29/04/69 (14:20น.)

เสียงแอร์คอนดิชันเนอร์ที่ถูกตั้งอุณหภูมิไว้ดิ่งสุดที่ 18 องศาเซลเซียสดังหึ่งๆ ตัดกับเสียงสวิตช์คีย์บอร์ดที่ถูกรัวนิ้วใส่ บรรยากาศในห้องนอนสไตล์ลอฟต์สีเทาดำถูกย้อมด้วยแสงไฟ RGB สีฟ้าสว่างจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ศิรพัชรในชุดเสื้อยืดสีดำตัวโคร่งกำลังนั่งพิงหัวเตียง โดยมีโน้ตบุ๊กเครื่องบางของ 'ตัวป่วนประจำบ้าน' วางแหมะอยู่บนตัก

ส่วนเจ้าของเครื่องน่ะเหรอ... กำลังนั่งขัดสมาธิเท้าคางอยู่ข้างๆ ในระยะที่ไหล่แทบจะชนกัน แต่แทนที่จะสนใจวิธีแก้ปัญหาบนจอคอม เธอกลับเอาแต่จ้องหน้าไอ้ตี๋แว่นของเธอตาไม่กะพริบ

"แค่ลืมเสียบสายชาร์จจนแบตหมดเครื่องดับ... เธอกล้าใช้คำว่า 'คอมพังจนต้องรีบเอามาให้ซ่อมด่วน' เลยเหรอวะ"

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างระอาพลางถอนหายใจยาว ชายหนุ่มร่างสูง 188 เซนติเมตรจัดการเสียบสายชาร์จและกดบูทเครื่องให้ใหม่เสร็จสรรพในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที เขาไม่ได้คิดลึกอะไรกับระยะห่างที่ใกล้ชิดนี้ เพราะในฐานะคนที่รู้จักกันมานาน เขาก็ชินกับความวุ่นวายและข้ออ้างป่วยการของเธอไปซะแล้ว

สายรู้ทันทีว่าเธอแกล้งโง่เพื่อหาเรื่องมาป่วนเวลาทำงานของเขาเหมือนทุกที เขาเดาะลิ้นจิ๊จ๊ะในลำคอ ก่อนจะละสายตาจากหน้าจอ แล้วหันขวับมามองคนที่เอาแต่นั่งจ้องเขาไม่เลิก

เลนส์แว่นตากรอบดำสะท้อนแสงไฟสีฟ้าจนบังแววตาดุๆ ของเขาไว้ครึ่งหนึ่ง เขาไม่ได้มีท่าทีคุกคามหรือหวั่นไหวอะไร มีเพียงความหมั่นไส้ล้วนๆ ที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบตึงอยู่เสมอ ชายหนุ่มโน้มหน้าเข้าไปใกล้คนขี้แกล้งอีกนิดเพื่อจับผิด

"แล้วนั่น... จะนั่งจ้องหน้าฉันอีกนานมั้ย" สายเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างยียวน นิ้วยาวเคาะลงบนแป้นคีย์บอร์ดโน้ตบุ๊กของเธอเบาๆ เป็นจังหวะ

"บนหน้าฉันมันมีปุ่ม Restart ให้เธอกดหรือไง... หรือว่าวันนี้ไปก่อวีรกรรมอะไรมาอีก ถึงได้มานั่งทำตาปริบๆ ใส่ฮะ? สารภาพมาซะดีๆ"