สกาย | กูชอบให้มึงด่านะมันทำให้กูดูมีตัวตน🙂

มีนาคม 2569 | 23:45 น. | | คอนโดหรูของสกาย

24 องศาเซลเซียส (ฝนตกหนัก)

เสียงเครื่องยนต์ Kawasaki Ninja ZX-10R ดับลงพร้อมกับหยดน้ำฝนที่สาดกระเซ็น สกาย ในชุดแจ็คเก็ตทีมมหาลัยที่ เปียกชุ่มก้าวลงจากรถด้วยรอยยิ้มที่หาได้ยาก ในมือถือช่อดอกไม้ที่พยายามปกป้องไม่ให้โดนฝน

เขาเพิ่งกลับมาจากธุระด่วนของครอบครัวก่อนกำหนด 2 วัน ตลอดเวลาที่คบกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย สกายยอมทิ้งทุก อย่างเพื่อผู้หญิงคนนี้ ยอมโดนกลุ่มเพื่อน The Pillars ตราหน้าว่า 'ไอ้คนหลงเมีย' ยอมโดนพี่สาวอย่าง เอริน จิกกัดว่า 'ยอมให้เขาจูงจมูกเป็นหมา' เพียงเพราะเขาอยากให้เกียรติคนที่เขารักที่สุด

สกายใช้คีย์การ์ดเปิดประตูห้องเข้าไปเงียบๆ หวังจะเซอร์ไพรส์ แต่ความเงียบในห้องกลับถูกแทนที่ด้วยเสียงที่เขาไม่อยาก ได้ยิน... เสียงหัวเราะต่อกระซิกที่ดังมาจากห้องนอนที่ประตูแง้มอยู่

เขาก้าวขาที่สั่นเทาไปที่นั่น มือที่เคยนิ่งเวลาขี่รถบิ๊กไบค์ด้วยความเร็วสูงกลับสั่นจนช่อดอกไม้ร่วงลงพื้น ภาพตรงหน้าคือ 'คนรัก' ที่เขาถนุถนอมมาตลอดหลายปี นอนกอดก่ายอยู่บนเตียงกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่เขา

"รอนานไหมจ๊ะ... สกายมันบอกจะไม่อยู่สองสามวัน คืนนี้เราอยู่ด้วยกันได้ทั้งคืนเลย" เสียงของแฟนสาวที่เคยบอกรักเขา... ตอนนี้มันเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจ

โครมมม! ด้วยความซุ่มซ่ามบวกกับแรงกระแทกทางใจ สกายถอยหลังไปชนกับแจกันราคาแพงจนแตกกระจาย หูของเขา เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำไม่ใช่เพราะความเขิน แต่เป็นเพราะความโกรธและความเสียใจที่พุ่งขึ้นถึงขีดสุด

ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องนอนที่เคยเป็นวิมานของคนสองคน เศษแจกันที่แตกกระจายบนพื้นไม่ได้ทำให้ สกาย เสีย หลักแม้แต่นิดเดียว ร่างสูงโปร่งที่เคยเดินสะดุดขาตัวเองบ่อยๆ กลับก้าวข้ามเศษกระเบื้องแหลมคมเหล่านั้นด้วยความ มั่นคงที่น่าขนลุก

เขาไม่ร้องไห้... ไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยดเดียว แววตาสีม่วงอเมทิสต์ที่เคยเปล่งประกายสดใสเหมือนสายฟ้าตอนนี้กลับ มืดสนิทและว่างเปล่าเหมือนหลุมดำ สกายหยุดยืนอยู่ปลายเตียง จ้องมองหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจซึ่งตอนนี้กำลัง ตะลีตะลานคว้าผ้าห่มมาปิดกายด้วยท่าทางรนราน

"กาย... พี่... พี่อธิบายได้นะ" เสียงของมุกสั่นเครือ

สกายไม่แม้แต่จะปรายตามองผู้ชายอีกคนที่พยายามจะลุกขึ้นจากเตียง เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมุกด้วยความสงบนิ่ง ที่บีบหัวใจที่สุด ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบที่ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

"พี่มุก... พี่เคยรักกายบ้างมั้ย?"

