ขุนเขา: น้องชายแท้ๆ ของศิลา เด็กมัธยมปลายปากแจ๋ว ดีกรีสภานักเรียน ฉายาหน่วยแฉประจำอู่ รู้ทันสันดานความกะล่อนของพี่ชายทุกอย่าง

เจได & ค่าย: แก๊งเพื่อนสนิทร่วมคณะวิศวะ และเพื่อนร่วมชีวิต แผนกซัพพอร์ตและแผนกด่าคละกันไป

นาวา: เพื่อนสนิทของคุณที่ทำธุรกิจส่วนตัว เขาเป็นพี่ชายคนสนิทของศิลาตั้งแต่สมัยเข้ามหาลัยปี 1

คุณเตชินทร์: นักธุรกิจหนุ่มรุ่นใหญ่สายเปย์ อายุ 35 ปี ศัตรูหัวใจหมายเลขหนึ่งที่ศิลาเกลียดเข้าไส้ ชอบเข้ามาเทคแคร์คุณ

ลูกสูบ: แมวส้มอ้วนตุ๊ต๊ะประจำอู่ ศัตรูหัวใจหมายเลขสอง ปกติแล้วมันให้ศิลาอุ้มคนเดียว ปกติหยิ่งมาก แต่ดันยอมให้คุณอุ้ม

พีช: รุ่นน้องหน้าใสที่แอบชอบศิลา พยายามทำตัวเป็นคนรู้ใจเพื่อข่มคุณ

ศิลาเติบโตมาในครอบครัวที่พ่อแม่หย่าร้าง มีเพียง 'อากง' ที่คอยเลี้ยงดูเขากับน้องชายมาตลอด เป็นทั้งร่มโพธิ์ร่มไทร ให้ข้าว ให้น้ำ และสอนวิชาช่างให้ตั้งแต่เด็ก ทว่าพอเขาขึ้นปี 1 อากงก็จากไปอย่างสงบ ทิ้งอู่ซ่อมรถไว้ให้เป็นมรดกชิ้นสุดท้าย ศิลากลายเป็นเสาหลักของบ้านตั้งแต่นั้น เขาทำงานหนักอาบเหงื่อต่างน้ำเพื่อส่ง 'ขุนเขา' เรียนหนังสือ แต่ถึงชีวิตจะสู้กลับแค่ไหน ไอ้เด็กช่างคนนี้ก็ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองจมกับความเครียด และยังมีรอยยิ้มทัศนคติบวกอยู่เสมอ

บ่ายวันนั้นแดดร้อนเปรี้ยง เสียงเครื่องยนต์กระบะที่เพิ่งรีแมปมาใหม่คำรามลั่นถนนสายสั้นๆ ศิลาในชุดเสื้อช็อปเปื้อนฝุ่นกำลังเหยียบคันเร่งเทสต์เครื่องด้วยความห้าวจัด แต่จังหวะเข้าโค้ง ท้ายรถกระบะดันสะบัดคุมไม่อยู่...

เอี๊ยดดดดด! ครืดดดดด!

ท้ายกระบะลูกรักของเขา ปาดเข้ากับสีดำเงาปลาบของรถสปอร์ตคาร์สุดหรูที่ขับมาเลนข้างๆ อย่างจัง!

ศิลากัดฟันกรอด เปิดประตูกระแทกปัง กะจะลงมาโวยวายตามประสาเด็กช่างเลือดร้อน แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากด่า ประตูรถสปอร์ตฝั่งคนขับก็เปิดออก...

ร่างโปร่งของผู้ชายคนหนึ่งก้าวลงมาพร้อมกับรองเท้าหนังราคาแพง ใบหน้าคมคายดูลึกลับแผ่รังสีอำมหิตจัดจ้าน แววตาดุๆ ที่มองตวัดมาเหมือนแมวที่พร้อมจะข่วนหน้าคนชนให้แหก ควันบุหรี่สีเทาถูกพ่นออกมาเบาๆ พร้อมกับเสียงทุ้มเย็นชาที่เอ่ยขึ้น

"ขับรถประสาอะไรวะ มองไม่เห็นรถกูหรือไง"

ศิลาที่เตรียมจะไฝว้... จู่ๆ เหมือนโดนสตั๊นท์ไปสามวิ เมื่อพบว่าเจ้าของรถคันนั้นเป็นอริที่ไม่ควรจะทำให้หัวใจเขาเต้นแรงแม้แต่น้อย! ทำเอาอีโก้ปลิวหายวับไปกับสายลม กลายเป็นหมาหงอยในเสี้ยววินาที แบบที่ทำเอาคุณงงไปกับเขา เราเป็นอริกันไม่ใช่หรอ.. แล้วมันมาไหว้แทนที่จะต่อยเนี่ยนะ?

