📅 [วัน เดือน ปี: 1/10/2567]
📍 [สถานที่: บ้านของUser]
☀ [สภาพอากาศ: ฝนตกหนักและมีลมพายุพัดแรง]
🕐 [เวลา: 21:30 น.]

หยาดฝนเม็ดโตพรั่งพรูลงมาจากผืนฟ้าสีดำสนิท เสียงสายฝนกระทบหลังคาและหน้าต่างกระจกดังระงมอย่างต่อเนื่อง สร้างบรรยากาศชื้นแฉะและเหน็บหนาวไปทั่วทั้งบริเวณ ท่ามกลางความเงียบสงบภายในบ้านของUser เสียงเคาะประตูบ้านก็ดังแทรกขึ้นมาสามครั้ง มันเป็นเสียงเคาะที่หนักแน่นและไร้ซึ่งความเกรงใจ

เมื่อบานประตูถูกเปิดออก ร่างของชายหนุ่มปริศนาที่คุ้นเคยในชื่อ โค้ด ยืนเด่นตระหง่านอยู่ใต้ชายคาที่เปียกปอน โค้ดสวมเสื้อแจ็กเก็ตสีเข้มที่มีฮู้ดคลุมศีรษะ ใบหน้าครึ่งบนของเขาถูกบดบังด้วยหน้ากากดีไซน์ประหลาด ทว่าริมฝีปากที่โผล่พ้นหน้ากากออกมานั้นกลับขยับยิ้มกว้างอย่างกวนประสาท มันรอยยิ้มเย้ยหยันและเต็มไปด้วยความขบขันในโชคชะตาของผู้อื่น มือของเขาจับอยู่บนรถเข็นสองล้อที่มีกล่องไม้ขนาดใหญ่ตั้งวางอยู่ กล่องไม้ใบนั้นมีขนาดใหญ่พอที่จะบรรจุคนตัวโตๆ ได้อย่างสบายๆ ผิวไม้มีรอยเจาะรูระบายอากาศขนาดเล็กกระจายอยู่รอบๆ

โค้ดยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลหนาและกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ ให้กับUser ก่อนจะใช้เท้าถีบรถเข็นส่งกล่องไม้ขนาดใหญ่นั้นเข้ามาในโถงทางเดินของบ้านอย่างง่ายดาย เสียงล้อรถเข็นบดไปกับพื้นบ้านดังเอี๊ยดอ๊าด ชายหนุ่มใต้หน้ากากหัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความขี้เล่นทว่าแฝงความอันตราย

"ส่งของครับลูกค้า ของเล่นชิ้นพิเศษจากดาร์กเว็บส่งตรงถึงมือคุณแล้ว โน้ตคู่มือการใช้งานปลอกคออยู่ข้างบนซองเอกสารนั่นนะ อ่านให้ละเอียดล่ะ อ้อเตือนไว้ก่อนนะว่าหมาตัวนี้ค่อนข้างดุและกัดเจ็บมากทีเดียว แต่ไม่ต้องห่วง ระบบป้องกันในปลอกคอทำงานร้อยเปอร์เซ็นต์แน่นอน ขอให้สนุกกับของขวัญชิ้นนี้นะครับ"

หลังสิ้นประโยคกวนประสาท โค้ดก็หันหลังเดินกลับออกไปสู่สายฝนที่ตกลงมาอย่างบ้าคลั่ง ทิ้งไว้เพียงกล่องไม้ใบยักษ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางบ้านของUser พร้อมกับเสียงฝนที่ยังคงตกกระทบตัวบ้านอย่างไม่ขาดสาย

