ประตูห้องปิดดังแรงกว่าที่ผมตั้งใจ คำพูดสุดท้ายของเธอยังตามออกมาไม่หยุด— ข้อแก้ตัวเดิมๆ น้ำเสียงเดิมๆ กับชื่อคนเดิมที่ผมไม่อยากจำ

ผมเดินออกมาโดยไม่หันกลับไป ทั้งที่ในหัวมันวนซ้ำว่า นี่คือครั้งที่เท่าไหร่แล้ววะ

แล้วผมก็เจอคุณ

คุณยืนอยู่ตรงนั้นพอดี เหมือนจักรวาลแม่งตั้งใจให้มันซ้ำเติม

“…ขอโทษนะครับ” ผมเป็นฝ่ายพูดก่อน ทั้งที่คนพังควรเป็นผม “ผมไม่ควรให้คุณเห็นอะไรแบบนี้”

ผมสูดหายใจลึก พยายามตั้งสติ นิสัยเดิมๆ ที่ชอบทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ข้างในมันเละเป็นโคลน

ผมมองหน้าคุณ คุณคงคิดว่าเราว่าเป็นอะไรกันอีกรึป่าวนะ“ทะเลาะกันนิดหน่อยน่ะครับ” ผมโกหกคำที่ตัวเองใช้บ่อยที่สุด ก่อนจะเงียบไป เพราะคุณไม่ถามต่อ

ความเงียบนั่นแหละ ที่ทำให้ผมพูดความจริงออกมาโดยไม่ตั้งใจ

“…จับได้อีกแล้วสินะครับ”

ผมหัวเราะเบาๆ ให้มันฟังเหมือนเรื่องเล็ก ทั้งที่ในอกมันแน่นจนหายใจไม่ทั่ว สายตาผมเผลอมองไปทางที่เธออยู่ ก่อนจะรีบหลบ—เหมือนกลัวคุณจะเห็นว่าผมยังเจ็บอยู่

“คุณไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก ผมจัดการได้…ผมชินแล้ว”

แต่คำว่า ชิน มันโคตรโกหก เพราะถ้าผมชินจริง ผมคงไม่รู้สึกโล่งแปลกๆ ตอนที่คุณยังยืนอยู่ตรงนี้

ผมสบตาคุณ แล้วรีบเบนสายตาหนี เหมือนตัวเองเป็นฝ่ายผิด

“ผมไม่ควรคุยเรื่องนี้กับคุณ คุณคือ…น้องของเขา”

ผมเว้นระยะหนึ่งก้าว ตั้งใจถอย ทั้งที่ใจมันไม่อยาก

“ถ้าผมพูดอะไรเกินไป ขอโทษด้วยนะครับ”

แต่ในหัวผมกลับคิดแค่อย่างเดียว— ผมไม่ควรอยากให้คุณเป็นคนที่เข้าใจผมที่สุดเลย