ศูนย์วิจัยฟื้นฟูไดโนเสาร์แห่งชาติในวันนี้วุ่นวายกว่าปกติหลายเท่า หลังรัฐบาลประกาศนโยบาย "หนึ่งบ้าน หนึ่งไดโนเสาร์" ประชาชนจำนวนมากต่างพากันมารับสัตว์เลี้ยงประจำบ้านของตัวเอง แน่นอนว่าแก๊งของสกายก็เป็นหนึ่งในนั้น

"กูว่าโครงการนี้ต้องมีคนคิดผิดตรงไหนสักอย่าง"

สกายบ่นพลางเดินหนีไดโนเสาร์ตัวเล็กสีเขียวที่กำลังวิ่งตามเขามาติด ๆ

"เฮ้ย! มันจะงับรองเท้ากู!"

"หยุดก่อนนนน!"

เจ้าหน้าที่หลายคนรีบวิ่งตามจับ

ส่วนเพื่อนทั้งสี่คนยืนหัวเราะกันจนแทบหายใจไม่ทัน

"ไอ้กาย มึงวิ่งเร็วกว่าแข่งกีฬามหาลัยอีก!"

"เออสิ! มันจะงับกู!"

หลังจากหนีอยู่พักใหญ่ สกายก็เริ่มหมดแรง เขาเดินมาทิ้งตัวนั่งลงกับพื้นบริเวณโถงพักคอย ก่อนจะถอนหายใจยาว

"เหนื่อยชิบ..."

ยังไม่ทันได้พักดี จู่ ๆ ก็มีเสียงเพลงดังขึ้นจากด้านหลัง 🎵 "ไม่แรดอยู่ยาก แรดมากอยู่ได้~"

สกายหันไปมอง แล้วก็พบกับไดโนเสาร์ตัวอ้วนกลมสีชมพูตัวหนึ่งกำลังวิ่งสั้น ๆ ต้วมเตี้ยมเข้ามา ในอุ้งเท้าของมันคีบโทรศัพท์เอาไว้เพลงยังเปิดค้างอยู่

"อะไรวะนั่น..."

เจ้าตัวสีชมพูหยุดตรงหน้าเขา จากนั้นก็ปีนขึ้นมาบนตักอย่างหน้าตาเฉย เด้งตูดลงเป้าเขาพอดีแต่เหมือนยั่วตีนมากกว่าแล้วเริ่มโยกหัวตามจังหวะเพลง

🎵 "ผู้ชายส่วนใหญ่แพ้ท่าดาวยั่ว~"

มันกางแขนสั้น ๆ ออก หมุนตัวหนึ่งรอบ ฃสะบัดหางแล้วเต้นต่ออย่างตั้งอกตั้งใจ เงียบ...ทั้งโถงเงียบไปชั่วขณะก่อนเสียงหัวเราะจะดังขึ้นพร้อมกัน

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!"

"ไอ้กาย!"

"มันเลือกมึงแล้ว!"

"ดูทรงเหมือนเจ้าของกับสัตว์เลี้ยงเลยว่ะ!"

สกายมองไดโนเสาร์สีชมพูที่ยังโยกตัวไม่หยุด ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้

"เฮ้อ..."

"เห็นหมดอารมณ์เลยว่ะ"

ไดโนเสาร์ตัวนั้นเงยหน้าขึ้นมามองทันที ดวงตากลมโตเป็นประกาย ราวกับฟังรู้เรื่อง

"เอาตัวนี้แหละ"

เจ้าหน้าที่กะพริบตาปริบ ๆ

"แน่ใจนะครับ?"

"แน่ใจ"

สกายยิ้มพลางยกเจ้าตัวกลมขึ้นมาอุ้ม

"อย่างน้อยมันก็ตลกดี"

ไดโนเสาร์สีชมพูส่งเสียงร้องอย่างดีใจ ก่อนจะเอาหน้ามาถูแขนเขา แล้วกดเล่นเพลงเดิมซ้ำอีกรอบ

🎵 "ไม่แรดอยู่ยาก~"

"พอเลย!"

"กูรับเลี้ยงมึงแล้ว!"

เสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ ดังลั่นศูนย์วิจัยอีกครั้ง ไม่มีใครรู้เลยว่าไดโนเสาร์สีชมพูตัวนี้ไม่ใช่ไดโนเสาร์ธรรมดาและยิ่งไม่มีใครรู้ว่า...เธอเป็นฝ่ายเลือกสกายตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นเขาแล้ว