เสียงดินสออีอีขูดลงบนกระดาษปอนด์แผ่นใหญ่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงแดดช่วงบ่ายสามโมงครึ่งส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องนอนที่เต็มไปด้วยกลิ่นสีน้ำและกระดาษ สัญญานั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นหลังพิงขอบเตียง สายตาจดจ่ออยู่กับเงาแสงบนกระดาษวาดเขียนตรงหน้า

บนเตียงด้านหลังเขา User นอนคว่ำหน้าอ่านการ์ตูนเล่มโปรด ขาเรียวตีสลับไปมากลางอากาศ

"สัญญา หิวแล้ว" เสียงใสเอ่ยทำลายความเงียบ มือหนาที่กำลังแรเงาชะงักไปนิดหน่อย เขายังไม่หันกลับมา แต่เสียงทุ้มตอบกลับเรียบๆ "ในตู้เย็นมีเค้กส้มที่ซื้อมาเมื่อเช้า... หรือเธอจะกินข้าว"

"กินข้าว เค้าอยากกินกะเพราปลาหมึกไข่ดาวไม่สุก" สัญญาถอนหายใจเบาๆ วางดินสอลงบนโต๊ะญี่ปุ่นข้างตัว ก่อนจะหันกลับมามองคนที่นอนเกยคางอยู่บนเตียง มือใหญ่เอื้อมไปดึงแก้มยืดออกเบาๆ "เพิ่งบ่นว่าอ้วนไปเมื่อวาน"

"ก็มันหิว ปล่อยเลย เจ็บ" User ปัดมือเขาออก ทำหน้างอ

สัญญาหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นมุมปาก เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดสั่งอาหาร "กินแล้วก็อย่ามาบ่นให้ฟังอีกนะ" เขากดหน้าจอสองสามทีแล้วโยนโทรศัพท์ทิ้งไว้บนเตียง "สั่งให้แล้ว... ลงมานั่งนี่มา มองไม่ถนัด"

User ขยับตัวลงจากเตียงมานั่งขัดสมาธิข้างๆ เขา สัญญาหยิบดินสอขึ้นมาอีกครั้ง สายตาของเขาไม่ได้มองกระดาษแล้ว แต่มองตรงมาที่ใบหน้าของเธอ สลับกับกระดาษในมือ

"ใกล้เสร็จยังเนี่ย นั่งเป็นแบบจนตะคริวจะกินแล้วนะ" "อยู่นิ่งๆ" เสียงทุ้มดุเบาๆ แต่สายตาที่มองผ่านปลายดินสอมานั้นอ่อนโยนจนคนถูกมองต้องเสตามองไปทางอื่น

โทรศัพท์ของ User สั่นครืดอยู่บนเตียง หน้าจอสว่างวาบโชว์ชื่อ 'แม่' เธอมองหน้าจอนั้นครู่หนึ่ง สีหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย ก่อนจะกดปิดเสียงแล้วคว่ำหน้าจอลง สัญญาละสายตาจากกระดาษมองการกระทำนั้นเงียบๆ เขาไม่ได้ถามอะไร เพียงแค่เลื่อนมือข้างที่ว่างไปวางทับมือเล็กที่วางอยู่บนเข่า บีบเบาๆ สองครั้ง แล้วกลับไปสนใจรูปวาดต่อ

"ทำไมเธอต้องโกหกแม่ตลอดเลยวะ" เสียงทุ้มของสัญญาดังขึ้นในความเงียบ ขณะที่ทั้งคู่นั่งอยู่บนม้านั่งใต้ต้นไม้ในโรงเรียนช่วงเย็น User กำลังรีบยัดหนังสือลงกระเป๋า เพราะเลยเวลาที่แม่บอกให้กลับบ้านมาเกือบสิบนาทีแล้ว มือเล็กชะงัก "ก็ถ้าบอก แม่ก็ด่าดิ สัญญาไม่เข้าใจหรอก"

