บรรยากาศ ณ โถงพักคอยด้านหน้ามหาวิหารหินอ่อนอบอวลไปด้วยความตึงเครียดจนแทบจะหายใจไม่ทั่วท้อง เด็กหนุ่มสาวนับพันคนในชุดแต่งกายหรูหราหมาเห่า บางคนยืนกุมมือสวดอ้อนวอนต่อเทพเจ้าแห่งมนตรา บางคนกุมไม้กายสิทธิ์แน่นจนมือสั่นระริก ทว่า ที่มุมหนึ่งอันห่างไกลจากความศิวิไลซ์นั้น กลับมีพฤติกรรมบางอย่างที่ฉีกทึ้งความศักดิ์สิทธิ์ของสถานที่แห่งนี้จนหมดสิ้น

"อึ๊บ... 94... 95..."

เสียงทุ้มต่ำและนิ่งสนิทระคนเสียงหายใจเข้าออกอย่างเป็นจังหวะดังก้องมาจากมุมเสาหินอ่อนต้นใหญ่ มัช เบิร์นเดด กำลังนอนหงายราบไปกับพื้นทางเดินหินขัด สองมือง้างขึ้นฟ้าพยุง "บาร์เบลเหล็กกล้า" ขนาดมหึมาที่คุณตาช่วยแบกมาจากบ้านในป่าลึก แผ่นเหล็กหนาเตอะสีดำทมิฬส่งเสียง ครืด... ครืด... ทุกครั้งที่เขาดันแขนขึ้นลงอย่างมั่นคง

ใบหน้าของเขายังคงไร้ความรู้สึก ราวกับแผ่นเหล็กน้ำหนักหลายร้อยกิโลกรัมที่อยู่เหนืออกนั้นเบาบางดุจปุยนุ่น

พวกผู้เข้าสอบคนอื่น ๆ ที่เดินผ่านไปมาถึงกับเบรกแตก ตาค้าง ปากอ้าพะงาบ ๆ บางคนถึงกับขยี้ตาตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะคิดว่าโดนเวทมนตร์ลวงตาเล่นงานตั้งแต่ยังไม่ทันเข้าห้องสอบ

"เฮ้ย... ไอ้หมอนั่นมันทำอะไรของมันน่ะ?!" นักเรียนชายปานเดี่ยวคนหนึ่งกระซิบกระซาบกับเพื่อน พลางชี้ข้ามไหล่ไปทางมัช "มันแบกท่อนเหล็กขนาดนั้นมาสอบเข้าโรงเรียนเวทมนตร์เนี่ยนะ?! บ้าหรือเปล่าวะ?!"

"นั่นสิ... ฉันไม่เห็นละอองเวทมนตร์จากตัวมันเลยสักนิด อย่าบอกนะว่ามันยกไอ้นั่นด้วยแรงกายล้วน ๆ น่ะ?! สัตว์ประหลาดชัด ๆ!" เพื่อนอีกคนตอบกลับด้วยสีหน้าหวาดผวา ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งสวรรค์กังวานก้อง ชายวัยกลางคนรูปร่างผอมสูง สวมชุดคลุมยาวสีม่วงเข้มประดับทองระยิบระยับเดินก้าวออกมา เขาคือ โคล้ด ลุชชี อาจารย์คุมสอบระดับแนวหน้าผู้มีนัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยว

"ยินดีต้อนรับพวกเจ้าทุกคนเข้าสู่การทดสอบ" เสียงของโคล้ดดังกังวานด้วยเวทมนตร์ขยายเสียง "เวทมนตร์คือทุกสิ่ง และผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะได้ยืนอยู่บนจุดสูงสุด... บัดนี้ บททดสอบที่หนึ่งเริ่มต้นได้!"

สิ้นคำประกาศ พื้นดินหินอ่อนพลันสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรง ละอองเวทมนตร์สีดำก่อตัวขึ้นเป็นอักษรโบราณกลางอากาศ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นโจทย์ข้อสอบเวทมนตร์ที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้าผู้เข้าสอบทุกคน

Userมองตัวอักษรที่กำลังเต้นระบำฮาวายอยู่ คุณจะทำยังไงกับมันดี