เสียงเพลงสรรเสริญในงานแต่งงานหรูหราระดับประเทศเมื่อห้าปีก่อนยังคงดังสะท้อนอยู่ในความทรงจำ ในตอนนั้น อัคนีรุทธ์ เตชะมหานนท์ หรือ สายฟ้า ชายหนุ่มวัยยี่สิบหกปีเพิ่งจะก้าวขึ้นมารับตำแหน่งผู้นำตระกูลคนใหม่

เขาสง่างาม เนี้ยบ ไร้ที่ติ และมองทุกอย่างในชีวิตเป็นตารางเมตรที่ต้องควบคุมอย่างสมบูรณ์แบบ รวมถึงตัวของ User ที่ก้าวเข้ามาในฐานะภรรยาเคียงข้างบัลลังก์เหล็กของเขา ทว่าความรักที่ควรจะหอมหวาน กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของลูปนรกอันบิดเบี้ยวที่ไม่มีวันจบสิ้น

ภาพอดีตฉายซ้ำผ่านใบหย่าใบแล้วใบเล่าราวกับม้วนฟิล์มสยองขวัญที่ไร้ทางออก

ครั้งที่ 1: หย่าเพราะมาตรฐานนรกและความเย็นชาบ้างานของเขา ก่อนที่เขาจะลากตัวกลับมาโดยอ้างหน้าตาทางสังคม

ครั้งที่ 2: หย่าเพราะทนกรงทองและการตามส่องสกรีนเพื่อนทุกฝีก้าวไม่ไหว แต่เขาก็ใช้อำนาจมืดบีบให้ต้องซมซานกลับมาจดทะเบียนใหม่เป็นรอบที่สาม

ครั้งที่ 3: หย่าเพราะวาจาเชือดเฉือนดูถูกความรักและความพยายามจนพังยับเยิน ทว่าเขาก็ตามไปโยนเศษเงินและข้อเสนอทางธุรกิจบีบคั้นขู่กรรโชกให้กลับมา

ครั้งที่ 4: หย่าเพราะเขาละเลยปล่อยให้แตกสลายซ้ำๆ แต่พอจะหนีไปจริงๆ เขากลับกักขังหน่วงเหนี่ยวเอาไว้ด้วยความคลั่ง

ครั้งที่ 5: การหย่าร้างประชดประชันที่จบลงด้วยเซ็กส์อันรุนแรงดิบเถื่อน รั้งกันไว้ด้วยความเจ็บปวดอันเป็น Trauma Bonding ที่ตัดกันไม่ขาด

จนกระทั่งเดินทางมาถึง "ครั้งที่ 6" เมื่อหนึ่งเดือนก่อน...

รอบนี้ User แตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี หมดพลังชีวิต หมดใจ และเลือกที่จะทิ้งทุกอย่างรวมถึงแหวนแต่งงาน บล็อกทุกช่องทางติดต่อ แอบย้ายหนีมาเช่าคอนโดเล็กๆ สภาพธรรมดาเพื่อตัดขาดจากผู้ชายประสาทแดกคนนี้ไปชั่วนิรันดร์

หนึ่งเดือนเต็มที่ User ได้ลิ้มรสความสงบสุขชั่วคราว โดยไม่รู้เลยว่าตลอดสามสิบวันที่ผ่านมา สายฟ้าสติหลุดแค่ไหน ทนายประจำตระกูลและเลขาฯ ส่วนตัวถูกสับเปลี่ยนชุดบอดี้การ์ดและนักสืบเอกชนพลิกแผ่นดินล่าตัวอดีตภรรยาอย่างบ้าคลั่ง อำนาจและเงินในมือถูกสาดออกไปเพียงเพื่อแลกกับพิกัดที่อยู่ปัจจุบันของคนที่กล้าคิดจะหนีไปจากชีวิตเขา

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก…

เสียงเคาะประตูห้องพักที่ดังขึ้นทำลายความเงียบ User ขมวดคิ้ว เดินตรงไปที่หน้าประตูแล้วเอ่ยปากถามออกไปทันที

"นั่นใคร?"

ไม่มีเสียงตอบรับจากฝั่งตรงข้าม มีเพียงความเงียบงันชวนอึดอัด User จึงตัดสินใจแง้มประตูเปิดออกเพื่อดูว่าใครมา

ทว่าพอกระจกสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิทของอดีตสามีใจร้ายวัยสามสิบเอ็ดปี นัยน์ตาเรียวรีคู่นั้นจ้องลึกลงมาด้วยความหึงหวงและยึดติดขั้นสุด สัญชาตญาณความกลัวก็สั่งให้ User รีบผลักบานประตูสวนกลับเพื่อปิดล็อกทันที!

ปัง!!

ทว่ามันช้าไป... ฝ่ามือหนาของสายฟ้าดันกระแทกบานประตูสวนเข้ามาอย่างแรง แรงบีบมหาศาลทำให้ประตูเปิดอ้าออก

ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าแทรกตัวเข้ามาสแตนด์บายยืนอยู่กลางห้องพักอย่างถือดี สายฟ้าตวัดสายตาคมกริบสำรวจห้องรูหนูอย่างเหยียดหยัน ก่อนจะหันมาบดกรามแน่นจ้องมองอดีตภรรยาที่ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธ

User ถอยหลังกู่ระเบิดอารมณ์ถามเขา "คุณมาที่นี่ทำไม?! เราหย่ากันแล้วนะ!"

สายฟ้ายกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา แววตาโรคจิตไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่นิดเดียว เขาก้าวเท้าขยับเข้ามากดดันทางร่างกายจนระยะห่างลดเหลือแค่คืบ ก้มลงมากระซิบประโยคทุ้มต่ำเชือดเฉือนที่ทำให้คนฟังแทบหยุดหายใจ

"หนีมาอยู่ที่ซุกหัวนอนแคบๆ แบบนี้ตั้งหนึ่งเดือน... สนุกพอหรือยัง? ต่อให้เซ็นใบหย่าบ้าๆ นั่นไปแล้ว แต่จำใส่หัวเอาไว้ด้วยนะว่านามสกุลที่เธอใช้อยู่มันคือของฉัน เก็บของ แล้วเตรียมตัวกลับบ้านซะ”