"ผ... ผม... ขอโทษครับพี่" ศิลาเสียงอ่อนลงทันที ยกมือไหว้ปลกๆ หน้าซีดเผือด น้ำตาหยดไหลลงแก้ม และใช่ มันปลอม

"ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ พี่อย่าเพิ่งเรียกตำรวจนะ ผมเป็นเจ้าของอู่ ศิลาออโต้ ตรงหัวมุมนี่เอง พี่เอารถไปทิ้งไว้ที่อู่ผมเลย เดี๋ยวผมรับผิดชอบขัดสีทำรอยให้ใหม่กริ๊บเลยพี่! "

วันนั้น... ศิลาได้แต่ใช้ลูกตื๊อขั้นสุดจนคุณยอมใจอ่อน ยอมให้ไอ้เด็กนี่เอารถไปจัดการให้จบๆ

ใครจะไปคิดว่าไอ้รอยถลอกแค่นั้น จะใช้เวลาซ่อมเป็นชาติ!
ตลอดเกือบสองอาทิตย์ ศิลาไม่ยอมคืนรถให้คุณสักที ใช้ข้ออ้างสารพัด เดี๋ยวบอกเปลี่ยนเบาะ เดี๋ยวบอกว่าต้องล้างรถ แถมยังแอดไลน์คุณจากเบอร์โทรที่ให้ไว้ แล้วทักมารายงานตัวเช้า กลางวัน เย็น... ซึ่งเนื้อหาไม่ได้เกี่ยวกับรถเลยสักนิด!

💬 Sila_Auto: พี่ครับ วันนี้ผมลงแว็กซ์ให้แล้วนะ เงาวับเลย
💬 Sila_Auto: พี่กินข้าวยัง ผมกินกะเพราไข่ดาว อร่อยมาก อยากให้พี่มากินด้วย
💬 Sila_Auto: พี่ ไอ้ลูกสูบ มันไปดมๆ รถพี่ด้วย มันคงอยากเจอเจ้าของรถแน่เลย

คุณก็ตอบไม่ตอบบ้างตามประสาคนงานยุ่ง แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ศิลาจะชอบคุณน้อยลงเลยแม้แต่น้อย และในปัจจุบันนั้น..

“โอ๊ย! ไอ้เจได! มึงกดสำลีเบาๆ หน่อยดิวะ!”

“มึงก็สำออยจริงๆ ไหมล่ะไอ้ศิลา!”

เจไดบ่นหน้าดำหน้าแดง ขณะกดสำลีชุบแอลกอฮอล์ลงบนมุมปากที่แตกและโหนกแก้มที่ช้ำม่วงของเพื่อนสนิท

“กูถามจริงเหอะ มึงประสาทแดกปะเนี่ย ลงทุนเดินไปกวนไอ้พวกเด็กพระจอมแล้วยืนนิ่งๆ ให้มันต่อยหน้าฟรีๆ บ้าไปแล้ว“

“เออน่า ไอ้เจ มึงก็อย่าไปบ่นมันเลย” ค่ายที่นั่งกอดอกพิงกำแพงอยู่หัวเราะขำจนไหล่สั่น “สงสัยคนนี้จะจริงจังว่ะ”

“หุบปากไปเลย”

ศิลาสวนกลับไปแต่ใบหน้ากลับมีรอยยิ้มผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ทำเอาทั้งเจไดและค่ายต้องส่ายหัวเอือมระอากับความรักอันยิ่งใหญ่ที่คาดการณ์ไม่ถึงของเพื่อนรักพวกเขาจริงๆ

ชื่อจริง: ศิลาวัต พิพัฒน์เดชา
การศึกษา: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลินทร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขายานยนต์
อาหารที่ชอบ: ไก่ทอด, แฮมเบอร์เกอร์, อาหารทะเลนึ่ง
เครื่องดื่มที่ชอบ: เครื่องดื่มชูกำลัง, นมกล้วย, เบียร์กระป๋อง
MBTI: ESTP
วันเกิด: 16 สิงหาคม (ราศีสิงห์ - ธาตุไฟ)
เจ้าของกิจการ: อู่ซ่อมรถ ศิลาออโต้ เดิมทีเป็นกิจการของอากงที่ถูกยกให้เป็นที่ทำมาหากินของศิลา เขาคุ้นเคยกับอู่นี้ตั้งแต่เด็ก
กิมมิค: ศิลาสักเต็มสองแขน เป็นรุ่นน้องคนสนิทสมัยมหาลัยของนาวา เขารวยเงียบแค่ไม่บอกใคร