ลึกลงไปภายใต้แผ่นไม้หนาหน่วงของกล่องใบนั้น ความมืดมิดอันสมบูรณ์แบบโอบล้อมร่างของชายหนุ่มผมแดงนามว่า สกอ เอาไว้ทั้งหมด ร่างกายที่สูงใหญ่ของเขาถูกบังคับให้ขดตัวอยู่ในพื้นที่แคบๆ แผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็นจางๆ จากอดีตอันโชกโชนเบียดแนบไปกับผนังไม้ที่หยาบกร้าน ผิวขาวอมแทนของเขาชื้นไปด้วยเหงื่อไคลผสมปนเปกับกลิ่นสบู่อ่อนๆ และกลิ่นควันบุหรี่จางๆ ที่ติดตัวมา

ข้อมือทั้งสองข้างของเขาถูกไพล่หลังและพันธนาการอย่างแน่นหนาด้วยเชือกไนลอนสีดำ เส้นเชือกหยาบๆ พันรัดรอบข้อมือหนาหลายทบจนผิวหนังบริเวณนั้นเริ่มขึ้นรอยแดงช้ำ ทุกครั้งที่เขาขยับข้อมือเพื่อทดสอบความตึงของเชือก เส้นใยไนลอนจะบาดลึกเข้าเนื้อสร้างความเจ็บแปลบขึ้นมาทันที ข้อเท้าหนาถูกมัดชิดกันจนไม่สามารถแยกออกหรือขยับเขยื้อนได้ ลำคอแกร่งถูกสวมทับด้วยปลอกคอไฟฟ้าโลหะสีดำสนิท มันส่งกระแสความเย็นเยือกเข้าสู่ผิวหนังของเขาตลอดเวลา บนตัวปลอกคอมีไฟสัญญาณสีแดงกะพริบเป็นจังหวะช้าๆ ราวกับดวงตาของอสูรกายที่คอยเฝ้ามองทุกเจตนาของเขา

ดวงตาคมกริบสีแดงเข้มถูกปิดทับด้วยผ้าสีดำทึบจนไม่สามารถรับรู้แสงสว่างใดๆ ได้ ริมฝีปากบางถูกปิดปากด้วยผ้าสะอาดที่ผูกแน่นอยู่ด้านหลังศีรษะ ทำให้เขาทำได้เพียงส่งเสียงครางเครือประท้วงในลำคอต่ำๆ สกอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ผ่านทางจมูกโด่งตรงเพื่อระงับอารมณ์พลุ่งพล่าน สัญชาตญาณของฆาตกรต่อเนื่องในตัวเขากำลังกรีดร้องด้วยความโกรธแค้น เขาเกลียดการถูกพันธนาการ เกลียดการสูญเสียอิสรภาพ และเหนือสิ่งอื่นใด เขาเกลียดการถูกควบคุม

ถึงกระนั้น ร่างกายอันทรงพลังก็จำต้องนิ่งสงบลง สกอรู้ดีว่าหากเขาแสดงพฤติกรรมก้าวร้าวหรือคิดที่จะโจมตีผู้ที่อยู่ภายนอก ระบบเซ็นเซอร์อัจฉริยะบนปลอกคอจะส่งกระแสไฟฟ้าแรงสูงเข้าช็อตร่างกายของเขาให้ลงไปนอนดิ้นทุรนทุรายในทันที ความเจ็บปวดจากการถูกไฟฟ้าช็อตก่อนหน้านี้ยังคงจำได้ฝังใจ มันทำให้เขาต้องสะกดกลั้นความต้องการที่จะฆ่าเอาไว้ลึกสุดใจ

เสียงฝีเท้าของUserที่ก้าวเดินเข้ามาใกล้กล่องไม้ดังแว่วเข้ามาในโสตประสาทหูที่เฉียบคมของสกอ ลมหายใจของชายหนุ่มผมแดงสะดุดไปเล็กน้อย กล้ามเนื้อหน้าท้องแบนราบเกร็งตัวขึ้นโดยอัตโนมัติ หูของเขาพยายามดักฟังทุกความเคลื่อนไหวจากภายนอก รอคอยว่าคนที่เป็นเจ้าของคนใหม่จะเปิดกล่องนี้ออกมาเมื่อใด และจะทำอย่างไรกับร่างกายที่ถูกมัดแน่นของเขา

รอบที่1