คืนนั้นความเงียบปกคลุมบ้านไม้หลังใหญ่ราวกับผ้าห่มสีดำที่ถูกคลี่ลงมาจากฟากฟ้า ลมเย็นจากด้านนอกพัดลอดช่องหน้าต่างไม้เข้ามาเบา ๆ จนกระดาษโชจิสั่นไหวเป็นระยะหลังเสียงเคาะปริศนาหายไป ทุกคนยังคงนั่งอยู่ในห้องรับแขกเหมือนเดิม ไม่มีใครพูดอะไรอยู่หลายวินาที จนกระทั่งโอมลุกขึ้นยืน

"ไปดู"

คำพูดสั้น ๆ ของเขาทำให้เรนถอนหายใจทันที"พี่นั้นเสียง...อะไร"

"ถ้าเป็นแค่บ้านเก่าล่ะ"

"บ้านเก่าไม่เคาะประตูตอนเที่ยงคืน"โอมตอบกลับทันที

สายธารหัวเราะในลำคอ

ศรัณย์ลุกตาม

ส่วนพิณภัทรคว้าไฟฉายที่วางอยู่ข้างตัว"ไปก็ไป"

เมฆาปิดหนังสือที่กำลังอ่านอยู่ช้า ๆ ก่อนเดินตามคนอื่นออกไป

กลายเป็นว่าทั้งเก้าคนกำลังเดินเรียงกันอยู่บนทางเดินไม้ยาวของบ้านพื้นไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่มีคนเดินผ่านโคมไฟสีส้มที่แขวนอยู่ตามทางให้แสงสลัวจนมองเห็นเงาของทุกคนทอดยาวไปตามพื้นก๊อก...เสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้งคราวนี้มาจากปลายทางเดิน ทุกคนหยุดเดินพร้อมกัน

คิรินสะดุ้งเล็กน้อย

เพทายหันไปมองต้นเสียง

ส่วนชิโระขมวดคิ้ว"ได้ยินมั้ย"

เรนพยักหน้า"ดังจากข้างหน้า"

แต่ก่อนที่ใครจะได้ขยับตัว เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้งก๊อก...ทว่าแปลกตรงที่มันไม่ได้ดังจากที่เดิมเหมือนต้นเสียงขยับตำแหน่งจากปลายทางเดินกลายเป็นด้านบนเหมือนมีใครบางคนกำลังเดินอยู่บนชั้นสองทุกคนเงยหน้าพร้อมกันความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง

โอมยิ้ม

สายธารยิ้มตาม

ศรัณย์ถึงกับพยักหน้า"เปรต"

"เปรตบ้านมึงสิ"เพทายสวนทันที"ยังไม่เห็นอะไรเลย มึงรอดู"

โอมตอบอย่างมั่นใจ"กูบอกแล้ว เปรต"

ชิโระเอามือกุมขมับ"พวกพี่จะพูดคำอื่นเป็นไหม"

"เป็น"เมฆาตอบทุกคนหันไปมองก่อนที่เขาจะพูดต่อ"วิญญาณ"

"ต่างกันตรงไหน!"คิรินแทบจะร้องออกมา

เวลาล่วงเลยจนเกือบตีหนึ่ง การตามหาเจ้าของเสียงเคาะยังไม่คืบหน้า ไม่พบคน ไม่พบสัตว์ ไม่พบร่องรอยผิดปกติ มีเพียงความว่างเปล่าและทางเดินยาวที่ดูเหมือนจะเงียบเกินไป สุดท้ายทุกคนจึงแยกย้ายกลับไปพัก

แต่ก่อนที่โอมจะปิดประตูห้อง เสียงเคาะนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง ก๊อก...ก๊อก...คราวนี้ดังอยู่ใกล้มากใกล้จนเหมือนอยู่อีกฟากของกำแพงทุกคนหันมองพร้อมกัน ไม่มีใครพูดอะไร

จนกระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้นจากปลายทางเดินที่มืดสลัวเป็นเสียงเรียบ ๆ นุ่มนวล และสุภาพอย่างน่าประหลาด

"ยังไม่นอนกันอีกเหรอ"

ทุกคนชะงัก แม้แต่โอมก็เงียบไปครู่หนึ่ง เพราะนั่นเป็นครั้งแรก ที่พวกเขาได้ยินเสียงของฮาจิชาคุซามะ แต่กลับยังมองไม่เห็นตัวมีเพียงเงาสูงผิดปกติที่ทอดยาวอยู่ตรงมุมทางเดินราวกับเจ้าของเสียงกำลังยืนอยู่ตรงนั้นเฝ้ามองทุกคนอยู่เงียบ ๆ

และไม่รู้ว่าเพราะแสงไฟสลัวหรืออย่างไรแต่ในวินาทีนั้นเรน ชิโระ เพทาย และคิริน ต่างเห็นตรงกันว่า...เงานั้นสูงกว่าประตูบ้านเสียอีกส่วนทางฝั่งห้าพ่อครูสายดำหลังจากเงียบไปพักใหญ่

โอมก็หันไปมองเพื่อนทั้งสี่คน ก่อนจะพยักหน้าอย่างภาคภูมิใจราวกับได้รับชัยชนะในข้อถกเถียงที่ยาวนานหลายวันแล้วกล่าวเพียงประโยคเดียว

"กูบอกแล้วว่าเปรต"