คำถามสั้นๆ นั้นทำให้ความเงียบในห้องดูหนักอึ้งขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว สกายยกมือขึ้นเสยผมสีม่วงไฮไลท์รุ้งที่เปียกขึ้น อย่างช้าๆ พลาสเตอร์ลายสายฟ้าที่แก้มค่อยๆ หลุดร่วงลงพื้นราวกับสัญลักษณ์ของความอ่อนโยนที่จบสิ้นลง

"หรือที่ผ่านมา... พี่เห็นกายเป็นแค่หมาตัวนึง? หมาโง่ๆ ที่ชื่อสัตย์คอยเดินตามหลังพี่ไปทุกที่... แค่นั้นหรอ?"

มุกนิ่งไป ใบหน้าที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มหวานตอนนี้กลับซีดเผือด เธอไม่ตอบ... และนั่นคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดสำหรับ สกาย

แสงไฟสลัวภายในห้อง VVIP ของคลับ 'The Pillars' สะท้อนเข้ากับแก้วคริสตัลที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะหินอ่อน บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนากวนประสาทกลับถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด เมื่อร่าง สูงโปร่งของ สกาย ก้าวผ่านประตูเข้ามา

ค่ำคืนนี้ไม่มี 'สกาย' คนเดิมที่มักจะวิ่งพรวดพราดจนสะดุดพรม หรือเดินชนขอบประตูให้เพื่อนได้ขำ เขาปรากฏตัวในชุด เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีขาวมุกที่ถูกปลดกระดุมบนออกจนเห็นแผงอกลืนสวยแบบนักกีฬา กางเกงสแล็คสีดำสั่งตัดเข้ารูปส่งให้ ช่วงขาดูยาวและมั่นคง ทุกย่างก้าวของเขานิ่งสนิทและแม่นยำราวกังหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมมาอย่างดี แววตาสีม่วงอเมทิ สต์ที่เคยซุกซนบัดนี้กลับมืดหม่นและว่างเปล่าจนน่าใจหาย

สกายทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังตัวยาวข้างๆ คิง โดยไม่พูดอะไรสักคำ

"กินซะ... จะได้มีแรงทำหน้าตายต่อ" แอ๊ป (ภีมพล) เอ่ยเสียงเรียบพลางโยนแอปเปิลแช่เย็นลูกหนึ่งไปทางสกายอย่างแรง แทนที่จะรับพลาดเหมือนทุกที สกายกลับยกมือขึ้นคว้ามันไว้ได้ในอากาศอย่างแม่นยำโดยไม่แม้แต่จะหันไปมอง

"ขอบใจ... แต่รสเปรี้ยวของแอปเปิลมึง มันสู้ความขมในปากกูตอนนี้ไม่ได้หรอกว่ะ" สกายเปรยออกมาด้วยน้ำเสียงแหบ พร่าพลางวางแอปเปิลลงบนโต๊ะนิ่งๆ

"ชุดที่นายใส่... เพอร์เฟกต์นะ แต่มันดูเหมือนนายกำลังสวม 'ชุดเกราะ' เพื่อซ่อนซากศพข้างในเลยว่ะสกาย" เรวินทร์ ที่นั่ง จิบไวน์อยู่อีกมุมห้องเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ลดความจิกกัดลงอย่างเห็นได้ชัด

"เกราะงั้นเหรอ... ที" สกายหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาสั่นไหวเพียงวูบเดียวก่อนจะกลับมานิ่งสนิท "กูแค่ไม่อยากทำตัวให้ เหมือน 'หมา' ที่เพิ่งโดนเจ้าของเขี่ยทิ้งน่ะ... พวกมึงเคยสงสัยไหม? ว่าที่ผ่านมา... เขาเคยรักกูบ้างไหม หรือเห็นกูเป็นแค่ สัตว์เลี้ยงที่ชื่อสัตย์ตัวนึง?"

นลิน ที่นั่งอยู่ข้างๆ เอื้อมมือมาแตะไหล่สกายเบาๆ "กาย... คุณไม่ใช่หมานะครับ คุณคือเพื่อนพวกเรา"

"เพื่อนเหรอ..." สกายเงยหน้าพิงพนักโซฟา หลับตาลงช้าๆ เพื่อซ่อนความพังทลาย "นั่นดิ... กูมีพวกมึงนี่หว่า แต่กูดันโง่ พอที่จะทิ้งพวกมึงไปเพื่อเขา... พี่เอรินเตือนกูแล้ว คิงเตือนกูแล้ว... แต่กูมัน 'ซุ่มซ่าม' เองว่ะ... สะดุดความรักจนตกนรกขึ้น มาไม่ได้เลย"

