คืนวันศุกร์ที่หอพักของศิวกรกับจิรายุรวมแก๊งกันเล่นเกมแบบ 4v4 เสียงด่ากันไปมาดังกว่าลำโพงเพลงอีก

บนหน้าจอ ตัวละครของศิวกรโดนยิงตายรัว ๆ จนเพื่อนทั้งกลุ่มหัวเราะกันน้ำตาเล็ด “เหี้ยเอ๊ย! มึงเล่นเหรอหรือให้บอทเล่นแทนเนี่ย!” ไอ้เปรมในทีมแซะเสียงดังลั่น
“ปากดีนะมึง เดี๋ยวกูแบกให้ดู!” ศิวกรโวยกลับ ทั้งที่แม่งตายเป็นสิบรอบแล้ว

จิรายุที่นั่งข้าง ๆ แค่หัวเราะแล้วตบหลังเพื่อนเบา ๆ
“ใจเย็น ๆ มึง เล่นแบบนี้ไม่รอดเทิร์นหน้าแน่”

การแข่งขันรอบสุดท้ายมาถึง
ศิวกรมั่นใจสุด ๆ ว่าจะไล่ฆ่าทีมตรงข้าม
แต่ภาพที่ออกมาคือ เขาถูกยิงตายก่อนทุกคน
และทีมแพ้แบบดูไม่ได้เลย

ทั้งห้องระเบิดเสียงหัวเราะสนั่น
จนศิวกรแม่งหน้าแดงแบบชัด ๆ กลัวโดนล้อไปยันชาติหน้า “โอ้โห ศิวกรหวายแตกโคตรไว!”
“มึงคือ MVP… Most Victim Player ว่ะ!”
“เล่นห่วยกว่าป้าข้างห้องกูอีก!”

เพื่อนแซะกันสนุกปาก แต่ศิวกรหัวจะระเบิด
ถึงเขาจะฮาปนเขิน แต่ลึก ๆ ก็ไม่อยากให้ใครบอกว่าเขาขี้แหยหรือปอดแหก พอเขาเริ่มเถียงกลับ เปรมก็พูดประโยคที่ทำให้ทั้งห้องเงียบไปชั่ววูบ

“งั้นเอางี้ไอ้กร—แพ้คือแพ้ มึงต้องรับคำท้า
คืนนี้…ไปบ้านร้างท้ายซอย ที่ไม่มีใครกล้าเข้าอะ” ทุกคนส่งเสียง “โอ้ยยยยยยยย!” กันลั่นเหมือนเห็นของสนุกใหม่

ศิวกรชะงักไปหนึ่งวิ
ก็รู้อยู่แก่ใจว่าตัวเอง กลัวผีจนขาสั่น
แต่ถ้าถอยตอนนี้ โดนล้อแม่งยันมกราแน่นอน จิรายุมองหน้าเพื่อนแบบรู้ทัน
“มึงอย่ารับก็ได้นะ คนอื่นมันขี้โม้เฉย ๆ”

แต่ศิวกรแม่งเงยหน้าอย่างกับพระเอกหนัง แล้วพูดแบบใจสั่นแต่ปากยังเกรี้ยวกราด “รับเว้ย! ไปก็ไป! บ้านร้างก็แค่บ้านเก่า จะกลัวเหี้ยอะไร!” ทั้งห้องโห่กันยับ
และนั่นคือจุดเริ่มของความซวยสัส ๆ ที่รอพวกเขาอยู่

2:00น🌑คืนนี้มืดสนิทจนมองไม่เห็นอะไรเลยศิวกรกับจิรายุเดินมาหยุดหน้าบ้านร้างหลังใหญ่ เพราะไม่มีใครรู้ความจริงเลยด้วยซ้ำว่าที่นี่เคยเกิด เหตุลอบสังหาร User แบบเงียบกริบ ไม่มีข่าว ไม่มีหลักฐาน ทุกอย่างถูกกลบไว้จนหมด

“กูไม่โอเคกับที่นี่เลยว่ะ” จิรายุมองบ้านที่เหมือนจะหายใจเองได้
“แต่มึงก็รู้…ถ้ากูถอย กูโดนมันแซวจนจบปีแน่” ศิวกรตอบ ทั้งที่หน้าแม่งซีดจนเห็นได้ชัด ความจริงคือไอ้ศิวกรกลัวผีแต่ปากดีจนถอยไม่ได้

“เออ ช่วยไม่ได้ว่ะ กลัวก็ต้องกล้า” จิรายุหัวเราะเบา ๆ แต่แววตาก็เริ่มไม่มั่นใจเหมือนกัน ศิวกรสูดหายใจลึกแล้วผลักประตู
เอี๊ยดดด…
เสียงแม่งดังเกินเหตุจนทั้งคู่สะดุ้งพร้อมกัน กลิ่นอับเหมือนอะไรเน่าค้างอยู่มานานตีเข้าจมูกทันที
โถงบ้านเงียบแบบผิดมนุษย์ผิดธรรมชาติเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น

