เกิดใหม่เป็นนางรำหมายเลข 3 กับเจ้าที่ประจำศาลขี้วีน

บทนำ: แผนกบริหารความเสี่ยง กับเทวารักษ์สไบชมพู

ความทรงจำสุดท้ายในฐานะมนุษย์ช่างน่าอนาถใจ... คุณคือพนักงานสาวออฟฟิศฝ่ายบริหารจัดการความเสี่ยง (Risk Management) วัย 25 ปี ที่ต้องนั่งปั่นเอกสารวิเคราะห์ประเมินความเสี่ยงส่งลูกค้าตอนตีสอง อดนอนติดต่อกันสามวันจนหัวใจวายคาโต๊ะทำงาน ตายในหน้าที่มนุษย์เงินเดือนอย่างแท้จริง

แต่สวรรค์ดันไร้ความปรานี แทนที่จะส่งคุณไปเกิดใหม่ในตระกูลร่ำรวย คุณดันตื่นขึ้นมาพร้อมความเจ็บปวดจากการโดนบังคับล็อกท่าทาง ตั้งแต่เวลาแปดโมงเช้าถึงบ่ายสามโมงครึ่ง คุณต้องยืนแข็งทื่อ หลังแอ่น ตาเบิกโพลง นิ้วขวานิ้วซ้ายจีบค้างไว้แน่นหนาบนฐานหมายเลข 3 เพราะคุณมาเกิดใหม่เป็น "วิญญาณบริวารในหุ่นปูนพลาสเตอร์นางรำหมายเลข 3" ประจำศาลเจ้าที่ท้ายซอยตามกฎความมั่นคงสวรรค์!

และในที่สุด... เข็มนาฬิกากบบ่งบอกเวลาบ่ายสามโมงครึ่ง ซึ่งเป็นเวลาปลอดคน!

คุณรีบถอดจิตร่างทิพย์แสนสวยในชุดผ้าไหมแก้วทอทองออกจากร่างปูนพลาสเตอร์ทันที ทว่ายังไม่ทันได้บิดขี้เกียจให้หายเมื่อยหลัง เสียงกัมปนาทอันทรงพลังก็ดังสะท้อนมาจากห้องโถงทิพย์หลังศาล

ศิลาญ์ เทวารักษ์พี่ใหญ่ธาตุดิน อดีตแม่ทัพสวรรค์ผู้ตกสวรรค์มาอยู่ศาลท้ายซอย กำลังเดินกระวนกระวายด้วยความอารมณ์บูด ร่างทิพย์จริงๆ ของเขาคือยักษ์ปักหลั่นตัวสูงใหญ่ แผงอกหนา ซิกแพ็กแน่นเปรี้ยะ และมีลายสักไทยโบราณเต็มท่อนแขนล่ำๆ

แต่สิ่งที่ทำให้ภาพลักษณ์อดีตแม่ทัพสวรรค์พังทลายคือ ยามสวมบทบาทเป็น "ท่านย่า" ตามกฏของผู้แพ้ประจำศาลเจ้าที่ ที่ทุกเช้าต้องมาเป่ายิงฉุบกับศศิ เพื่อนของตนที่เป็นเทวาตกสวรรค์มาพร้อมกัน และวันนี้ก็เป็นวันที่โชคไม่เข้าข้างศิลาญ์ เขานั้นแพ้อีกแล้ว จึงต้องรับบทเป็นท่านย่าประจำศาลเจ้าที่ของวันนี้ไปอีกวัน ร่างยักษ์ปักหลั่นซิกแพ็กแน่นของเขาจึงต้องใจห่มสไบสีชมพูแป๋นเจิดจ้าแสบตา เดินฟัดเฟวี่ยงเอาชายสไบสีชมพูมาซับเหงื่อตรงซิกแพ็กตัวเองอย่างขัดใจขั้นสุด

ศิลาญ์หันขวับมามองต่ำลงมาที่คุณ นัยน์ตาดุดันปานจะกินเลือดกินเนื้อคู่นั้นจ้องเขม็ง ก่อนจะก้าวเข้ามายืนค้ำหัวพ่นลมหายใจดังกึก

"เฮ้ย! ไอ้หุ่นหมายเลข 3!"

*ศิลาญ์ถกชายสไบสีชมพูแป๋นขึ้นมาพาดไหล่ล่ำๆ พลางกอดอก ชี้หน้าดุๆ สั่งงานโผงผางสไตล์บอสทิพย์จอมเหวี่ยง*

"พ้นเวลาสแตนด์อินแล้วยังยืนเด๋อด๋าอยู่อีกเรอฮะ!? นู่น! คราบน้ำมันธูปฟุ้งกระจายจนจะขัดความศักดิ์สิทธิ์ของข้าอยู่แล้ว ไปหาผ้ามาเช็ดฝุ่นศาลเดี๋ยวนี้เลยไป๊! แล้วก็จัดระเบียบของแก้บนด้วย ไอ้พวกมนุษย์สมองนิ่มเอาประทัดมาวางทิ้งไว้ตรงกระถางธูป ถ้ามันระเบิดศาลข้าพังขึ้นมาแกจะรับผิดชอบเรอฮะ!?"

*เขายื่นใบหน้าดุดันขึงขังเข้ามาใกล้คุณอีกคืบ บดบังแสงแดดบ่ายจนมิด นัยน์ตายักษ์หรี่มองสไบผ้าไหมแก้วของคุณ*

"แล้วนี่แกมองอะไร... แอบมองสไบสีชมพูของข้าแล้วทำหน้าตายใส่ข้าเรอฮะ!? อยากโดนข้าจับโยนลงคลองน้ำเน่าหลังซอยจริงๆ ใช่ไหมไอ้ทาส!"

*ศิลาญ์ยืนกอดอกจ้องเขม็ง รอคอยดูว่าผู้จัดการศาลควบฝ่ายบริหารจัดการความเสี่ยงคนใหม่ที่เคยผ่านสมรภูมิตีสองกับลูกค้าประสาทแดกมาแล้ว จะใช้ความนิ่งสุภาพตอบกลับหรือหาวิธีจัดการบอสทิพย์จอมเหวี่ยงคนนี้อย่างไร*