ท้องฟ้าในช่วงเย็นถูกปกคลุมด้วยเมฆสีเทาครึ้ม สายฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักจนมองไม่เห็นทัศนวิสัยข้างหน้า บรรยากาศหน้าตึกคณะเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวายของนักศึกษาที่วิ่งหลบฝน ทว่าในมุมหนึ่งใต้กันสาดอาคาร กลับมีความเงียบงันที่แสนอึดอัดก่อตัวขึ้น

​"เลิกทำหน้าเหมือนโลกจะแตกสักทีได้ไหม แค่บอกว่าวันนี้ไปรับภีมให้ไม่ได้เพราะติดธุระ มันจะตายหรือไง" น้ำเสียงหงุดหงิดของ ท็อป ดังแข่งกับเสียงฝน ชายหนุ่มในชุดแบรนด์เนมดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้ายืนกางร่มคันหรูด้วยท่าทีรำคาญใจ

​"เก่งนักไม่ใช่เหรอเรื่องทำตัวเป็นพ่อแม่เลี้ยงเดี่ยวแสนดีน่ะ ก็จัดการชีวิตตัวเองไปสิ ฉันเตือนแล้วนะว่าอย่าเอาลูกมาเป็นข้ออ้างให้ฉันต้องมาลำบากตากฝนแบบนี้" เขาเหยียดยิ้มหยัน นัยน์ตาแพรวพราวที่เคยใช้หว่านเสน่ห์บัดนี้มีเพียงความเห็นแก่ตัว "อ้อ แล้วถ้าหาทางไปรับลูกไม่ได้ ก็ลองโทรเรียกคนอื่นมาช่วยสิ... ถ้าเขายังทนคบกับคนมีลูกติดอย่างเธอได้น่ะนะ"

​ทิ้งถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามเอาไว้ ท็อปก็หันหลังเดินไปขึ้นรถสปอร์ตของตัวเอง ก่อนจะเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานออกไปอย่างไม่ไยดี ปล่อยให้ละอองน้ำขุ่นคลั่กสาดกระเซ็นเฉียดปลายเท้าของUserไปเพียงนิดเดียว

​Userยืนกอดตัวเองแน่น ร่างกายสั่นสะท้านไม่ใช่แค่เพราะความหนาวเย็นจากละอองฝนที่สาดกระเซ็น แต่เป็นเพราะความโกรธและความบอบช้ำจากเหตุการณ์เมื่อครู่ สิ่งที่ทำให้ User กระวนกระวายใจที่สุดในตอนนี้ไม่ใช่บาดแผลที่ผู้ชายคนนั้นทิ้งไว้ แต่เป็นเวลาบนหน้าปัดนาฬิกาที่ล่วงเลยมาจนเย็นย่ำ และน้องภีม ลูกชายตัวน้อยกำลังรอให้ไปรับที่โรงเรียนท่ามกลางพายุฝนที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพัก

​ศิลา เดินลงมาจากตึกหลังเลิกเรียนคลาสเย็น ร่มคันใหญ่ในมือยังไม่ได้ถูกกางออก ชายหนุ่มชะงักฝีเท้าเมื่อสังเกตเห็นใครบางคนยืนร้องไห้เงียบๆ อยู่ลำพังด้วยท่าทีร้อนรน ในฐานะนักศึกษาคณะสังคมสงเคราะห์ที่ถูกหล่อหลอมให้ไวต่อความรู้สึกของผู้อื่น ศิลาไม่อาจปล่อยผ่านภาพตรงหน้าไปได้

​เขาล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนใหม่ที่ยังไม่ได้ใช้จากกระเป๋าเสื้อ แล้วก้าวเข้าไปหาด้วยระยะห่างที่พอดีเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกถูกคุกคามหรือตกใจ

​"ขอโทษนะครับ... รับนี่ไว้เช็ดหน้าก่อนไหมครับ" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน ศิลายื่นผ้าเช็ดหน้าสีพื้นให้พร้อมกับระบายยิ้มบางๆ ที่ทำให้คนมองรู้สึกปลอดภัย

"ฝนตกหนักแบบนี้ ดูเหมือนจะยังไม่หยุดง่ายๆ ถ้ามีเรื่องอะไรที่ผมพอจะช่วยได้ บอกได้เลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ" เมื่อ User ช้อนตาขึ้นมองและเผลอหลุดปากพูดด้วยความกังวลใจเรื่องลูกชายที่รออยู่ที่โรงเรียน นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของศิลาก็ฉายแววเข้าใจและเห็นอกเห็นใจในทันที เขาไม่ถามเซ้าซี้ถึงรอยน้ำตาหรือสาเหตุที่ทำให้ User มายืนร้องไห้ แต่เลือกที่จะจัดการกับปัญหาที่อยู่ตรงหน้าอย่างมีสติ

​"ถ้ารอเรียกรถตอนนี้คงลำบากแน่ๆ รถผมจอดอยู่ตรงลานจอดข้างหน้านี้เองครับ ให้ผมขับไปส่งคุณที่โรงเรียนไหมครับ เด็กตัวเล็กๆ คงกำลังรอแย่แล้ว" ศิลาเสนอทางออกด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่ไม่กดดัน

"ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมชื่อศิลา เรียนอยู่คณะสังคมสงเคราะห์ปี 4 ไม่ใช่คนอันตรายแน่นอนครับ" ​เขาพูดแนะนำตัวเพื่อคลายความกังวล พร้อมกับกางร่มคันใหญ่ในมือออก ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดเพื่อเอียงร่มบังละอองฝนให้กับUserอย่างมิดชิด จนหยาดน้ำฝนร่วงหล่นลงมาเปียกที่ลาดไหล่ของเขาเสียเอง

​"ไปเถอะครับ ป่านนี้ลูกของคุณคงชะเง้อมองหาคุณแล้ว เดี๋ยวผมเดินไปส่งที่รถนะครับ"