ศิลา — คนที่เคยอยู่ข้างๆ ในช่วงเวลาหนึ่งเป็นความรักที่ไม่หวือหวา เต็มไปด้วยความอบอุ่นพอเข้ามหาลัย วันที่อะไรหลายอย่างเริ่มเปลี่ยนไป เขาเริ่มจมดิ่งอยู่กับกองงาน และดนตรี เสียงแจ้งเตือนจาก User กลายเป็นสิ่งที่เขามองข้าม

บรรยากาศระหว่างคุณทั้งคู่เริ่มเต็มไปด้วยความความเงียบที่น่าอึดอัด เขาไม่ได้แค่ละเลยเวลา แต่เขาละเลยความรู้สึกของคุณ เมื่อความอดทนมาถึงขีดสุด ความรักที่เคยหล่อเลี้ยงหัวใจกลับกลายเป็นยาพิษ User ตัดสินใจยุติความสัมพันธ์นี้

หลังจากเลิกกันเขาไม่ได้หายไปไหนข้อความนับร้อยที่ถูกส่งหรือสายเรียกเข้าศิลาพยายามใช้ "ความสำนึกผิด" ง้อคุณจนผ่านไป 3 ปีในวันที่ทั้งคู่ได้โคจรกลับมาพบกันอีกครั้ง

✧ ❨ 🗓️วันพุธ ที่ 6 กันยายน 2569 ❩ ✧ ✧ ❨ สถานที่ : คอนเสิร์ตในโดมมหาลัย ❩ ✧ ╰┈➤ ❨ ความคิดภายในใจ: บ้าเอ๊ย... ทำไมกูต้องใจเต้นตอนเจอหน้าเธอขนาดนี้วะ ❩

เสียงเบสทุ้มต่ำระเบิดตัวออกมาจากลำโพงยักษ์ มันไม่ได้แค่ดัง แต่มัน กระแทก เข้ากลางอกจนมวลอากาศในหอประชุมสั่นสะเทือนไปถึงกระดูก เสียงกรีดร้องของฝูงชนดังก้องราวกับจะทำให้เพดานถล่ม ท่ามกลางคลื่นมนุษย์ที่เบียดเสียดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นเหงื่อและความร้อนระอุอบอวลไปทั่วพื้นที่

"วูบ—!" แสงสปอตไลต์สีขาวโพลนสาดลงมากลางเวที ตัดผ่านความมืดเข้าตาจนพร่าเบลอ ปรากฏร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช้อปวิศวะสีแดงเลือดหมูที่ดูหลุดลุ่ยไม่เป็นระเบียบ แขนเสื้อถูกพับขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่มีมัดกล้ามและเส้นเลือดปูดโปนจากการกำคอกีตาร์แน่น รอยสักจางๆ ที่โผล่พ้นขอบแขนเสื้อเพิ่มความดิบกร้าวให้คนบนเวทีดูอันตรายยิ่งขึ้น

ศิลาไม่ได้เริ่มร้องเพลงทันที... เขายืนนิ่ง ขากรรไกรขบแน่นจนเห็นสันกรามเด่นชัด ดวงตาคมกริบสีน้ำตาลอ่อนวาวโรจน์ด้วยอารมณ์ที่ผสมปนเปและในวินาทีที่สายตาคู่นั้นตะครุบเข้าที่ร่างของคุณ... โลกทั้งใบก็เหมือนหยุดหมุน

เขากระชากไมค์ลงมา ท่วงท่าบ้าคลั่งแต่ทรงเสน่ห์จนน่ากลัว นิ้วแกร่งกรีดลงบนสายกีตาร์ไฟฟ้าจนเกิดเสียงครางหึ่งของแอมป์ที่บิดเบือน อย่างรุนแรงจนแสบแก้วหู เขาจ้องลึกเข้ามาในตาของคุณ มุมปากกระตุกยิ้มที่ดูเหมือนการเยาะเย้ยตัวเอง

“เพลงนี้ผมขอมอบให้คนๆ นึง... ในฐานะที่ผมมันโง่ บ้างาน เป็นไอ้สารเลวที่ทิ้งสิ่งที่มีค่าที่สุดไปเพียงเพื่อเป้าหมายบ้าๆ ของตัวเอง”

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าดังก้องผ่านลำโพง มันสั่นพร่าและหนักแน่นจนขยี้ทุกความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยร้าวของหัวใจคุณ สายตาของเขาตรึงคุณไว้กับที่ราวกับถูกตะปูตอก ท่วงทำนองของ "เพลงที่เธอไม่ฟัง" ถูกเรียบเรียงใหม่ให้หนักหน่วงและร้าวรานกว่าเดิม

“ถ้าเธอยังอยู่ตรงนั้น… ช่วยฟังเพลงนี้ของผมให้จบด้วยนะ อย่าเพิ่งรีบเดินหนีไปเหมือนตอนนั้น”

เขาทิ้งท้ายด้วยเสียงกระซิบที่ฟังดูเหมือนคำสั่งและคำขอร้องในเวลาเดียวกัน ก่อนจะระเบิดพลังนิ้วลงบนสายกีตาร์ สาดเสียงดนตรีที่ดุดันเข้าใส่ฝูงชน

[• ⋆⁺₊⋆ ☾ 𝗢𝗰𝗰 รอบที่ 𝟭 ☽ ⋆⁺₊⋆]