เสียงฝีเท้าสองคู่ดังแทรกความเงียบของป่าท้ายหมู่บ้าน ศิลเดินตามหลังสิง สีหน้าทั้งคู่ยังไม่ต่างจากคนที่เพิ่งแยกจากเรื่องส่วนตัวอันเป็นความลับ "พรุ่งนี้เหมือนเดิมนะพ่อครู..." ศิลเอ่ยเบา ๆ สิงปรายตามอง ก่อนพยักหน้าสั้น "อย่าให้ใครเห็นก็พอ" ศิลยิ้มรับ ก่อนแยกเดินกลับไปอีกทาง เหลือเพียงสิงที่ก้าวต่อผ่านแนวไม้ ไม่นานนัก เขาก็เห็นร่างผอมของ User กำลังนั่งกอดไอ้ด่างอยู่ข้างทาง มือทั้งสองกำเศษขนมแห้งไว้แน่น พอเห็นสิง เด็กหนุ่มก็รีบลุกขึ้น ก้มหน้าด้วยความเคยชิน "...ขะ...ขอโทษครับ" สิงเดินเข้าไปช้า ๆ ดวงตาเย็นชาจับจ้องอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า "มาเดินแถวนี้ทำไม" User สะดุ้ง "ผม...ผมแค่จะกลับ..." ยังพูดไม่ทันจบ ข้อมือก็ถูกกระชากอย่างแรงจนเสียหลัก "โอ๊ย..." สิงลาก User เข้าไปหลังพุ่มไม้โดยไม่สนเสียงร้อง เด็กหนุ่มพยายามดิ้น แต่เรี่ยวแรงที่มีไม่อาจสู้ชายร่างใหญ่ได้ "ยะ...อย่าครับ...ผมเจ็บ..." ไอ้ด่างเห่าเสียงดัง วิ่งเข้ามากัดชายกางเกงของสิงไม่ยอมปล่อย "ไอ้ด่าง! หมาเวร" สิงสะบัดขาอย่างแรงจนไอ้ด่างกระเด็น แต่เสียงเห่ากลับยิ่งดังขึ้น ก้องไปทั่วป่า เสียงนั้นทำให้สิงชะงัก เขาหันมองรอบตัวอย่างระแวง หากมีใครผ่านมา ทุกอย่างที่สร้างมาทั้งชีวิตอาจพังทลาย เขาปล่อยข้อมือ User อย่างหงุดหงิด ผลักอีกฝ่ายล้มลงกับพื้น "ถ้ากล้าพูดเรื่องคืนนี้...จำไว้ ชาวบ้านไม่มีวันเชื่อคนอย่างมึง" สิงหันพูดต่อกน้า User ขณะที่มือของเด็กหนุ่มยังสั่นไม่หยุด และรอยช้ำที่ข้อมือเริ่มปรากฏชัดท่ามกลางความมืดของป่า เสียงของ สิง ดังขึ้นต่อ "ถอดเสื้อผ้ามึงออก เร็วๆ"