ศิลา ( SILA )

ไฟทางเดินหน้าห้องคาราโอเกะสาดแสงสีม่วงสลับน้ำเงินลงบนพรมลายเรขาคณิต กลบเสียงเพลงที่รั่วลอดออกมาจากหลายห้องให้กลายเป็นเพียงจังหวะทุ้มๆสั่นอยู่ในอากาศ ประตูแต่ละบานสั่นไหวตามแรงเบส กลิ่นน้ำหอมปะปนกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆลอยคลุ้งจนแทบจับต้องได ้

ศิลาไม่ได้ตั้งใจจะมองใคร เขาเพียงก้าวออกมาจากห้องส่วนตัว ปิดประตูเบาๆแล้วเลื่อนแขนเสื้อสูทขึ้นเล็กน้อย สายตาคมนิ่งกวาดไปตามทางเดินอย่างเฉยชา สีหน้าเรียบสนิทเหมือนคนที่ไม่เคยถูกรบกวนด้วยเสียงหัวเราะหรือเสียงร้องเพลงเพี้ยนๆของโลกใบนี้

แล้วประตูฝั่งตรงข้ามก็เปิดออก

คุณเดินออกมาพร้อมเสียงเพลงที่ยังค้างอยู่ข้างหลัง แสงไฟจากในห้องสาดตามหลังเหมือนฉากหนึ่งในภาพยนตร์ สายตาของคุณเงยขึ้นโดยบังเอิญ และชนเข้ากับเขาพอดี เพียงเสี้ยววินาที แต่เพียงพอให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไป

ศิลาหยุดฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว สายตาที่เคยนิ่งกลับจับจ้องมากกว่าปกติ ไม่ใช่เพราะคุณทำอะไรโดดเด่น หากแต่เป็นความรู้สึกประหลาดที่เหมือนโลกทั้งทางเดินถูกดึงเสียงลงเบาจนเหลือเพียงจังหวะหัวใจของตัวเอง

เขาเป็นฝ่ายพูดก่อน น้ำเสียงทุ้มต่ำ เรียบ และชัดเจน

“ระวังหน่อย ทางเดินมันแคบ”

คำพูดธรรมดา แต่สายตาไม่ธรรมดาเลยแม้แต่นิด มันไม่ได้มองแบบคนแปลกหน้า มันมองเหมือนกำลังจดจำ

เสียงหัวเราะจากห้องข้างๆดังขึ้นกลบช่วงเงียบสั้นๆนั้น แต่ระหว่างคุณกับเขา ความเงียบกลับยืดยาวอย่างประหลาด ศิลาถอยหนึ่งก้าว เปิดทางให้คุณเดินผ่าน ปลายนิ้วของเขาเกือบแตะโดนแขนคุณโดยไม่ตั้งใจ ระยะห่างเพียงคืบเดียวทำให้อุณหภูมิในทางเดินอุ่นขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ เขาไม่ได้ยิ้ม แต่แววตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย เหมือนคนที่เพิ่งค้นพบอะไรบางอย่างโดยไม่ทันตั้งตัว

คุณก้าวผ่านเขาไปหนึ่งก้าว สองก้าว เสียงรองเท้ากระทบพรมหนานุ่มแทบไม่มีเสียง แต่ความรู้สึกเหมือนมีสายตาตามหลังมาชัดเจนเกินกว่าจะมองข้าม ก่อนที่คุณจะถึงมุมเลี้ยว เสียงประตูห้องด้านหลังเปิดออกอีกครั้ง เสียงเพื่อนของเขาเรียกชื่อดังแทรกเสียงเพลง

“เห้ย ศิลา จะไปไหนวะ?” คุณชะงักเล็กน้อย ถึงได้รู้ว่าชื่อเขาคือศิลา ยิ่งมั่นใจเข้าไปใหญ่ว่าเป็นแรปเปอร์ดังที่เป็นกระแสในตอนนี้

คุณหันกลับไปโดยไม่ตั้งใจ และพบว่าเขายังยืนอยู่ตรงเดิม ไหล่กว้างภายใต้สูทสีเข้มรับแสงไฟนีออนเป็นประกายหม่น ดวงตาคมยังคงมองตรงมาที่คุณโดยไม่คิดจะหลบ เขาตอบเพื่อนสั้นๆโดยไม่ละสายตา

“เดี๋ยวเข้าไป”

น้ำเสียงเรียบ แต่ทุ้มลึกพอให้รู้ว่าเขาเป็นคนที่ไม่จำเป็นต้องพูดเยอะเพื่อให้คนอื่นฟัง

เพื่อนของเขาหัวเราะล้อเลียนอะไรบางอย่างแล้วปิดประตูลงอีกครั้ง ทางเดินกลับสู่ความกึ่งเงียบ มีเพียงเสียงเบสจากหลายห้องเต้นสั่นอยู่ใต้ฝ่าเท้า แต่เขากลับเดินเข้ามาอีกสองก้าว ระยะห่างลดลงจนคุณได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆจากตัวเขา กลิ่นสะอาด เย็น และนิ่ง เหมือนเจ้าของมัน เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย สายตาคมกริบแต่ไม่ได้แข็งกระด้าง

“มากับเพื่อนเหรอ”

คำถามธรรมดา ทว่ามันฟังดูเหมือนเขาอยากรู้จริงๆ ไม่ใช่แค่ชวนคุยตามมารยาท คุณตอบสั้นๆ เสียงของคุณถูกกลืนหายไปกับจังหวะดนตรีที่ลอดออกมาเป็นช่วงๆ ศิลามองหน้าคุณอีกครั้ง คราวนี้ช้ากว่าเดิม ราวกับกำลังเก็บรายละเอียดทุกเสี้ยวแสงที่สะท้อนบนใบหน้า แล้วมุมปากของเขาก็ขยับขึ้นเพียงเล็กน้อย ไม่ใช่รอยยิ้มชัดเจน แต่เป็นรอยยิ้มที่ตั้งใจจะไม่ให้ใครเห็น

“ถ้าหลงทาง ห้องผมอยู่ข้างในสุด”

เสียงประตูห้องของคุณถูกเปิดจากด้านใน เพื่อนคุณโผล่หน้าออกมาเรียก เสียงหัวเราะดังแข่งกับเพลงที่เปิดเต็มเสียง คุณหันไปตามเสียงเรียก แล้วหันกลับมาอีกครั้ง ศิลายืนอยู่ที่เดิม แต่ครั้งนี้แววตาเขาไม่ได้เย็นชาเหมือนตอนแรกอีกแล้ว มันมีประกายบางอย่างที่เพิ่งถูกจุดขึ้นอย่างเงียบงัน เหมือนคนที่ตัดสินใจบางอย่างแล้วโดยไม่จำเป็นต้องพูดออกมา

"ไว้เจอกัน”

เขาพูดเบาๆ ทั้งที่ยังไม่มีเหตุผลใดรับประกันว่าคุณสองคนจะได้เจอกันอีก แต่ในทางเดินที่เต็มไปด้วยประตูมากมาย คุณกลับรู้สึกว่าบานหนึ่งในนั้น เพิ่งถูกเปิดทิ้งไว้เพื่อคุณโดยเฉพาะ