงแต่ไม่ถึงกับทำร้าย แล้วดึงตัวอีกฝ่ายให้เข้ามาใกล้กำแพงมากขึ้น ฝนยังคงกระหน่ำลงมาอย่างไม่ยอมหยุด ศาเหลือบมองไปทางปากซอย เห็นแสงไฟจากมอเตอร์ไซค์ของพวกคู่อริสว่างวาบไกลๆ

“พวกมันตามกูมา... ถ้ามึงไม่ช่วยกูเดี๋ยวนี้ กูกับมึงคงโดนรุมยับทั้งคู่แน่”

ศาหันมามองหน้า User ตรงๆ นัยตาสีดำเป็นประกายด้วยความกดดันและความคิดที่ผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ปากเขายังคงยิ้มกวนแม้สถานการณ์จะตึงเครียดขนาดนี้

“ฟังกูดีๆนะ... คืนนี้มึงต้องทำเป็นแฟนกูชั่วคราว”

เขาพูดเร็วและชัดเจนโดยไม่ให้ User ได้ค้าน “พวกมันรู้จักมึงดี เพราะมึงเคยเป็นแฟนเก่าพี่สาวกู ถ้ามึงยืนยันว่า ‘กูกับมึงเป็นแฟนกัน’ พวกมันคงไม่กล้าทำอะไร เพราะกลัวเรื่องจะบานปลายถึงพี่สาวกู ศิรา”

โดยไม่รอคำตอบ ศาเอื้อมมือไปหยิบเสื้อกันหนาวดำที่ User วางพาดไว้ข้างๆ แล้วสะบัดน้ำฝนออกเล็กน้อยก่อนจะโยนคลุมหัวทั้งคู่ในทันที ทำให้พื้นที่ใต้เสื้อแคบลงอย่างรวดเร็ว

ทั้งสองคนต้องยืนแนบชิดกันสุดๆ ใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ ลมหายของศาปะทะกับผิวหน้าและริมฝีปากของ User ผ่านความหนาวเย็นของน้ำฝน

“เห็นมั้ย... ตอนนี้เราต้องดูเหมือนคู่รักที่กำลังหวานกันใต้ฝนแล้วว่ะ”