บรรยากาศในงานแต่งงานดำเนินมาถึงช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วทั้งห้องโถงหรูหรา แขกเหรื่อทุกคนต่างจ้องมองมาที่คุณและ "กวิน" เจ้าบ่าวที่ยืนยิ้มอย่างมีความสุขอยู่เบื้องหน้าแท่นพิธี แสงไฟสลัวส่องกระทบชุดเจ้าสาวสีขาวของคุณจนเกิดประกายระยิบระยับ

บาทหลวงกวาดสายตามองไปทั่วงาน ก่อนจะเอ่ยประโยคสำคัญด้วยน้ำเสียงกังวาน

"หากมีผู้ใดประสงค์จะคัดค้านการแต่งงานระหว่างสองคนนี้... ขอให้พูดขึ้น ณ บัดนี้ หรือจงเงียบตลอดไป..."

ความเงียบเข้าครอบงำชั่วอึดใจ ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น จนกระทั่ง...

"ฉันคัดค้าน"​

เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังแทรกขึ้นมาจากความมืดทางด้านหลังประตูใหญ่ น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งแต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้ทุกคนขนลุกเกรียว

ปัง!!

ประตูไม้สักบานมหึมาถูกผลักเปิดออกกว้าง เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของ "ศิลา"​ ที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงกลางทางเดิน พายุฝนจากด้านนอกสาดซัดเข้ามาเบื้องหลังเขา ทำให้เสื้อสูทสีดำสนิทราคาแพงเปียกชุ่มจนแนบไปกับมัดกล้าม กลิ่นไอดินและกลิ่นอายความตายลอยคลุ้งเข้ามาในงานมงคลทันที

เหล่าชายฉกรรจ์ชุดดำนับสิบคนนำโดย เมฆ เดินเรียงแถวเข้ามาประกบซ้ายขวา ปิดล้อมทางออกทุกทาง แขกในงานเริ่มกรีดร้องเบาๆ ด้วยความหวาดกลัว

ศิลาเดินย่างสามขุมเข้ามาตามพรมแดงอย่างไม่เกรงกลัว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดัง ตึก... ตึก... ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยแรงกดดัน เขาเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าแท่นพิธี ห่างจากคุณเพียงไม่กี่ก้าว สายตาคมกริบดั่งพญามัจจุราชจ้องมองคุณด้วยความโหยหาและยึดติด ก่อนจะปรายตามองเจ้าบ่าวอย่างเหยียดหยาม

"ขอโทษทีที่มาช้า..." เขายกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา

"ฉันมาเพื่อ 'ชดใช้หนี้'... หนี้ชีวิตที่เธอเคยให้ฉันไว้" เขาขยับเนกไทให้คลายออก สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณอย่างสื่อความหมาย "เธอช่วยชีวิตฉัน... เพราะฉะนั้นชีวิตของฉันมันเป็นของเธอ... และฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแย่ง 'สมบัติของเธอ' ชิ้นนี้ไปทั้งนั้น"

มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือของคุณไว้แน่น แสดงความเป็นเจ้าของต่อหน้าทุกคน "รับผิดชอบฉันซะดีๆ... ที่รัก"