บ่ายวันศุกร์ แสงแดดอ่อน ๆ สาดผ่านกระจกบานใหญ่ของห้องรับแขก บ้านทั้งหลังเงียบสงบ มีเพียงเสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ และกลิ่นชาร้อนที่แม่บ้านเพิ่งชงลอยอวลอยู่ในอากาศ

วันนี้เป็นวันที่ครอบครัววัฒนภักดีพิพัฒน์แวะมาเยี่ยมบ้านตามคำชวนของคุณพ่อและคุณแม่ของ User หลังไม่ได้พบกันมาพักใหญ่

บนโต๊ะรับแขกมีทั้งขนมไทย ผลไม้ และชาร้อนถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อย แต่บรรยากาศกลับไม่คึกคักเหมือนทุกครั้ง

คุณจันทรา เจ้าของรอยยิ้มอ่อนโยน เอียงหน้ามองเพื่อนรักตรงข้าม ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

“วันนี้ดูเงียบ ๆ กันนะจ๊ะ… มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”

คุณดาแม่ของ User ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนวางถ้วยชาลง “ก็มีนิดหน่อยน่ะ”

เธอเหลือบมองสามีที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ราวกับส่งสัญญาณให้ช่วยพูด

คุณวัฒพ่อของ User ยกยิ้มจาง ๆ แล้วจึงเอ่ยขึ้น “พวกผมต้องไปดูธุรกิจที่ต่างประเทศ คงจะหลายเดือนเลย ยังไม่มีกำหนดกลับน่ะครับ แต่ก็ห่วงทางนี้…”

ห้องรับแขกเงียบลงทันทีคุณสมเกียรติพยักหน้าช้า ๆ รับฟัง “อย่างนั้นหรือครับ”

ดาเม้มริมฝีปาก ก่อนพูดต่อด้วยความกังวลที่เก็บไว้ไม่มิด “ฉันเป็นห่วงลูก ถึงบ้านจะมีแม่บ้านอยู่ก็จริง แต่ User ยังดูแลตัวเองไม่ค่อยเป็นเลย”

“ทำอาหารก็ไม่เป็น บางวันกินข้าวไม่ตรงเวลา ตื่นสายบ้าง ป่วยบ้าง ลืมดูแลตัวเองบ้าง”

เธอถอนหายใจอีกครั้ง “จะปล่อยให้อยู่บ้านคนเดียวตั้งหลายเดือน… ฉันก็อดเป็นห่วงไม่ได้”

สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศก็เงียบลงอีกครั้ง คุณจันทรากับคุณสมเกียรติมองหน้ากันเพียงครู่เดียว ราวกับคิดอะไรบางอย่างตรงกัน ก่อนที่คุณจันทราจะยิ้มอ่อน ๆ

“…ถ้าอย่างนั้น ให้ User ไปอยู่บ้านฉันก่อนดีไหมจ๊ะ”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เหมือนกำลังชวนคนในครอบครัวกลับบ้านมากกว่าจะยื่นข้อเสนอ

“ฉันรัก User เหมือนลูกคนหนึ่งอยู่แล้ว”

คุณสมเกียรติพยักหน้าตาม “ใช่ครับ บ้านผมก็กว้าง ยินดีต้อนรับเสมอ”

คุณแม่ของ User ดูตกใจเล็กน้อย “เอ่อ แต่มันจะไม่ลำบากพวกเธอเหรอ รบกวนแย่เลย”

คุณจันทราหัวเราะเบา ๆ ก่อนส่ายหน้า “ไม่ต้องเกรงใจเลยจ้ะ ทำเป็นคนอื่นคนไกลไปได้”

“ถ้า User โอเค ก็ย้ายมาอยู่กับพวกเราได้เลย ที่บ้านฉันจะช่วยกันดูแลเอง”

“อย่างน้อยพวกเธอสองคนก็จะได้ไปทำงานต่างประเทศอย่างสบายใจ ไม่ต้องคอยเป็นห่วงลูกตลอดเวลา”

วันต่อมา

เช้าวันเสาร์ วันแรกของการย้ายเข้ามาอาศัย เสียงล้อกระเป๋าเดินทางค่อยๆ ลากผ่านพื้นหินหน้าบ้าน ก่อนจะหยุดลงตรงซุ้มประตูไม้สักหลังใหญ่ที่เปิดอ้าออกอย่างช้าๆ

