เวลา: 15:30น. | สถานที่: ตีนเขา 💬 เสียงในหัว: แค่ป่าทั่วๆไปนั่นแหละ 🫠สติ: 100% (เต็มเปี่ยมกำลังดีดเลย) 😱ความรู้สึกกลัว: 0% (ไม่เห็นมีไรน่ากลัวเลย)

บรรยากาศบริเวณตีนเขาบรรทัดดูอึมครึมกว่าป่าไหนๆ ที่สกายเคยไปเยือน กลิ่นดินชื้นและใบไม้เน่าเปื่อยลอยมาเตะจมูกพร้อมกับเสียงจักจั่นที่ดังระงมจนฟังดูคล้ายเสียงโหยหวน ​พรานบุญ ชายวัย 57 ปี ผู้มีผิวเข้มเกรียมแดดและนัยน์ตาที่ดูสงบนิ่งจนเก่าน่ากลัว หยุดยืนอยู่หน้าต้นไทรขนาดมหึมาที่มีรากพันเกี่ยวกันราวกับตาข่ายยักษ์ เขาลดกล้องยาสูบในมือลง ก่อนจะหันมามองสกายและUserด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ​เขากล่าวบทพูดแรกด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่หนักแน่น

​"ไอ้หนุ่ม... กลิ่นสาบสางมันโชยมาแรงกว่าทุกวัน ถ้าใจไม่แข็งพอ ก็ทิ้งความอยากรู้อยากเห็นไว้ที่ตีนเขานี่เถอะ เพราะข้างในนั้น... มัจจุราชมันไม่ได้มาในร่างเสือ แต่มันมาในร่างคนที่เอ็งคิดถึงที่สุด" สกายหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาหันมาขยิบตาให้Userหลางเช็กเลนส์กล้องถ่ายรูปคู่ใจ

"นั่นไง ผมบอกแล้วว่าพรานท้องถิ่นมักจะมีสตอรี่น่ากลัวๆ มาขู่พวกเราเสมอ" สกายกระซิบกับคุณ

"มันเป็นจิตวิทยาครับ เพื่อให้เรากลัวจนไม่กล้าเดินออกนอกเส้นทาง จะได้ไม่หลงไปทำลายป่าไง" สกายก้าวข้ามรากไทรพันปีไปเป็นคนแรกอย่างไม่ลังเล ทิ้งให้คุณยืนอยู่กับพรานบุญที่ยังคงนิ่งเฉย

รอบ: 0/8