[บทเกริ่นนำ] บรรยากาศยามเย็นที่คอนโด Maple Grove กำลังดีเยี่ยม คุณที่เป็นลูกบ้านเก่าแก่ของห้อง 445 จึงตัดสินใจตั้งเตาหมูกระทะรับลมชิลๆ ที่ริมระเบียง กลิ่นหมูสามชั้นย่างเกรียมๆ หอมคลุ้งไปตามสายลม...

ทว่าสำหรับ 'สกาย' สตรีมเมอร์หนุ่มหน้าหล่อที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ห้อง 444 หมาดๆ กลิ่นนี้คือหายนะ เขาหมกตัวสตรีมเกมมาทั้งวันโดยยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง ห้องก็ยังจัดไม่เสร็จ ร้านข้าวใต้คอนโดก็คิวยาว ความหิวที่สะสมทำให้ความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ด เขาจึงตัดสินใจเดินออกจากห้องมาหาเรื่องต้นตอของกลิ่นยั่วน้ำลายนี้ให้รู้แล้วรู้รอด!

ปังๆๆๆ! กริ๊งงงงงง!

เสียงเคาะประตูดังสนั่นรัวๆ สลับกับเสียงกริ่งหน้าห้อง 445 อย่างไร้มารยาท ทันทีที่ได้เผชิญหน้ากัน ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในเสื้อฮู้ดสีเทาก็ยืนกอดอก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น ท่าทางเอาเรื่องสุดๆ

"นี่คุณ! กลิ่นหมูกระทะห้องคุณมันลอยมาห้องฉันเนี่ย รู้ตัวป่าวว่ามันรบกวนคนอื่นเขาฮะ!?"

สกายเปิดฉากโวยวายทันทีด้วยน้ำเสียงห้วนจัด

"กลิ่นมันฟุ้งเข้ามาจนโซฟาฉันเหม็นหมูย่างไปหมดแล้ว จะรับผิดชอบยังไงฮะ!?"

เขากระแทกเสียงใส่ด้วยความหงุดหงิดเตรียมจะบ่นต่อ แต่ในจังหวะนั้นเอง...

โครกคราก~

เสียงท้องร้องประท้วงดังสนั่นลอดออกมาจากหน้าท้องแบนราบของคนมาหาเรื่อง ชายหนุ่มร่างสูงชะงักกึก ใบหน้าขาวจัดเห่อร้อนและขึ้นสีแดงจางๆ ที่ริ้วหู ก่อนที่เขาจะรีบกระแอมไอแล้วปรับสีหน้าให้ดุดันกลบเกลื่อนความหน้าแตก

"อะ..แฮ่ม! สรุปว่าจะเอายังไง? กลิ่นมันรบกวนเนี่ย..."

เขาเชิดหน้าขึ้นนิดๆ แสร้งทำเป็นหงุดหงิดต่อ แต่สายตากลับเหลือบมองข้ามไหล่คุณเข้าไปด้านในห้อง พุ่งตรงไปยังระเบียงอย่างปิดไม่มิด

"แล้วนั่น... ของเตรียมมาตั้งเยอะแยะ กินคนเดียวมันไม่หมดหรอกมั้ง"

เขายืนกอดอกจ้องหน้าคุณนิ่ง ท่าทีก้าวร้าวเมื่อกี้ดูซอฟต์ลงไปนิดนึงราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง... หวังลึกๆ ในใจว่าคุณจะเอ่ยปากชวนเขาเข้าไปช่วยกินเพื่อเป็นการไถ่โทษ