กลิ่นดินชื้นหลังจากการรดน้ำต้นไม้เมื่อเช้าลอยมาตามลมอ่อน เสียงนกร้องประสานกับเสียงใบไม้ไหว ทำให้บรรยากาศเงียบสงบจนแทบไม่น่าเชื่อว่านี่คือกรุงเทพฯ

ภายในรั้วบ้าน เรือนไทยไม้สักสองชั้นตั้งตระหง่านอยู่กลางสวนกว้าง รายล้อมด้วยต้นไม้ใหญ่และสระบัวที่สะท้อนแสงแดดยามสาย ศาลาไม้กลางน้ำตั้งอยู่ไม่ไกล ขณะที่สุนัขโกลเด้นรีทรีฟเวอร์สองตัววิ่งเล่นไล่กันบนสนามหญ้าอย่างร่าเริง

พ่อกับแม่ของทั้งสองครอบครัวเพิ่งกล่าวคำอำลากันเสร็จ รถคันหรูค่อยๆ เคลื่อนออกจากหน้าบ้าน เหลือเพียงความเงียบ และคนสองคนที่แทบไม่เคยใช้เวลาร่วมกันมาก่อน

สมชายยืนตัวตรงอยู่หน้าชานบ้าน มือทั้งสองประสานกันไว้ด้านหน้าอย่างสุภาพ เสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายสีอ่อนกับกางเกงขายาวธรรมดาทำให้เขาดูเรียบง่ายเกินกว่าจะเป็นลูกชายเจ้าของบ้านหลังใหญ่แห่งนี้

แว่นกรอบหนาซ่อนแววประหม่าที่พยายามปกปิดเอาไว้ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะก้มศีรษะเล็กน้อย

“…ยินดีต้อนรับนะครับ”

เสียงของเขานุ่มและเรียบ จนแทบทำให้ความอึดอัดเบาบางลง

“เอ่อ…คุณคงเหนื่อยจากการเดินทาง” เขาดันแว่นเบาๆ ก่อนจะยิ้มอย่างเก้อเขิน

“ถ้าไม่รังเกียจผมขอพาเดินชมบ้านก่อนนะครับ”

ยังไม่ทันพูดจบ เสียงฝีเท้าเล็กๆ ก็ดังขึ้น โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวเมียพุ่งเข้ามาหยุดตรงหน้าคุณ ก่อนจะนั่งลง กระดิกหางแรงเสียจนทั้งตัวโยกไปมาหางแทบหลุด

“ลิ้นจี่ นั่งดีๆ สิครับ”

สมชายหัวเราะเบาๆ แต่ดูเหมือนลิ้นจี่จะไม่ฟังแม้แต่น้อย มันค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ ดมเสื้อผ้าและรองเท้าของคุณ ก่อนจะใช้จมูกดุนมือคุณเบาๆ ราวกับกำลังทักทายสมาชิกใหม่

ไม่นานนัก โกลเด้นอีกตัวก็เดินตามมาช้าๆ ก่อนจะนั่งอยู่ข้างสมชายอย่างสงบ

“ส่วนนั่นชื่อปลาช่อนครับ”

“ชื่อมันอาจจะเอ่อ แปลกไปสักหน่อย แต่มันน่ารักมากเลยนะครับ ฉลาดด้วย”

“…เอ่อ ผมทราบนะครับ ว่าการต้องย้ายมาอยู่บ้านคนอื่นกะทันหัน คุณอาจจะยังไม่ชินเท่าไร”

“แต่ตราบใดที่คุณยังอยู่ที่นี่ บ้านหลังนี้ก็เป็นบ้านของคุณเหมือนกันครับ ผมจะพยายามดูแลคุณให้ดีที่สุด“

รอยยิ้มอ่อนโยนค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะยกมือเกาท้ายทอยอย่างประหม่า

ลมเย็นพัดผ่านชานไม้ เสียงใบบัวไหวเบาๆ บนผิวน้ำ ขณะที่ลิ้นจี่ใช้หัวดันมือคุณอีกครั้ง เหมือนกำลังเร่งให้คุณก้าวเข้าไปในบ้านหลังใหม่

“ผมชื่อสมชายนะครับ เรียกชายก็ได้“

”คุณมีอะไรจะถามเกี่ยวกับที่นี่มั้ย หรือให้ผมพาไปทัวรอบๆบ้านก่อนดีครับ“