"ก็บอกไปตรงๆ ว่าอยู่กับกู... เค้า มันจะอะไรหนักหนา" เขาขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิด ปกติเขาไม่ชอบความวุ่นวาย การต้องมานั่งหลบๆ ซ่อนๆ มันทำให้เขาอึดอัด "สัญญาเลิกพูดเรื่องนี้เหอะ เค้าต้องรีบกลับแล้ว เดี๋ยวแม่โทรตาม" เธอรูดซิปกระเป๋าแรงๆ ลุกขึ้นยืนโดยไม่มองหน้าเขา

สัญญาคว้าข้อมือเธอไว้ แรงดึงทำให้เธอเซกลับมานั่งที่เดิม "โกรธเหรอ" "ไม่ได้โกรธ แต่รีบ!" น้ำเสียงเริ่มสั่น สัญญามองใบหน้าที่เริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า เขาถอนหายใจยาว ปล่อยมือจากข้อมือเลื่อนไปจับไหล่บางทั้งสองข้างแทน

"โอเค... เค้าขอโทษ ไม่ถามแล้ว" เขาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยหางตาที่เริ่มชื้นเบาๆ "ขับรถกลับดีๆ ถึงแล้วทิ้งข้อความไว้ด้วย"

คำพูดสั้นๆ ไม่มีคำว่ารักซักคำ แต่น้ำเสียงนุ่มลงจนคนฟังใจอ่อน User พยักหน้าเบาๆ สัญญาลุกขึ้นยืน หยิบกระเป๋านักเรียนของเธอมาสะพายไหล่ตัวเอง "เดี๋ยวเดินไปส่งที่หน้าโรงเรียน"

_

ลมเย็นพัดเอากลิ่นหญ้าและกลิ่นน้ำจากแม่น้ำสายใหญ่ตีเข้าหน้า ทุ่งหญ้ากว้างที่เต็มไปด้วยดอกหญ้าสีขาวปลิวไสวตามลม สถานที่ลับที่ห่างไกลจากสายตาผู้คน ห่างจากความวุ่นวายของโรงเรียน และห่างจากกรอบที่แม่ของเธอขีดไว้

สัญญานั่งชันเข่าอยู่บนผืนผ้าใบที่ปูรองบนพื้นหญ้า กระดานวาดภาพวางพาดอยู่บนตัก ปลายพู่กันจุ่มสีน้ำมันตวัดลงบนผืนผ้าใบอย่างชำนาญ

ห่างออกไปไม่กี่ก้าว User กำลังก้มๆ เงยๆ เก็บดอกหญ้ามามัดรวมกันเป็นช่อ แสงแดดสีส้มยามเย็นสะท้อนลงบนผิวน้ำและกระทบเส้นผมของเธอจนเป็นประกาย สัญญาละสายตาจากวิวแม่น้ำ เปลี่ยนจุดโฟกัสมาที่ร่างเล็กตรงหน้าแทน เขามองเธอนิ่งอยู่นาน นานจนลืมไปว่าสีที่ปลายพู่กันเริ่มแห้ง

"สัญญา ดูดิ เค้าทำมงกุฎดอกไม้ได้ด้วย" เธอยิ้มกว้าง วิ่งเหยาะๆ เอาพวงดอกหญ้ามาสวมลงบนกลุ่มผมยุ่งๆ ของเขา

สัญญานิ่ง ปล่อยให้เธอสวมมงกุฎบูดๆ เบี้ยวๆ ให้ เขาไม่ปัดออก ทำเพียงแค่มองหน้าเธอนิ่งๆ ก่อนจะเลื่อนกระดานวาดภาพไปทางเธอ บนผืนผ้าใบ ไม่ใช่วิวแม่น้ำ ไม่ใช่ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ แต่เป็นภาพของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังหันมายิ้มให้ สีหน้า แววตา ทุกรายละเอียดถูกวาดออกมาอย่างประณีตและเต็มไปด้วยความรู้สึก

"สวยจัง... เค้าเหรอ" เธอไล้นิ้วเบาๆ ไปตามขอบกระดาน

"อืม"

"วาดวิวอยู่ไม่ใช่ไง ทำไมเปลี่ยนใจอะ"

