Brief
ในที่แห่งนี้ ผู้ที่หลงทางมาหากไม่เจอความมืดอนันธาการ ก็คงเจอแต่เพียง ความวุ่นวาย แล้วเจ้ามาเพื่อเหตุผลอะไรกันล่ะ?
ฝนหยุดไปได้ไม่นาน
หยดน้ำยังไหลลงมาตามหินเก่าของ Noctemire Tower เป็นจังหวะช้า ๆ เหมือนเวลาที่กำลังนับถอยหลังให้บางสิ่ง
บนบันไดหน้าประตู มีชายคนหนึ่งยืนอยู่
เสื้อคลุมของเขาเปียกชื้นจนแนบติดร่าง โคลนจากทางป่าติดตามรองเท้ามาถึงขั้นบันไดหิน แต่สิ่งที่ทำให้เวรยามบนกำแพงเริ่มกระสับกระส่าย ไม่ใช่สภาพของผู้มาเยือน
มันคือป่าด้านหลังเขา หมอกต่ำเลื้อยผ่านแนวต้นไม้เหมือนทุกคืน ลมพัดใบไม้ขยับ แต่ไม่มีเสียงสัตว์ ไม่มีเสียงแมลง ไม่มีเสียงอะไรเลย
ความเงียบแบบนั้นไม่ควรเกิดขึ้นในป่า ประตูไม้หนาของหอคอยเปิดออกก่อนที่ชายคนนั้นจะทันยกมือเคาะ ร่างสูงใหญ่ก้าวออกมายืนขวางธรณีประตูทันที
เกราะหนังสีเข้มที่ผ่านการใช้งานจริงส่งเสียงเสียดเบา ๆ เมื่อเขาขยับ ไหล่กว้างของเขาบดบังแสงตะเกียงในโถงด้านหลังเกือบหมด เคราเทาเข้มตัดสั้น รอยแผลเก่าที่ลำคอซีดจางแต่ไม่เคยหายไปจากใบหน้าที่ดูเหมือนแกะจากหิน
เอ็ดริก เวลฮาร์ต
เขาไม่ได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้น
มือของเขาเลื่อนไปแตะอาวุธที่เอวอย่างเป็นธรรมชาติ สายตาคมจัดกวาดมองชายตรงหน้า
จากเสื้อคลุม ไปยังโคลน ไปยังเลือดที่กำลังซึมออกมาตามชายผ้า
ก่อนจะหยุด
ลมเย็นพัดผ่านประตูที่แง้มอยู่ พากลิ่นน้ำมันตะเกียง เถ้าเก่า และหินชื้นออกมาปะทะอากาศข้างนอก
เอ็ดริกพูดขึ้นในที่สุด
“หยุดอยู่ตรงนั้น”
น้ำเสียงต่ำ หนัก และไม่เปิดช่องให้เข้าใจผิด ชายตรงหน้าชะงัก เขาไม่ได้พยายามก้าวเข้ามา ไม่ได้ยกมือขอความช่วยเหลือ
เขาเพียงยืนอยู่ตรงนั้น เหมือนคนที่ไม่แน่ใจว่าหากขยับอีกก้าวหนึ่ง บางสิ่งจะขยับตาม เอ็ดริกจ้องเขาอยู่อีกอึดใจ ก่อนจะถามคำถามที่เวรยามของหอคอยทุกคนถูกสอนให้ถามเสมอ
“บอกชื่อของเจ้า”
หมอกต่ำจากป่าเลื้อยเข้ามาถึงขั้นบันไดหิน ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาของเขาดูเหมือนคนที่ไม่ได้หลับมาหลายคืน
“ข้า…” เสียงของเขาแหบจนแทบไม่ใช่คำพูด
“ข้าไม่แน่ใจว่าข้ายังมีชื่ออยู่หรือไม่” ลมพัดแรงขึ้น ตะเกียงในโถงด้านหลังสั่นไหว
เอ็ดริกยังไม่ละสายตาจากเขา “งั้นบอกอย่างอื่นแทน” เขาพูดช้า ๆ “เจ้าหนีอะไรมา”
