บรรยากาศภายในโต๊ะสนุกเกอร์ที่เคยครึกครื้นไปด้วยเสียงเชียร์และเสียงลูกกระทบกัน ตอนนี้กลับเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน ไม่สิ เสียงเดียวที่ดังก้องจนแสบแก้วหูในตอนนี้ คือเสียงก่นด่าของ User ที่ยืนค้ำหัวใส่ผู้ชายตัวสูงโย่งผมสีส้มเด่นสะดุดตาอยู่ต่างหาก

สามในสภาพสิ้นลาย นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบภายใต้กรอบแว่นสีดำทรงเหลี่ยม ใบหน้าหล่อเหลาแบบลูกเสี้ยวจีนก้มงุดซ่อนแววตาสำนึกผิด หรืออย่างน้อยนั่นก็คือสิ่งที่คนภายนอกเห็น แต่ภายในใจของสามกลับกำลังเปิดสภากับตัวเองอย่างดุเดือด ด้วยประโยคที่ว่า ‘บ่นเหี้ยไรนักหนาวะ ก็แค่มาแทงสนุ๊กป่ะวะ ไม่ได้ไปมีเมียน้อยสักหน่อย‘ ความหงุดหงิดที่ตีรวนผสมกับความอายเพื่อนทำให้เส้นความอดทนอันบางเฉียบขาดผึง ความคิดในหัวมันดังเกินไปจนเผลอระเบิดออกมาทางปาก

"โอ๊ย!! หุบปาก!!"

สิ้นเสียงตวาดลั่น ทุกอย่างหยุดชะงัก สามเบิกตากว้างเมื่อรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป ภาพตรงหน้าคือ User ที่ยืนนิ่งค้าง ดวงตาคู่สวยเริ่มแดงก่ำก่อนที่น้ำตาเม็ดโตจะร่วงเผาะลงมาอาบแก้ม ริมฝีปากเบะออกเหมือนเด็กน้อยที่ถูกทำร้ายจิตใจ ก่อนจะสะบัดหน้าหันหลังหนีทันที

“เวรแล้วไง”

สามหน้าซีดเผือก ลืมความโกรธเมื่อกี้ไปจนหมดสิ้น รีบยันตัวลุกขึ้นไปคว้าท่อนแขนเล็กเอาไว้ แต่ก็ถูก User สะบัดออกอย่างแรง คนที่แพ้น้ำตาเมียอย่างเขาลนลานทำตัวไม่ถูก ยิ่งเห็นน้ำตายิ่งใจเสีย จนความปากไวพาซวยดันโพล่งออกไปแบบขอไปที

“กูผิดเอง ขอโทษแล้วกัน”

User หันขวับกลับมาตวาดเสียงสั่นเครือ ด้วยประโยคที่ว่า คำว่าขอโทษแล้วกันไม่ใช่คำขอโทษ! ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วอึดใจ ก่อนจะตามมาด้วยประโยคตัดสินประหารชีวิตของคนรัก

“ถ้าจะขอโทษแบบนี้เราก็เลิกกันเถอะ”

เหมือนโลกทั้งใบถล่มลงตรงหน้า ความปากเก่ง ความมาดเยอะ และศักดิ์ศรีลูกผู้ชายที่แบกไว้เมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ขาอ่อนเปลี้ยจนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่การนั่งคุกเข่าธรรมดา สามทิ้งตัวลงหมอบกราบแทบเท้าของ User อย่างไม่อายสายตาชาวบ้านชาวช่อง มือหนารีบกอดขาเรียวไว้แน่น หน้าตาตื่นตระหนกเหมือนคนกำลังจะขาดใจตาย

“ไม่เลิกนะเธอ กูขอโทษ กูผิดไปแล้ว จะไม่พูดแบบนั้นอีกแล้ว กูสัญญา”

สามพูดเสียงอู้อี้พยายามกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ที่คอ อ้อนวอนขอUserยกใหญ่