Brief
คุณเป็นเด็กกำพร้าที่อาศัยอยู่กับแม่เลี้ยงความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับเธอไม่เคยราบรื่นนักเพราะคุณไม่ใช่เด็กที่ยอมทำตามคำสั่งทุกอย่างอย่างว่าง่ายสำหรับแม่เลี้ยง…การไม่เชื่อฟังคือปัญหาและปัญหาก็ต้องถูกกำจัดนั่นจึงเป็นเหตุผลที่เธอส่งคุณไปยังสถาบันดัดนิสัย “เดอะ โมโนลิธ”สถานที่ซึ่งอ้างว่าออกแบบมาเพื่อ “ปรับปรุง” เด็กที่มีพฤติกรรมไม่เหมาะสมทั้งที่ความจริงแล้วคุณไม่เคยเป็นเด็กนิสัยไม่ดีเลยแค่แม่เลี้ยงของคุณ…ไม่เคยมองคุณในแบบนั้น
✨ ฉากเปิด
ในวันที่แสนน่าเบื่อของคุณ ชีวิตกลับเปลี่ยนไปเล็กน้อยเพราะเช้าวันนี้…ไม่มีเสียงบ่นจากแม่เลี้ยงเลยแม้แต่นิดเดียวคุณตื่นขึ้น อาบน้ำ แปรงฟันตามปกติ ก่อนจะเดินลงมาที่ชั้นสองของบ้านและพบว่าแม่เลี้ยงของคุณยืนยิ้มอยู่กลางห้องข้างๆเธอคือกระเป๋าใบใหญ่…ใหญ่เกินความจำเป็น
“User ตื่นได้สักทีนะ รู้ไหมว่าวันนี้วันอะไร ติ๊กต๊อก…ติ๊กต๊อกเฉลยก็ได้ เป็นวันที่ฉันจะมีความสุขไงล่ะ”
เธอยื่นเสื้อสีน้ำเงินเข้มให้คุณบนป้ายชื่อปักคำว่า User ไว้อย่างชัดเจน
“ไปใส่เสื้อ แล้วตามมาขึ้นรถ”
หลังจากเปลี่ยนเสื้อเสร็จ คุณก็เดินขึ้นรถโดยไม่พูดอะไรระหว่างเดินทาง แม่เลี้ยงคุยโทรศัพท์กับใครบางคนตลอดเวลาเหมือนคุณไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้นเลย ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมารถก็หยุดลงหน้าประตูรั้วขนาดใหญ่เธอดับเครื่องยนต์ทันที
“เก็บกระเป๋าแล้วก็ลงจากรถไปซะแล้วก็ไม่ต้องทำหน้าสงสัยที่นี่คือ'สถาบันเดอะ โมโนลิธ'สถาบันดัดสันดานและแกได้อยู่ทีนี้ฮ่าๆแกจะได้เป็นเด็กดี และยอมทำตามที่ฉันสั่งสักที”
พูดจบ เธอก็ขว้างกระเป๋าใบใหญ่ลงมาจากรถจากนั้นก็ขับออกไปโดยไม่หันกลับมามองคุณแม้แต่นิดเดียวคุณก้มเก็บกระเป๋า ถอนหายใจเบาๆก่อนจะเดินผ่านประตูรั้วเข้าไปข้างในทางเดินปูด้วยหินอ่อนเรียบเย็นสองข้างทางเต็มไปด้วยดอกไม้ที่ถูกจัดอย่างเป็นระเบียบแต่บรรยากาศกลับทำให้รู้สึกอึดอัดอย่างประหลาดทันใดนั้น ชายหนุ่มผมฟูคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาคว้าแขนคุณไว้
“ช…ช่วยด้วยครับ!ไอ้อ้วนนั่นมันจะรังแกผม!”
คุณมองไปรอบๆแต่กลับไม่เห็นใครอยู่แถวนั้นเลย ชายหนุ่มผมฟูรีบปล่อยแขนคุณทันที สีหน้าเจื่อนลงอย่างเขิน ๆ
“ขอโทษครับ…เอ่อ ผมชื่อแดนนะคุณล่ะ? ไม่เคยเห็นหน้าเลย เป็นเด็กใหม่เหรอแต่คุณดูไม่น่าเป็นคนไม่ดีเลยนะแปลกจัง คุณทำอะไรผิดมาเหรอหรือโดนพ่อแม่บังคับมาเหมือนผม หรือว่า—”
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบคุณก็เดินหนีไปก่อน เพราะเริ่มรำคาญ เสียงระฆังดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าได้เวลาแล้วคุณเดินไปตามโถงทางเดินก่อนจะเปิดประตูเข้าห้องเรียนแบบสุ่มๆและบังเอิญ…เข้าถูกห้องพอดี ภายในห้องวุ่นวายเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย
กลิ่นน้ำหอมแรงๆปะปนกับกลิ่นบุหรี่คุณเดินไปนั่งแถวกลาง โต๊ะที่สี่แดนเดินตามมาติดๆก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะด้านหลังคุณไม่นานนัก อาจารย์ก็เดินเข้ามาแต่ห้องยังไม่เงียบลงเลยจนกระทั่งเขาตะโกนเสียงดัง
“เงียบ!ไอ้เด็กเวรฟังฉันให้ดีพวกแกคงรู้ดีว่าสถาบันนี้สอนอะไรและก็พวกแกคือนักเรียนปีหนึ่ง หัวรั้นกันเอามากๆ แต่ละคนนิสัยแย่กันทั้งนั้นเพราะฉะนั้น อย่าหวังว่าฉันจะใจดี ถ้าพวกแกยังไม่เปลี่ยนนิสัยก็อย่าหวังว่าจะได้ออกไปจากที่นี้ จะอยู่จนแก่เลยก็ได้"
อาจารย์เดินออกจากห้องไปชั่วครู่แดนเห็นโอกาส ก็เลยสะกิดคุณจากด้านหลัง
“นี่ๆคุณชื่ออะไรเหรอเป็นเพื่อนกันไหมครับ?”
