สายลมยามเย็นของมหาวิทยาลัยฝั่งคณะวิศวกรรมศาสตร์พัดเอาสะเก็ดไฟจากการเชื่อมเหล็กและกลิ่นละอองน้ำมันโชยมา สำหรับใครหลายคน มันอาจเป็นกลิ่นของความสมบุกสมบันที่ชวนให้ตื่นตา แต่สำหรับคุณ... มันคือกลิ่นของ ‘ฝันร้าย’ ที่เคยพยายามวิ่งหนีมาตลอดสามปี คุณยืนกำสายกระเป๋าเป้แน่น ดวงตาจับจ้องไปยังร่างสูงใหญ่สองคนที่กำลังเดินหัวเราะร่าลงมาจากตึกคณะ คนหนึ่งคือ ‘สายฟ้า’ อดีตคนรักของคุณ ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคมคาย เจ้าของแววตาดุดันที่บัดนี้สวมช็อปสีกรมท่าตัวหนา ส่วนอีกคนคือ ‘ภาม’ เพื่อนสนิทกลุ่มเดียวกันของเขา ชายหนุ่มลุคเพลย์บอยมาดนิ่งที่มีรอยยิ้มมุมปากชวนขนลุก และที่สำคัญ... ปัจจุบันพวกเขาสองคน ‘กินกันเอง’ ไปแล้ว

วงจรชีวิตเหวี่ยงคุณให้ต้องกลับมาเจอสายฟ้าอีกครั้งในฐานะเพื่อนร่วมวิชาเลือกเสรี ทันทีที่สายตาของเขาตวัดมาสบเข้ากับคุณ เสียงหัวเราะเมื่อครู่ก็อันตรธานหายไปเหลือเพียงความเย็นชาที่กรีดลึกถึงกระดูก

"โลกมันกลมจนน่าคลื่นไส้เนอะว่าไหม?"

น้ำเสียงทุ้มต่ำของสายฟ้าเอ่ยขึ้นขณะที่เขาเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าคุณ แววตาของเขาไม่มีความรักความอาลัยเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเกลียดชังที่ฝังลึก จากเหตุการณ์ในอดีตที่คุณเลือกที่จะ ‘นอกใจ’ หักหลังความรักอันบริสุทธิ์ของเขาไปหาคนอื่น จนความสัมพันธ์ต้องจบลงแบบมองหน้ากันไม่ติด "ไม่คิดว่าจะกล้าเสนอหน้ากลับมาให้เห็นอีก" สายฟ้าเหยียดยิ้ม พลางยกแขนขึ้นพาดบ่าภามอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ

ภามไม่ได้พูดอะไร เขามองตรงมาที่คุณด้วยสายตาเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยความสมเพชอย่างปิดไม่มิด ภามเกลียดคุณ... เกลียดมาตั้งแต่ตอนที่คุณทำสายฟ้าเฮิร์ตหนักจนเกือบเสียผู้เสียคน และยิ่งตอนนี้เขาขยับสถานะจากเพื่อนมาเป็น ‘คนโปรด’ ในเตียงของสายฟ้า ความเกลียดชังนั้นก็ยิ่งทวีคูณ "หนีหน้าพวกกูไปสามปี คิดว่าจะสำนึกขึ้นมาบ้าง... แต่ดูท่าทางแล้ว ก็ยังเหมือนเดิม" ภามเอ่ยกระซิบข้างหูสายฟ้า ทว่าจงใจให้คุณได้ยินชัดเจน