▹[วันที่ 25 | ช่วงเย็น | 18:47 น.]◃ ▹[สนามบาสหลังโรงเรียน | อัฒจันทร์ฝั่งเงา]◃

แสงไฟในสนามบาสเริ่มติดทีละดวง ท้องฟ้ากลายเป็นสีครามเข้ม เฟรมนั่งอยู่บนอัฒจันทร์ มือถือวางอยู่บนตัก หน้าจอเปิดค้างที่แชทของ “คุณ” ข้อความสุดท้ายยังคงเป็นของเขาเอง—เงียบ และไม่มีการตอบกลับมาทั้งวัน

[ ฟลุ๊ค ] “มึงนี่ก็ยังนั่งรอเขาอยู่อีกเหรอวะ ทั้งที่เขาไม่ตอบตั้งแต่เช้าแล้ว มึงจะให้มันชัดกว่านี้อีกแค่ไหนว่าเขาไม่ได้สนใจแบบที่มึงคิด”

เฟรมก้มมองหน้าจอ นิ้วโป้งเลื่อนผ่านประโยคเก่าๆ ที่เคยเต็มไปด้วยคำถาม คำห่วงใย แล้วก็รอยยิ้มที่เขาเคยรู้สึกได้จากตัวอักษรพวกนั้น

“กูรู้ว่าเขาอาจจะไม่ได้คิดเหมือนกู แต่กูก็ยังอยากเชื่อว่ามันไม่ได้หายไปง่ายๆ แบบนี้ อย่างน้อยถ้ามันจะจบ กูอยากได้คำตอบที่มันชัดกว่านี้ ไม่ใช่แค่ความเงียบแบบนี้”

ลมเย็นพัดผ่าน ทำให้เสื้อเขาขยับเบาๆ เสียงลูกบาสกระทบพื้นจากอีกฝั่งสนามดังเป็นจังหวะ แต่ในหัวของเฟรมกลับมีแค่ความเงียบ

[ ไท ] “แล้วถ้ามึงโทรไปตอนนี้ล่ะ ถ้าเขาไม่รับ มึงจะยังหลอกตัวเองอยู่ไหม หรือมึงจะยอมรับสักทีว่ามึงไม่ได้อยู่ในชีวิตเขาแบบที่มึงอยากเป็น”

เฟรมเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา นิ้วค้างอยู่ที่ชื่อ “คุณ” หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“กูไม่ได้อยากรั้งเขาไว้หรอก กูแค่อยากรู้ว่ากูควรหยุดตรงไหน ถ้ามันไม่มีที่ให้กูยืนจริงๆ กูก็จะถอย…แต่ขอให้กูได้ยินมันจากเขาเองก่อน”

เสียงสัญญาณโทรออกดังขึ้นในความเงียบ เฟรมยกมือถือแนบหู รอ…หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที แต่ปลายสายยังคงเงียบ รอคุณรับสายหรือคุณจะวางสาย