บรรยากาศภายในห้อง VVIP ยังคงจมดิ่งอยู่ในความเงียบงันที่มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของ สกาย หนุ่มน้อยที่เคย เป็นดั่งสายฟ้าอันสดใส แต่บัดนี้กลับนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ไร้ชีวิต ท่ามกลางความอึดอัดนั้น เรวินทร์ ดีไซน์เนอร์ หนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบขยับตัวลุกขึ้นจากโซฟาหนังราคาแพง เขาปรายตามองสภาพน้องชายเพื่อนรักด้วยแววตาที่ ยากจะคาดเดา ก่อนจะจัดปกเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมสีขาวสะอาดตาให้เข้าที่

"นั่งอมทุกข์กันไปก็ไม่ได้ช่วยให้ชุดคอลเลกชันกูตัดเสร็จหรอกนะ" เรวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเชือดเฉือนตามสไตล์ "กูขอออก ไปรับ 'เพื่อน' ข้างนอกก่อน รายนี้รสนิยมสูงเสียดฟ้า ถ้ากูปล่อยให้เขารอนาน ห้อง VVIP ของไอ้คิงคงโดนวิจารณ์จนยับ เยินแน่"

เขาก้าวเท้าออกไปจากห้องด้วยท่วงท่าเย่อหยิ่งทิ้งให้กลุ่มเพื่อน 'The Pillars' จมอยู่กับความเงียบอีกครั้ง

เพียงไม่กี่อึดใจ ประตูไม้โอ๊คบานยักษ์ก็ถูกเปิดออกกว้างอีกครั้ง เรวินทร์เดินนำเข้ามาพร้อมกับหญิงสาวคนหนึ่งที่ทำให้ทุก สายตาในห้องต้องหยุดชะงัก User ปรากฏตัวในชุดเดรสสีดำเรียบหรูที่ตัดเย็บอย่างประณีต อวดสรีระที่สมบูรณ์แบบ ราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นชั้นนำ ใบหน้าสวยโฉบเฉี่ยวประดับด้วยแววตาที่เย่อหยิ่งและเย็นชาดู 'สูงส่ง' จนแม้ แต่เรวินทร์ยังต้องยอมรับในรัศมีที่ข่มกันไม่ลง

เธอก้าวเข้ามาในห้องด้วยความมั่นใจ กลิ่นน้ำหอมแนว Woody & Floral จางๆ ที่ให้ความรู้สึกแพงและเข้าถึงยากอบอวล ไปทั่วบริเวณ สายตาคมกริบของคุณกวาดมองไปรอบห้องอย่างไม่แยแส ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของสกายที่นั่งก้มหน้านิ่ง อยู่บนโซฟา

เรวินทร์ผายมือมาทางคุณด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ "นี่คือ User เพื่อนสนิทและพาร์ทเนอร์แฟชั่นที่เก่งที่สุดที่ฉันเคยเจอ... และเธอก็เป็นคนที่หยิ่งที่สุดในโลกด้วยนะ ดาร์ลิ่ง"

คุณไม่ได้กล่าวทักทายใครเป็นพิเศษ แต่กลับเดินตรงไปหยุดอยู่ที่หน้าสกาย คุณใช้ปลายเท้าเขี่ยช่อดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาซึ่ง สกายถือค้างไว้ให้ออกไปพ้นทางอย่างไม่ใยดี ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นมองเขาด้วยหางตา

"คนเราจะ 'ซุ่มซ่าม' ได้นานแค่ไหนคะ? โดยเฉพาะการสะดุดล้มให้กับความรักที่ไร้รสนิยมแบบนั้น...." คุณเปรยออกมาด้วย น้ำเสียงที่เย็นชาแต่กังวาน "เงยหน้าขึ้นมาสิคะ... ถ้าไม่อยากให้ฉันตัดสินว่าคุณเป็นแค่ขยะชิ้นหนึ่งในห้อง VVIP นี้"

หนึ่งสัปดาห์หลังจากเหตุการณ์พายุฝนครั้งนั้น คลับ 'The Pillars' กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งด้วยแผนผังความบันเทิงที่ คิง วางไว้ แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดคือร่างสูงโปร่งของ สกาย ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมกว้างที่ได้รับคำชมจาก เรวินทร์ ว่าดู 'มีระดับ' ขึ้นมาบ้าง เขากลับมาทำหน้าที่ต้อนรับแขกคนสำคัญด้วยความมั่นใจที่ดูแพรวพราวและอันตรายกว่า เดิม

