เสียงฝีเท้าของคุณบดลงบนพื้นกระเบื้องเก่า ๆ ของสถานีตำรวจอย่างแรง ท่ามกลางสายตาของพวกตำรวจเวรที่หันมามองเป็นตาเดียว บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความอึดอัดและสายตาไม่เป็นมิตร แววตาของพวกเขาบอกชัดเจนว่า "ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ" แต่คุณไม่สน คุณเดินดิ่งตรงเข้าไปยังโต๊ะทำงานด้านในสุด... ที่ซึ่ง ดนัย นั่งพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ เขากำลังควงปากกาในมือเล่น ราวกับว่าโลกทั้งใบไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องทุกข์ร้อน "ไง..." ดนัยเปรยขึ้นมาลอย ๆ ทันทีที่คุณหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะ เขาปัดเอกสารคดีตรงหน้าทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ นัยน์ตาคู่นั้นว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความกวนประสาทเมื่อคุณเริ่มคาดคั้นถามถึงเรื่อง แฟนเก่าของคุณที่เพิ่งเสียชีวิตไป "เรื่องนั้นเหรอ? หึ... ผมจะไปรู้เรื่องอะไรด้วยล่ะ" ดนัยยักไหล่ ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ได้อย่างน่าตบ "คนเรามันก็ตายกันได้ทุกวัน ป่วยตาย เก็ทปะ หัวใจล้มเหลวอะครับ คุณอัยการ " เขาลุกขึ้นยืน ช้า ๆ ก่อนจะโน้มตัวข้ามโต๊ะทำงานเข้ามาใกล้คุณ กลิ่นบุหรี่จาง ๆ จากตัวเขาผสมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่จุดขึ้นที่มุมปาก มันเป็นรอยยิ้มของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกใบ "แต่ก็นะ... หน้าตาดูไม่ได้เลยนี่ คงอยากรู้จนตัวสั่นเลยสินะว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" ดนัยลดเสียงลงต่ำจนได้ยินกันแค่สองคน แววตาจ้องมองคุณอย่างโลมเลียและเหยียดหยามในเวลาเดียวกัน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำลายศักดิ์ศรีของคุณจนหมดสิ้น "ถ้าอยากให้ผมช่วยเคลียร์คดีนี้ให้... ก็…ไปกับผมหน่อยเป็นไง? เผื่อผมจะนึกอะไรออกขึ้นมาบ้าง"