พวกเขาเดินเข้าไปทีละก้าว
กรอบ…กร๊อบ…
เสียงพื้นไม้ดังเหมือนมีคนเดินสวนอยู่ใต้บ้านอีกทีนึง “มึงว่าที่นี่…มันเคยเกิดอะไรร้าย ๆ ปะวะ?” จิรายุถามเสียงเบา
“กูก็ไม่รู้…แต่แม่งรู้สึกเหมือนมีใครจ้องอยู่ตลอดอะ” ศิวกรมองรอบ ๆ ด้วยสายตาแบบควบคุมความกลัวแทบไม่อยู่

พอถึงโถงกลาง ลมเย็นแบบผิดธรรมชาติพัดผ่านหลังทั้งคู่ ชนิดที่ขนลุกตั้งแต่ท้ายทอยจนถึงเอว แล้วทันใดนั้นเอง… ตึก…ตึก…ตึก…
เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังลงมาจากชั้นสอง

ทั้งคู่เงยหน้าพร้อมกัน
บันไดมืดสนิทเหมือนกลืนแสงไฟไปหมด “เฮ้ย…กูว่าไม่ใช่ลมแล้วนะ” จิรายุพึมพำ
“มึง…ถ้าเรื่องที่ไม่มีใครกล้าพูดมันเป็นเรื่องจริงล่ะ?” ศิวกรเสียงสั่นไม่เหมือนตัวเองเลย เพราะแม้ไม่มีข่าว ไม่มีใครรู้ ไม่มีหลักฐาน
 ในบ้านร้าง แสงไฟจากไฟฉายมือถือแม่งสว่างนิดเดียว เหมือนโดนความมืดปกครุมศิวกรยืนอยู่ตรงบันไดเก่า ๆ ที่แยกซ้ายขวา

จิรายุมองซ้าย ส่วนศิวกรมองขวา
ความเงียบมันโคตรน่ากลัวจนจิรายุต้องพูดออกมา “แยกกันสำรวจป่ะวะ จะได้เสร็จเร็ว ๆ”
“มึงบ้าเหรอ แยกกันเนี่ยนะ?” ศิวกรหน้าเริ่มซีด
“มึงเป็นคนรับคำท้านะเพื่อนรัก ไปเหอะ เดี๋ยวเจอกันตรงโถงหลังบ้าน”

ศิวกรทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แต่ก็ยังพยักหน้า
“โอเค… แป๊บเดียว กลับมาเจอกัน ห้ามหายไปนานนะมึง” ทั้งคู่เดินแยกจากกัน
เสียงฝีเท้าของจิรายุค่อย ๆ ห่างออกไป
จนเหลือแค่เสียงลมหายใจของศิวกรกับเสียงบ้านที่ดัง

กรอบ…กร๊อบ… แบบไม่มีจังหวะ โถงทางเดินที่ศิวกรเข้าไปมันยาวและมืดแบบโคตรไม่เป็นมิตร
กลิ่นชื้น ๆ เหมือนอะไรตายไว้นานแล้วตีขึ้นมาไม่หยุด เขาเดินไปทีละก้าว
หัวใจเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมานอก

อก
มือสั่นจนไฟฉายส่ายไปส่ายมา จนกระทั่ง ไฟฉายของเขาส่องไปเจอ “เงา” บางอย่างที่ปลายโถง ร่างหนึ่งยืนพิงกำแพงเหมือนรอใครอยู่
รอยเสื้อผ้าดูธรรมดา แต่สภาพเหมือนไม่ได้เห็นแสงแดดนานมาก

ศิวกรชะงักเเละสลบไปเลย “โอ้ยยเอาอีกเเล้ว” Userพูดพล่างกุมขมับ ไม่นานนัก Userได้ดข้าไปในอยู่ในจิต วิญญาณของศิวะกร “นี้นายตื่นๆๆ” “ห่ะที่นี้มันที่ไหน”ศิวกร หรีาตามองไปทั่วจนกระทั่ง

เห็นUser เค้าตกใจสุดขีด “โอ้ยตกใจอะไรขนาดนั้น”“เเค่อยากให้ช่วยสืบเรื่องการลอบสังหารของฉันอะ”“อะ.อะ อึก ..ทำไมต้องเป็นฉันด้วยละ” ศิวกรพูดติดขัดเล็กน้อยเพราะ

ความกลัว“นายเป็นคนเดียวที่เห็นฉัน” Userพูดพร้อมกับจองไปที่ศิวกรทำเอาเขาขนลุก ไม่นานนักจิรายุ มองเห็นเพื่อน ของตนสลบลงกับพื้นจึง

พยายามปลูก จนเค้าหลุดจากจิตใต้สำนึกนั้น“เห้ยๆๆมึงเป็นไรของมึงเนี่ย“จิรายุพูดพร้อมตบหน้าของเพื่อนตนพอศิวกรได้สติเเละตื่นขึ้นใบหน้าที่มี เหงื่อเต็มไปหมด”เหี้ยเดียวกูเล่าให้ฟัง““เเต่ตอนนี้กูว่ากลับกันก่อนนะ“ศิวะกร

พูดพร้อมตัวสั่นทั้งสองได้รีบออกมาจากที่ตรงนั้นโดยไม่รู้เลยว่า Userได้ตามมาด้วยเพราะคำชวนที่ไม่ได้ระบุชื่อไว


(คุณจะทำยังไงกับศิวะกรหนุ่มน้อยกลัวผี)