สัญญาวางพู่กันลง หยิบเศษผ้ามาเช็ดมือ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับปอยผมที่ปรกหน้าเธอไปทัดหลังหู นิ้วยาวไล้ผ่านแก้มใสแผ่วเบาอย่างทะนุถนอม

"รูปนี้สวยกว่าที่เห็นอีกนะ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเรียบๆ เขาไม่ได้อธิบายว่าที่สวยกว่าวิว คือคนในภาพ เขาไม่เคยพูดว่ารักเลยซักคำ แต่สายตาที่มองตรงมา มือที่จับมือเธอไว้หลวมๆ และมงกุฎดอกหญ้าตลกๆ บนหัวของเขาที่เขาไม่ยอมถอดออก...

บางวันพวกคุณก็แค่ใช้เวลาอยู่ด้วยกันเงียบๆ ในห้องนอนของสัญญา แอร์เย็นฉ่ำ เสียงเพลงอินดี้เปิดคลอเบาๆ คุณนอนคว่ำหน้าอ่านการ์ตูนอยู่บนเตียง ส่วนเขานั่งพิงหัวเตียง ดินสอในมือขีดเขียนลงบนกระดาษ สลับกับสายตาที่เหลือบมองคุณเป็นระยะ "อ่านอะไรนักหนา ไม่ปวดตาหรือไง" เขาถามลอยๆ "กำลังสนุกเลย"

สัญญาวางสมุดสเก็ตช์ลง เขาขยับตัวลงมานอนตะแคงข้างๆ คุณ แขนแกร่งเท้าศีรษะไว้ ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ปรกแก้มคุณออกให้อย่างเบามือ สัมผัสของเขาอ่อนโยนเสมอ ไม่เคยมีสักครั้งที่เขาจะล่วงเกินหรือทำอะไรให้คุณรู้สึกไม่ปลอดภัย ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างคุณสองคน มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน

คุณละสายตาจากหนังสือ หันไปสบตากับเขา นัยน์ตาสีเข้มของสัญญามีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้คุณไม่อยากมองไปทางอื่น เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเฉียดกัน ลมหายใจอุ่นรินรดรดริมฝีปาก ก่อนที่เขาจะประทับจูบลงมาเบาๆ มันไม่ใช่จูบที่เรียกร้องรุนแรง แต่เป็นสัมผัสที่นุ่มนวล ทะนุถนอม ราวกับคุณเป็นแก้วบางๆ ที่เขาไม่อยากให้เกิดรอยขีดข่วน เขาผละออกช้าๆ หน้าผากยังคงแตะกันอยู่

"นอนพักสายตาบ้าง" เขาพึมพำเสียงพร่า

ทุกอย่างมันดีไปหมด... ดีจนคุณเผลอคิดไปว่าโลกใบนี้คงมีแค่คุณกับเขา จนกระทั่งวันนั้น... วันที่โลกทั้งใบแตกสลายลงต่อหน้าต่อตา

เสียงจอแจของงานปัจฉิมนิเทศนักเรียนชั้นม.6 ดังไปทั่วลานอเนกประสงค์ของโรงเรียน รุ่นพี่รุ่นน้องต่างเดินแลกของขวัญและถ่ายรูปกันอย่างสนุกสนาน

คุณในชุดนักเรียน ม.6 ยืนถือช่อดอกทานตะวันช่อใหญ่ที่สัญญาเพิ่งส่งให้เมื่อไม่กี่นาทีก่อน เขายืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ตรงหน้าคุณ แม้จะทำหน้านิ่งตามสไตล์ แต่สายตาที่มองมามันเต็มไปด้วยความยินดีและภูมิใจ

"เรียนมหาลัยแล้ว... อย่าลืมเค้าล่ะ" สัญญาพูดขึ้นเบาๆ

คุณกำลังจะอ้าปากตอบ แต่จู่ๆ แรงกระชากมหาศาลจากด้านหลังก็ทำให้คุณเซถลาจนเกือบปะทะเข้ากับแผงอกของสัญญา ช่อดอกทานตะวันร่วงหล่นลงพื้นกระจัดกระจาย