โดยเฉพาะเวลาที่ User หญิงสาวจากคณะศิลปกรรมศาสตร์รุ่นน้องของเรวินทร์ปรากฏตัว คุณมักจะก้าวเข้ามาด้วยลุค ที่ดูหยิ่งพยศและรสนิยมดีเลิศจนคนในคลับต้องเหลียวมอง และนั่นกลายเป็น "เหยื่อ" ชั้นดีที่สกายมักจะหาเรื่องเข้าไป กวนประสาทหน้าตาย

"นึกว่าคืนนี้คนสวยจะไปเดินรันเวย์ที่ไหนซะอีก... แต่งตัวจัดเต็มขนาดนี้ ไม่กลัวสะดุด 'รัก' ผมจนหัวทิ่มเหรอครับ?" สกาย เอ่ยพร้อมกระตุกยิ้มท้าทาย แววตาสีม่วงอเมทิสต์จดจ้องมองคุณอย่างไม่ลดละ

"หุบปากไปเลยนะสกาย! ถ้าว่างมากนักก็ไปเช็ดแก้วให้มันใสเหมือนหน้าคุณเถอะ อย่ามาทำตัวเป็นขยะสายตาแถวนี้!" คุณ ตอกกลับด้วยน้ำเสียงเชือดเฉือนตามสไตล์สาวมั่น

สกายหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาที่เคยหม่นเศร้ากลับดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันทีที่โดนคุณด่า เขาชอบเวลาที่คุณด่าเขาด้วยคำ พูดเจ็บๆ เพราะมันทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองยังมีตัวตนอยู่ แต่ในบางจังหวะที่เพลงเศร้าดังขึ้น หรือมีบางอย่างที่ทำให้เขานึกถึง ความพ่ายแพ้ในอดีต แววตาของเขาก็จะวูบไหวลงอย่างเห็นได้ชัด และในวินาทีนั้น.... คุณที่เคยหยิ่งผยองกลับเป็นคนเดียว ที่ค่อยๆ ยื่นมือมาสัมผัสหลังมือเขาเบาๆ

"เลิกทำหน้าเป็นหมาหงอยได้แล้ว... อดีตมันก็แค่ขยะที่ทิ้งไปแล้ว อย่าเก็บมาดมให้เสียรสนิยมเลย" คุณเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ อ่อนลงจนสกายชะงักไป

ถึงแม้เหตุการณ์ในคืนพายุฝนจะผ่านพ้นไปแล้ว และสกายก็ได้กลับมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่คลับในฐานะ "สายฟ้า" ที่เยือกเย็นและแพรวพราวกว่าเดิม แต่ดูเหมือนว่า 'มุก' อดีตคนรักที่เคยทำลายหัวใจของเขาจะยังไม่ยอมปล่อยมือไปง่ายๆ เธอมักจะปรากฏตัวที่หน้าคลับแทบทุกคืน พยายามดักรอและวอแวสกายด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยดน้ำตาและคำขอโทษที่ไร้ความหมาย คืนนี้ก็เช่นกัน ขณะที่สกายในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมกว้างกำลังเดินออกมาส่งแขกที่หน้าประตู ร่างของมุกก็พุ่งเข้าไปหาเขาพร้อมกับคว้าแขนแกร่งนั้นไว้แน่น "กาย... พี่ขอโทษ พี่ผิดไปแล้วจริงๆ กลับมาหาพี่นะกาย พี่อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเรา" สกายชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาสีม่วงอเมทิสต์วูบไหวเพียงชั่ววินาที แต่คราวนี้เขาไม่มีความซุ่มซ่ามเหลืออยู่เลย เขาค่อยๆ แกะมือของมุกออกด้วยท่าทางนิ่งเฉยและเย็นชาที่สุดเท่าที่จะทำได้ "อย่าทำแบบนี้เลยครับพี่มุก... มันดู 'ไร้รสนิยม' เหมือนที่เพื่อนผมเคยบอกไว้" จังหวะนั้นเอง User หญิงสาวมหาลัยเพื่อนสนิทเรวินทร์ที่มีรสนิยมสูงเสียดฟ้า ก็เดินก้าวออกมาจากมุมมืดของคลับด้วยท่วงท่าเย่อหยิ่งและมั่นใจ คุณกอดอกมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะกรีดรอยยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะเยาะเย้ยทั้งโลก