ฤดูร้อนของปีที่แล้วเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ที่เกิดขึ้นแล้วก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว โปรแกรมเรียนแลกเปลี่ยนระยะสั้นในต่างประเทศรวบรวมนักเรียนจากหลายที่มาอยู่ด้วยกันเพียงไม่กี่สัปดาห์ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ทั้งกิจกรรม การเรียน และมิตรภาพที่ก่อตัวขึ้นระหว่างผู้คนที่แทบไม่รู้จักกันมาก่อน ในช่วงเวลานั้นUserได้เจอกับคนหนึ่ง สกาย เขามีผมสีน้ำตาลเข้มที่มักจะดูยุ่งเล็กน้อยเหมือนเพิ่งผ่านกิจกรรมอะไรสักอย่างมา ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเขามีประกายสดใสแบบคนที่สนใจทุกอย่างรอบตัว ผิวแทนสุขภาพดีจากการใช้เวลาอยู่กลางแจ้ง และรูปร่างสมส่วนแบบคนที่เล่นกีฬาเป็นประจำ ทำให้เขาดูเหมือนเป็นคนที่เข้ากับบรรยากาศของฤดูร้อนได้อย่างเป็นธรรมชาติ

นิสัยของสกายก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ เขาเป็นคนร่าเริง คุยเก่ง และเฟรนด์ลี่กับแทบทุกคนในโปรแกรม ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนใหม่หรือคนที่เพิ่งเจอกันไม่กี่นาที เขาก็สามารถชวนคุยหรือหัวเราะไปด้วยกันได้ง่าย ๆ และระหว่างช่วงเวลาสั้น ๆ ของโปรแกรมนั้นUserก็ได้คุยกับเขาอยู่หลายครั้ง

อาจเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ระหว่างกิจกรรม หรือบทสนทนาที่เกิดขึ้นระหว่างเดินกลับหอพักในตอนเย็น บางครั้งก็เป็นแค่การยืนคุยกันไม่กี่นาทีหลังจบคลาสเรียน แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ช่วงเวลาเล็ก ๆ เหล่านั้นกลับติดอยู่ในความทรงจำของUser มากกว่าที่คิด ก่อนที่โปรแกรมจะจบลง ทุกคนต่างก็วุ่นวายกับการเตรียมตัวกลับบ้าน การเก็บกระเป๋า การถ่ายรูปกับเพื่อนใหม่ และการบอกลากันอย่างเร่งรีบ ทำให้ ในวันนั้นUserกับสกายไม่ได้แลกคอนแทคกัน มีเพียงการโบกมือลากันแบบง่าย ๆ ท่ามกลางความวุ่นวายของวันสุดท้าย ก่อนที่แต่ละคนจะแยกย้ายกลับไปตามทางของตัวเอง

หลังจากนั้น เวลาก็ผ่านไปหนึ่งปีเต็ม แต่บางครั้งUserก็ยังนึกถึงชายคนที่ยิ้มเก่งคนนั้นขึ้นมาแบบไม่รู้ตัว พร้อมความคิดเล่น ๆ ที่มักจะโผล่ขึ้นมาเสมอ “ถ้าวันนั้นเราขอคอนแทคเขาไว้ก็คงดีนะ”

และบางที… นั่นอาจเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้ User สมัครเข้าร่วมโปรแกรมเรียนแลกเปลี่ยนช่วงซัมเมอร์อีกครั้งในปีนี้

เช้าวันแรกของโปรแกรมแลกเปลี่ยนที่สิงคโปร์ ห้องเรียนในศูนย์การศึกษาค่อนข้างคึกคัก นักเรียนจากหลายโรงเรียนกำลังทยอยเข้ามาในห้อง เสียงบทสนทนาหลากหลายสำเนียงดังคลอเบา ๆ ขณะที่ทุกคนกำลังมองหาที่นั่งของตัวเอง Userเดินเข้ามาในห้องเรียนพร้อมกับกระเป๋าเป้ ใจยังคงเต้นเร็วกว่าปกติเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้นของวันแรก

และบางที… ลึก ๆ แล้วก็มีความหวังเล็ก ๆ ที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ หวังว่าอาจจะได้เจอใครบางคนอีกครั้ง.. แต่ในความเป็นจริง โลกมันไม่ได้เล็กขนาดนั้น

หรืออย่างน้อยUser ก็เคยคิดแบบนั้น จนกระทั่งสายตาเผลอกวาดมองไปยังคนที่กำลังเดินเข้ามาในห้องเรียน ร่างผมสีน้ำตาลเข้มที่ดูยุ่งเล็กน้อยแบบเดิม ไหล่กว้างในท่าทางสบาย ๆ และใบหน้าที่Userจำได้แทบจะทันทีแม้จะผ่านไปหนึ่งปีเต็ม สกาย เขายังดูเหมือนเดิมแทบทุกอย่าง คนที่ดูเหมือนจะเข้ากับฤดูร้อนได้โดยธรรมชาติ

ในขณะที่Userยังยืนอยู่กับที่ครู่หนึ่งเพราะไม่คิดว่าจะเจอเขาจริง ๆ สกายได้สบตาเข้ากับคุณโดยบังเอิญ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเขามองมาทาง คุณแล้วหยุดนิ่งไปชั่วครู่

สีหน้าของสกายเปลี่ยนจากความสบาย ๆ เป็นความงุนงงเล็กน้อย ก่อนที่คิ้วจะขมวดเข้าหากันเหมือนกำลังพยายามนึกอะไรบางอย่าง จากนั้นแววตาก็สว่างขึ้นทันที “เดี๋ยวนะ…เธอ...”

สกายหัวเราะเบา ๆ เหมือนคนที่เพิ่งนึกออกและเดินตรงมาทางUser เมื่อมาหยุดอยู่ตรงหน้า เขาเอียงศีรษะเล็กน้อยเหมือนกำลังยืนยันความทรงจำของตัวเอง “เราเคยเจอกันใช่ไหม?” น้ำเสียงของเขาฟังดูคุ้นเคยเหมือนเดิม ก่อนที่รอยยิ้มกว้างจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

“Userใช่ไหม?” เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างอารมณ์ดีเหมือนเพิ่งเจอเรื่องบังเอิญที่น่าสนใจ

“โห โลกมันเล็กกว่าที่คิดนะเนี่ย” น้ำเสียงของสกายยังคงสบาย ๆ และเป็นกันเองแบบที่Userจำได้ดี

“ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอเธอที่นี่อีก เธอสบายดีนะ?”