"นี่ใช่ไหม! ไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่แกแอบมาคบด้วย!" เสียงแหลมปรี๊ดของดาริน แม่ของคุณ ดังแหวกอากาศขึ้นมากลางวง ทุกสายตาหันมามองเป็นตาเดียว คุณหน้าซีดเผือด หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม

"แม่! แม่มาได้ไง..." คุณเสียงสั่น พยายามแกะมือแม่ที่บีบต้นแขนคุณจนแน่น

"ถ้าฉันไม่มา ฉันจะรู้ไหมว่าแกแอบมามั่วสุมกับผู้ชาย! ฉันบอกแกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามมีแฟน! แกเห็นคำสั่งฉันเป็นหัวหลักหัวตอใช่ไหม!" แม่ตวาดลั่น ก่อนจะหันขวับไปหาสัญญาที่ยืนนิ่งงันอยู่ "ส่วนแก! พ่อแม่ไม่สั่งสอนหรือไงถึงได้มายุ่งกับลูกสาวคนอื่นเขาแบบนี้! คิดว่าตัวเองเป็นใคร หน้าตาก็เหมือนพวกเด็กเหลือขอ มีปัญญาเลี้ยงลูกฉันหรือไง!"

"แม่หยุดนะ! อย่าว่าสัญญา!" คุณตะโกนทั้งน้ำตา พยายามเอาตัวบังเขาไว้

แต่แม่ของคุณไม่ฟัง เธอเอื้อมมือมากระชากกระเป๋านักเรียนของคุณ รื้อค้นอย่างบ้าคลั่งจนเจอมือถือ เธอเปิดมันออกอย่างรวดเร็ว (เพราะเธอรู้รหัสผ่านของคุณทุกอย่าง) นิ้วเรียวกดจิ้มลงบนหน้าจออย่างเกรี้ยวกราด บล็อกเบอร์ ลบแชท ลบรูป ลบทุกช่องทางการติดต่อของสัญญาต่อหน้าต่อตา

"ไม่! แม่! อย่าทำแบบนี้ หนูขอร้อง!" คุณทรุดลงไปกองกับพื้น สองมือกอดขาแม่ไว้แน่น น้ำตาทะลักทลายออกมาอย่างไม่อายใคร "หนูยอมแล้ว หนูยอมทุกอย่างแล้ว แม่ปล่อยเขาไปเถอะ อย่าลบเลยนะแม่..."

สัญญาพุ่งตัวเข้ามา มือหนาคว้าแขนแม่ของคุณไว้แน่น "คุณน้าครับ ฟังผมก่อน..." เสียงของเขาสั่นพร่า นัยน์ตาที่เคยแข็งกร้าวตอนนี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและปวดร้าว

"อย่ามาแตะตัวฉัน! ปล่อย!" แม่สะบัดแขนอย่างแรงจนสัญญาเซไปด้านหลัง "จำไว้เลยนะ ถ้าแกยังมายุ่งกับลูกฉันอีก ฉันเอาเรื่องแกถึงที่สุดแน่! ไป! กลับบ้าน!" แม่กระชากแขนคุณอย่างแรง

ลากคุณให้เดินตามไป คุณพยายามหันกลับมามองเขาทั้งน้ำตา ปากพร่ำบอกคำว่าขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพสุดท้ายที่คุณเห็นผ่านม่านน้ำตา คือสัญญายืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น สองมือของเขากำแน่นจนข้อขาว นัยน์ตาสีเข้มที่เคยมองคุณด้วยความรัก ตอนนี้มันสั่นระริกและเต็มไปด้วยความแตกร้าว เขาไม่ได้ตามมา เขาไม่ได้โวยวาย เพราะเขารู้ดีว่าถ้าเขาขัดขืน ผู้ใหญ่อย่างแม่ของคุณจะยิ่งทำร้ายคุณหนักกว่าเดิม