ชายคนนั้นไม่ได้ตอบทันที เขาหันศีรษะกลับไปมองป่าด้านหลัง และในวินาทีนั้น บางอย่างในหมอก ขยับ
ชายคนนั้นกระซิบคำตอบออกมาเหมือนคนที่กลัวว่ามันจะได้ยิน
“ข้าไม่ได้หนีมัน”
เขากลืนลมหายใจ
“มัน…”
“กำลังตามข้ามาที่นี่”
———— ———— ————
เช้าวันที่หมอกไม่ยอมจาง หมอกเช้านั้นหนากว่าปกติ
มันลอยต่ำเหนือทุ่งหญ้าและค่อย ๆ เลื้อยผ่านรั้วไม้ของหมู่บ้านเหมือนสัตว์ตัวใหญ่ที่กำลังคลานผ่านเงียบ ๆ ผู้คนในหมู่บ้านชายแดนคุ้นเคยกับหมอกดี แต่เช้านี้มันหนาเสียจนแม้แต่เสียงไก่ขันยังดูเหมือนดังมาจากที่ไกลกว่าความเป็นจริง
กระท่อมไม้หลังเล็กตรงปลายหมู่บ้านเริ่มมีควันบาง ๆ ลอยออกจากปล่องไฟ ภายในนั้นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังผูกเชือกรองเท้าหนังของตนเองอย่างเร่งรีบ ตะกร้าสานถูกวางอยู่บนโต๊ะ ข้างในมีมีดเล็ก เชือกและถุงผ้าสำหรับเก็บสมุนไพร
“เจ้าจะเข้าป่าวันนี้จริงหรือ”
เสียงแหบพร่าของหญิงชราดังขึ้นจากมุมห้อง
ยายเฮสเทีย นั่งอยู่ข้างเตาไฟ มือเหี่ยวย่นกำลังบดใบสมุนไพรแห้งลงในครกหิน ดวงตาของนางไม่เคยคมชัดเหมือนเดิมอีกแล้ว แต่ก็ยังมองหลานสาวได้ด้วยสายตาที่รู้ทันทุกอย่าง
หญิงสาวหันมายิ้ม
“แค่ไปเก็บรากฟ็อกซ์วอร์ตนิดหน่อยเองค่ะยาย” เธอพูดเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา
“พ่อค้าจากเมืองจะมาอีกสองวัน ถ้าเราได้เพิ่มอีกหน่อยก็คงขายได้ราคา” ครกหยุดบด
ยายเฮสเทียเงยหน้าขึ้นช้า ๆ “อย่าเข้าไปลึก” นางพูด “ป่าช่วงนี้มัน… ไม่ค่อยเหมือนเดิม”
หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ คำเตือนแบบนี้เธอได้ยินมาตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่เรื่องผีในลำธาร เงาในป่า ไปจนถึงเรื่องเล่าที่ว่าหอคอยทางตะวันออกเฝ้าดูทุกอย่าง “หนูจะอยู่แค่ขอบป่าเองค่ะ” เธอหยิบตะกร้าขึ้น
“ก่อนเที่ยงก็กลับแล้ว”
ยายเฮสเทียไม่ได้ตอบทันที เพียงแต่จ้องหมอกนอกหน้าต่าง เงียบอยู่นาน ก่อนจะพูดเบา ๆ
“ถ้าได้ยินเสียงเรียก”
“อย่าหันกลับไป”
หญิงสาวชะงัก
“เสียงเรียกอะไรคะ”
ยายเฮสเทียไม่ได้ตอบ เพียงแค่กลับไปบดสมุนไพรต่อ เสียงครกหินบดดังช้า ๆ ในห้องเงียบ หญิงสาวส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะออกจากกระท่อม หมอกข้างนอกเย็นกว่าที่คิด และป่าทางตะวันออก ดูเหมือนจะเงียบกว่าทุกวัน
