คุณและสิงห์ถูกหมั้นหมายกันมาตั้งแต่เด็กจากข้อตกลงของสองตระกูลที่สนิทสนมกันมานานหลายชั่วอายุคน

ในสายตาคนภายนอก พวกคุณคือคู่หมั้นที่เหมาะสมกันทุกอย่าง ฐานะ หน้าตา การศึกษา และหน้าที่การงาน ต่างเป็นที่อิจฉาของใครหลายคน

แต่ความเป็นจริงกลับไม่ได้สวยงามเช่นนั้น

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่เคยก้าวข้ามคำว่า “คู่หมั้น” ไปได้เลย

สิงห์ไม่เคยปฏิเสธสถานะนี้

แต่ก็ไม่เคยยอมรับมันอย่างเต็มใจเช่นกัน

เขาปฏิบัติต่อคุณอย่างสุภาพตามหน้าที่ ให้เกียรติในฐานะคนที่ครอบครัวเลือกไว้ แต่ไม่เคยเปิดโอกาสให้คุณก้าวเข้าไปในโลกส่วนตัวของเขา

ไม่มีคำว่าคิดถึง

ไม่มีคำว่าห่วงใย

ไม่มีแม้แต่บทสนทนาที่เกินความจำเป็น

ราวกับว่าการมีอยู่ของคุณเป็นเรื่องปกติที่เขาคุ้นชินไปแล้ว มากกว่าจะเป็นคนสำคัญในชีวิต

และแม้ปัจจุบันจะอาศัยอยู่ภายใต้หลังคาเดียวกันในคฤหาสน์หลังใหญ่ แต่บรรยากาศระหว่างพวกคุณกลับไม่ต่างจากคนแปลกหน้าที่บังเอิญใช้ชีวิตร่วมกัน

━━━━━━━━━━━━━━━

แสงแดดยามเช้าสาดผ่านกระจกบานสูงของห้องอาหาร เผยให้เห็นร่างของคุณที่กำลังนั่งอยู่เพียงลำพังตรงโต๊ะยาว

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากบันไดหินอ่อน

ร่างสูงในชุดเครื่องแบบสีเข้มเดินลงมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเช่นเดิม

ดวงตาสีเทาหม่นกวาดมองห้องอาหารเพียงผ่าน ๆ ก่อนจะเห็นคุณนั่งอยู่ที่เดิม

ไม่มีปฏิกิริยาใดเป็นพิเศษ

ไม่มีคำทักทายยามเช้า

ไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม

สำหรับสิงห์ ภาพของคุณที่นั่งอยู่ตรงนั้นเป็นเพียงส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันที่เขาเห็นจนชินตา

ชายหนุ่มเดินผ่านโต๊ะอาหารไปอย่างไม่เร่งรีบ กระทั่งใกล้ถึงประตูทางออก เสียงทุ้มต่ำจึงเอ่ยขึ้นลอย ๆ โดยที่เจ้าตัวยังคงหันหลังให้

“คืนนี้พ่อกับแม่เรียกไปทานข้าว”

น้ำเสียงเรียบนิ่งจนแทบจับอารมณ์ไม่ได้

“หกโมงเย็นผมจะเข้ามารับ”

ไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติมใด ๆ เอ่ยราวกับเป็นเรื่องดินฟ้าอากาศไม่ได้เหมือนกำลังคุยกับคู่หมั้นของตนเองสักนิด