ความเจ็บปวดที่สุดของลูกผู้ชาย คือการยืนมองคนที่รักถูกแย่งชิงไปต่อหน้าต่อตา โดยที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้เลย หนึ่งปีผ่านไป... ลมพัดยอดหญ้าปลิวไสว เสียงน้ำในแม่น้ำยังคงไหลเอื่อยๆ เหมือนเดิม แต่คนที่นั่งอยู่บนผ้าปูรองนั่งผืนเดิมกลับมีเพียงคนเดียว

สัญญาในชุดนักเรียน ม.6 นั่งชันเข่าข้างหนึ่ง สมุดสเก็ตช์ภาพวางอยู่บนตัก ปลายดินสอจรดลงบนหน้ากระดาษ ขีดเขียนเส้นสายซ้ำๆ เป็นใบหน้าเดิมๆ ใบหน้าของผู้หญิงที่เขาไม่ได้เจอหน้า ไม่ได้ยินเสียง ไม่ได้รับข้อความมาตลอดหนึ่งปีเต็ม

"ไอ้สัญ..." กายเดินลุยหญ้าสูงระดับเข่าเข้ามาหา ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ โดยไม่สนว่ากางเกงจะเปื้อนดิน "มึงมานั่งโง่ๆ อยู่นี่อีกแล้วนะ"

สัญญาไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่ปัดเศษยางลบออกจากหน้ากระดาษ สายตาทอดมองออกไปที่ผิวน้ำที่สะท้อนแสงแดดยามเย็น

"มึงสอบติด มศว. แล้วนะเว้ย ชีวิตมึงต้องเดินหน้าต่อได้แล้ว" กายถอนหายใจ เอื้อมมือไปตบไหล่เพื่อนเบาๆ "เขา... อาจจะลืมมึงไปแล้วก็ได้"

"กูรู้" สัญญาตอบเสียงแผ่วเบาจนแทบกลืนไปกับเสียงลม "แต่กูก็แค่... คนๆ นึงที่รักเขาว่ะ"

ความทรงจำมันโหดร้ายตรงที่มันชัดเจนเสมอ ทุกมุมของทุ่งกว้างแห่งนี้ยังมีเงาของคุณซ้อนทับอยู่ เขาจำได้แม้กระทั่งกลิ่นแชมพูของคุณตอนที่ลมพัดมา จำได้ว่าคุณชอบนั่งตรงไหน ชอบบ่นอะไร เขาเอาความเจ็บปวดทั้งหมดมาระบายลงบนหน้ากระดาษ วาดรูปคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อย้ำเตือนตัวเองว่าครั้งหนึ่ง... เขาเคยมีความสุขแค่ไหน

มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เสียงกลองสันนาทนาการดังกระหึ่ม ลานกิจกรรมเต็มไปด้วยนักศึกษาเฟรชชี่ปีหนึ่งในเสื้อยืดคอกลมสีขาวที่ถูกเขียนด้วยสีเมจิกจนเลอะเทอะ สัญญาในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง นั่งขัดสมาธิอยู่กลางวงล้อมของเพื่อนร่วมรุ่น ผ้าเช็ดหน้าสีเข้มถูกผูกปิดตาเขารอบหนึ่ง

"เอาล่ะครับน้องๆ! กิจกรรมสุดท้ายของวันนี้ ตามหาพี่รหัส!" เสียงรุ่นพี่ปีสองตะโกนผ่านโทรโข่ง "พี่จะใบ้คำใบ้ของพี่รหัสแต่ละคน ถ้าน้องคนไหนทายชื่อพี่รหัสถูก รับรางวัลไปเลย! แต่ถ้าทายผิด... ปะแป้งทั้งหัว!" "เอาล่ะ คนต่อไป... น้องสัญญา คณะศิลปกรรมศาสตร์!"

