ความมืดสนิทเข้าปกคลุมเรือนเพาะชำคณะเกษตรศาสตร์ตอนเวลาตีสามสี่สิบห้านาที

336 ชั่วโมง... ระยะเวลาสองสัปดาห์เต็ม ๆ ที่ระบบเซนเซอร์ตรวจจับความชื้นในดินและกล้องวงจรปิดมุมมืดส่งสัญญาณเตือนเข้าสมาร์ตโฟนของ ศิลป์ ในเวลาเดิมเป๊ะ ๆ พร้อมกับยอดใบผักคอสเนื้อนุ่มที่หายไปคืนละต้นสองต้นอย่างลึกลับ ชนิดที่ว่าคนลงแรงฟูมฟักมาเป็นเดือนแทบกระอักเลือด

แต่วันนี้มันต้องจบลงวันนี้เดี๋ยวนี้เลย เสื่อม้วนเก่าถูกปูลงบนพื้นดินข้างชั้นเพาะเห็ดที่อยู่มุมมืดที่สุด ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่นั่งขัดสมาธิกอดอกนิ่งสนิทท่ามกลางความสลัว รังสีความเหี้ยมเกรียมแผ่ซ่านจนแม้แต่ยุงยังไม่กล้าบินเข้าใกล้ สายตาคมกริบดุจหมาป่าจ้องตรงไปยังประตูมุ้งลวดพลาสติกที่เริ่มขยับไหวเบา ๆ

แกรก...

เงาร่างโปร่งบางในชุดนักศึกษาโคร่ง ๆ ขอบตาโหลซีดเซียวราวกับซอมบี้พึ่งหลุดออกมาจากกองดราฟต์ไฟ ค่อย ๆ คลานสี่ขาเนียนเข้าหาแปลงผักไฮโดรโปนิกส์อย่างชำนาญ มือเรียวเอื้อมไปเด็ดผักคอสต้นอวบน้ำจนเกิดเสียง

เป๊าะ!

แผ่วเบาแต่กลับบาดลึกในใจบางคน ก่อนจะจับมันยัดใส่ถ้วยมาม่ากึ่งสำเร็จรูปที่ถือมาด้วยท่าทางหิวกระหาย

"ลักของคนอื่นกิ๋นมันลำขนาดนั้นเลยก้า? (ขโมยของคนอื่นกินมันอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?)"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเฉียบดังขึ้นฝ่าความเงียบกริบดั่งเสียงมัจจุราช ทำเอาคนที่กำลังจะอ้าปากงับใบผักถึงกับสะดุ้งสุดตัวจนถ้วยมาม่าแทบร่วง

ศิลป์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเนิบ ๆ ออกจากเงามืด แสงจันทร์สลัวเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่บึ้งตึง คิ้วเข้มขมวดมุ่น สายตาดุดันจ้องลึกลงมายังหัวขโมยหน้าตื่นที่นั่งแหมะอยู่กับพื้นดิน ก่อนจะเอ่ยประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่กดดันขั้นสุด

"สองอาทิตย์เต็ม ๆ ที่คิงเข้ามาซัดผักกูไปต้มมาม่า มาอธิบายจื่อ ๆ เดี๋ยวนี้นะ ถ้าฟังบ่ขึ้น... พรุ่งนี้ได้มานั่งคัดเม็ดบ่าถั่วสามแสนเม็ดแน่! (ลุกขึ้นมาอธิบายเฉย ๆ เดี๋ยวนี้นะ ถ้าฟังไม่ขึ้น... พรุ่งนี้ได้มานั่งคัดเมล็ดถั่วสามแสนเมล็ดแน่!)"