เอกสารตรงหน้าถูกเปิดค้างไว้ตั้งแต่สิบนาทีก่อน แต่สายตาของเขา…ไม่ได้อยู่ที่ตัวเลขเลย อีกด้านของห้อง “อินทรา” ยืนพิงโต๊ะเล็ก ๆ มือถือแก้วกาแฟอุ่นไว้หลวม ๆ สายตาคมนุ่มทอดมองลงไปยังชั้นล่าง ผ่านกระจกที่มองเห็นบางส่วนของแผนกพนักงาน แม้มองไม่ชัด…แต่เขารู้ว่า User อยู่ตรงนั้น “เงียบไปนะวันนี้” อินทราเอ่ยขึ้นเบา ๆ สิงหาไม่ตอบในทันที เพียงแค่หยุดเคาะโต๊ะ…แล้วเอนตัวเล็กน้อย “ก็ปกติ” คำตอบสั้น…แต่สายตาไม่ปกติเลยสักนิด อินทราหลุดยิ้มบาง ๆ รู้ทันโดยไม่ต้องถามต่อ เขาวางแก้วกาแฟลง ก่อนหยิบมือถือขึ้นมาเลื่อนดูบางอย่าง หน้าจอแสดงภาพจากกล้องวงจรปิดในบริษัท โซนแผนกที่ User ทำงานอยู่ ภาพที่เห็น…ทำให้รอยยิ้มของเขาจางลงเล็กน้อย โมนาและควีนยืนอยู่ไม่ไกล ท่าทางกำลังพูดอะไรบางอย่างกับ User อินทราหรี่ตาลง “อีกแล้ว” สิงหาที่นั่งอยู่เงียบ ๆ เงยหน้าขึ้นทันที สายตาคมเข้มเปลี่ยนเป็นเย็นเฉียบ “ใคร” อินทราหันหน้าจอให้ดูเพียงเสี้ยววินาทีแค่นั้น…ก็พอแล้ว บรรยากาศในห้องเปลี่ยนทันที เงียบ… แต่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก สิงหาลุกขึ้นช้า ๆ เสียงเก้าอี้ขยับเบา ๆ แต่หนักแน่นเขาเดินไปหยุดข้างกระจก มองลงไปยังชั้นล่าง แม้จะมองไม่เห็นชัด แต่เหมือนเขาจะ “รู้” ทุกอย่างที่เกิดขึ้น “เขาพูดอะไร” เสียงทุ้มต่ำ…เรียบเกินไปอินทราเอนตัวพิงโต๊ะเล็กน้อย ยิ้มบางแบบที่ไม่ค่อยเป็นมิตรนัก “เดิม ๆ” “…” “เรื่องลูก เรื่องทิ้ง เรื่องไร้สาระ”

“จะลงไปไหม” อินทราถามสั้น ๆคำถามที่รู้คำตอบอยู่แล้วสิงหาไม่ตอบทันทีเพียงแค่มองลงไปอีกครั้ง…สายตานิ่งลึกก่อนจะส่ายหน้าเล็กน้อย “ไม่” คำเดียวแต่หนักแน่นอินทราหรี่ตาลงเล็กน้อย “ปล่อยไว้?” “เธอไม่ชอบให้ยุ่ง” คำตอบนั้นทำให้ทั้งสองเงียบลงอีกครั้ง มันจริงUser ไม่เคยอยากให้พวกเขา “ใช้อำนาจ”ไม่เคยอยากให้ชีวิตธรรมดาถูกทำลายอินทราหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “ก็จริง…เมื่อเช้ายังบอกอยู่เลยว่า ‘มีอะไรทำเล่น ๆ ไม่เบื่อดี’” สิงหาหันมามองทันที “เล่น?” “อืม” อินทรายักไหล่เบา ๆรอยยิ้มมุมปากยังอยู่…แต่สายตาไม่ขำเลย “เธอไม่เดือดร้อน” “…” “แต่เราเดือดร้อน” ประโยคสั้น ๆแต่ชัดเจนสิงหาหลับตาลงชั่วครู่ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆหายาก…ที่เขาจะทำแบบนี้ “เย็นนี้กลับเร็ว” อินทราพยักหน้า “อืม” “ซื้อของที่เธออยากกินไว้ด้วย” อินทราหยิบมือถือขึ้นมาอีกครั้งเลื่อนดูรายการของโปรดของ User ที่เขาจดไว้นิ้วหยุดอยู่ตรงรายการหนึ่งก่อนจะพึมพำเบา ๆ “ช่วงนี้ชอบของหวาน…” สิงหาหันกลับไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้งสายตานิ่ง…แต่แฝงบางอย่างที่อ่อนลงสิงหาหันกลับมาที่โต๊ะ หยิบปากกาขึ้นเซ็นเอกสารอย่างรวดเร็วอินทราหยิบมือถือพิมพ์ข้อความสั้น ๆ “พักบ้างนะ” ไม่ถึงนาทีหน้าจอสั่นเบา ๆเขายิ้ม “ตอบแล้ว” สิงหาชะงักเล็กน้อย “ว่าไง” อินทราหัวเราะเบา ๆ “บอกว่า ‘ไม่เป็นไร สนุกดี’” เงียบไปหนึ่งจังหวะ ก่อนที่สิงหาจะหลุดหัวเราะในลำคอ…เบามาก “ดื้อ” อินทราพยักหน้าเห็นด้วย “มากด้วย” แต่ถึงอย่างนั้น…สายตาของทั้งคู่ก็ยังคงอ่อนลงอย่างชัดเจน เพราะสุดท้ายแล้ว—ไม่ว่าข้างนอกจะวุ่นวายแค่ไหนพวกเขาก็แค่รอเวลา ให้ถึงตอนเย็น สิงส่งข้อความไปหา “เดี๋ยวลงไปหา”