สัญญาถอนหายใจยาวๆ ภายใต้ผ้าปิดตา เขารู้สึกรำคาญความวุ่นวายนี้เต็มทน แต่ก็ต้องจำใจทำตามน้ำไป กายที่นั่งอยู่ข้างๆ เอาศอกกระทุ้งสีข้างเขาเบาๆ

ทันทีที่ได้ยินคำใบ้ ร่างของสัญญาชาวาบไปทั้งตัว หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะเนิบนาบตามสไตล์คนเฉื่อยชา จู่ๆ ก็สูบฉีดอย่างรุนแรงจนปวดหนึบไปหมด คำใบ้ทุกอย่าง... ดอกไม้ สีที่ชอบ สถานที่... และประโยคนั้น...มันสื่อถึงเขาทั้งหมด....

มันจะเป็นไปได้ยังไง? โลกมันจะกลมขนาดนั้นเลยเหรอ? หรือเขาแค่คิดถึงคุณมากจนหลอนไปเอง? "ทายมาเลยครับน้องสัญญา! พี่รหัสของน้องชื่ออะไร!" รุ่นพี่จ่อไมค์มาที่ปากเขา

สัญญากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ริมฝีปากสั่นระริกเล็กน้อย เขาไม่ได้หวังอะไรเลย เขาแค่อยากพูดชื่อนี้ออกมา... ชื่อที่เขาเก็บไว้ในใจมาตลอดหนึ่งปี "ชื่อ..." เสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นพร่า "...(ชื่อเก่าของคุณ)"

เสียงโห่ร้องรอบวงเงียบลงกะทันหัน มีเพียงเสียงซุบซิบดังขึ้นเบาๆ สัญญาใจคอไม่ดี เขาคงทายผิด เขาคงเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ ที่เอาอดีตมาปนกับปัจจุบัน "เปิดตาได้ครับ" รุ่นพี่สั่ง

สัญญายกมือขึ้นปลดปมผ้าปิดตาออก แสงแดดจ้าทำให้เขาต้องหยีตาปรับโฟกัสชั่วครู่ ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะค่อยๆ ชัดเจนขึ้น

ตรงหน้าเขา ห่างออกไปไม่ถึงสามก้าว คือผู้หญิงคนหนึ่งในชุดนักศึกษาถูกระเบียบ ทรงผมและรูปร่างเปลี่ยนไปจากเดิมเล็กน้อย ดูโตขึ้น สวยขึ้นจนแทบจำไม่ได้

เขาจำมันได้ดีกว่าใครในโลก สัญญาลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ โลกทั้งใบที่เคยวุ่นวายถูกตัดขาดออกไปเหลือเพียงแค่เขาและผู้หญิงตรงหน้า ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งเหมือนถูกถ่วงด้วยตะกั่ว เขาอยากจะพุ่งเข้าไปกอด อยากจะถามว่าหนึ่งปีที่ผ่านมาเป็นยังไงบ้าง เธอสบายดีไหม แม่ยังดุเหมือนเดิมหรือเปล่า

แต่แล้ว... เสียงของใครบางคนก็ทำลายความเงียบนั้นลง "เอ่อ... น้องทายถูกเรื่องรหัสกับของที่ชอบนะ... แต่พี่เขาไม่ได้ชื่อนั้นว่ะ" รุ่นพี่พูดติดตลก "พี่เขาชื่อ (ชื่อใหม่ของคุณ) (นามสกุลใหม่ของคุณ) ต่างหาก"

คำพูดนั้นเหมือนค้อนที่ทุบลงกลางแสกหน้าสัญญา เขาชะงักไป ความหวังที่เพิ่งพองโตเมื่อวินาทีที่แล้วฟีบลงกะทันหัน ความผิดหวังแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่คอหอย... ไม่ใช่เหรอ? เขาจำคนผิดงั้นเหรอ? เปลี่ยนชื่อ? เปลี่ยนนามสกุล?

สัญญาพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกปั่นป่วนในใจ นัยน์ตาสีเข้มที่เคยวูบไหวกลับมาเรียบเฉยและเย็นชาอีกครั้ง เขากำลังจะเบือนหน้าหนี กำลังจะลุกขึ้นเเต่ขาของเขากลับเเข็งทื่อก้าวไม่ออกยืนค้างจ้องคนตรงหน้า ตาค้างเเข็งทื่อก่อนที่เขาจะพูดออกมา