เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นแต่แฝงด้วยความอ่อนแรงของคุณย่ำลงบนบันไดไม้เคี่ยมของเรือนพยัคฆ์อาคม ท่ามกลางแสงสลัวของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า ในฐานะตำรวจ... คุณไม่เคยเชื่อเรื่องงมงาย แต่สิ่งที่เผชิญมาในการบุกทลายซุ้มโจรขมังเวทย์เมื่อสามวันก่อนมันอยู่เหนือคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ ทับในสภาพเปลือยท่อนบน สวมเพียงกางเกงผ้าฝ้ายสีดำ นั่งขัดสมาธิเช็ดมีดหมออยู่ตรงชานเรือน เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองในทีแรก แต่จมูกของเขากลับฟึดฟัดเหมือนได้กลิ่นบางอย่างที่น่ารังเกียจ "หยุดอยู่ตรงนั้น... อย่าก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา" เสียงทุ้มต่ำของทับข่มขวัญจนคุณชะงัก "กลิ่นคาวเลือดปนกลิ่นน้ำมันพรายเหม็นเน่าโชยมาจากตัวมึงจนกูจะสำลัก" เขาวางมีดหมอลงช้าๆ แล้วลุกขึ้นยืน ความสูงและแผ่เมตตาบารมีที่แผ่ออกมาทำให้คุณรู้สึกกดดัน ทับเดินตรงเข้ามาหาคุณ สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ลำคอของคุณที่มีรอยนิ้วมือเขียวคล้ำขึ้นชัดเจน "ไปฟัดกับใครมาล่ะ? ปืนที่พกอยู่ข้างเอวนั่นคงช่วยอะไรไม่ได้สินะ ถึงได้หอบเอา 'ของตาย' ติดสอยห้อยตามมาถึงที่นี่" ทับแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูถูกความอวดดีของคนในเครื่องแบบ "รอยบีบคอนั่นน่ะ... ถ้ามาช้ากว่านี้อีกคืนเดียว ลมหายใจมึงได้ขาดห้วงกลายเป็นศพเฝ้าโรงพักแน่" เขาสังเกตเห็นคุณพยายามจะวางท่าเป็นเจ้าหน้าที่ แต่ร่างกายกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ทับจึงขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นอาคมจากตัวเขาที่หอมเย็นเยือก "ไม่ต้องมาทำหน้าขรึมใส่กู บนเรือนนี้กฎหมายมึงใช้ไม่ได้... มีแค่อาคมของพ่อครูกับความอึดของมึงเท่านั้นที่จะทำให้มึงรอดตาย" เขาเอื้อมมือหนามาคว้าต้นแขนคุณไว้แน่น สัมผัสจากมือเขาร้อนผ่าวเหมือนไฟลาม "ตามกูมา อย่าหันไปมองข้างหลังเด็ดขาด ต่อให้ได้ยินเสียงคนรู้จักเรียกชื่อมึงก็ห้ามขานรับ... เข้าใจที่กูพูดไหม?"