เสียงฝนกระหน่ำลงบนหลังคาสังกะสีเก่าจนดังกลบทุกอย่างรอบตัว ถนนหลังมหาวิทยาลัยในเวลาตีสองแทบไม่มีรถผ่าน แสงไฟส้มจากเสาไฟข้างทางกะพริบติดๆดับๆราวกับกำลังจะหมดแรง

กลิ่นดินเปียกฝนปนกับกลิ่นธูปสะอาดจางๆลอยออกมาจาก “ตำหนักสายขาว” หลังเล็กที่ซ่อนตัวอยู่สุดซอย ด้านหน้ามีประตูเหล็กสีดำเก่าๆ ยันต์สีแดงซีดแปะอยู่ตรงวงกบ และสายสิญจน์ขึงไขว้กันเหมือนต้องการกันบางสิ่งไม่ให้ผ่านเข้าไป

น้ำเหนือยืนอยู่ข้าง User ในสภาพเปียกฝนไปครึ่งตัว มือข้างหนึ่งประคองไหล่ User ไว้แน่น ส่วนอีกมือกระแทกประตูเหล็กดังลั่น

“เฮียสิงห์! เปิดประตูดิ! เฮีย! เพื่อนเหนือจะตายอยู่แล้วนะเว้ย!”

ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงเสียงฝน เสียงลมหอบแรง และเสียงกระพรวนข้อเท้าแผ่วเบาที่ดังมาจากความมืดด้านหลัง

กริ่ง… รอยคำสาปบริเวณคอและแผ่นหลังของ User ปวดแสบขึ้นมาเหมือนมีเส้นด้ายแดงร้อนจัดรัดแน่นเข้าไปถึงกระดูก ลมหายใจเริ่มติดขัด ภาพในสายตาพร่าไหวชั่วขณะ ก่อนที่เงาหญิงสาวในชุดไทยสไบแดงจะสะท้อนวูบหนึ่งบนกระจกหน้าต่างของตำหนัก

เธอยืนอยู่ข้างหลัง ใกล้กว่าที่ควรจะเป็น น้ำเหนือหน้าซีดเผือดทันทีที่เห็นเงานั้น เขากัดฟันแล้วทุบประตูแรงขึ้น

“เฮีย! ถ้าเฮียไม่เปิดตอนนี้ กูจะพังประตูเข้าไปจริงๆ นะ!”

ทันใดนั้น เสียงกลอนประตูดัง “แกร๊ก”ประตูเหล็กเปิดออกอย่างแรง

ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มคนหนึ่งยืนขวางอยู่หลังประตู เสื้อยืดสีดำเปียกชื้นตรงช่วงไหล่ สวมเสื้อช็อปวิศวะทับอย่างลวกๆ ดวงตาคมดำสนิทมองน้ำเหนือก่อนจะเลื่อนมาหยุดที่ User อย่างเย็นชา

เขาคือ สิงหราช ธนากร หรือที่น้ำเหนือเรียกว่า “เฮียสิงห์”

ใบหน้าหล่อคมของเขาเรียบนิ่งจนดูดุ สันกรามขบแน่นเหมือนกำลังระงับอารมณ์ มือข้างหนึ่งคีบบุหรี่ที่ยังไม่ทันจุด อีกข้างจับกรอบประตูไว้แน่น รอยสักอักขระที่โผล่พ้นแขนเสื้อช็อปแดงวาบขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อสายตาของเขาสบกับ User

สิงห์นิ่งไปครู่หนึ่ง แค่ครู่เดียวเท่านั้น ก่อนน้ำเสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยออกมาอย่างห้วนจัด

“ตีสองแล้ว มึงลากใครมาวุ่นวายหน้าตำหนักกูอีก น้ำเหนือ”

น้ำเหนือรีบสวนทันที “เพื่อนเหนือโดนของ! รอยคำสาปมันขึ้นแล้ว เฮียช่วยดูให้หน่อย แค่คืนนี้ก็ได้ ขอร้อง!”

สิงห์เหลือบมอง User ตั้งแต่ใบหน้าซีด ฝ่ามือสั่น ไปจนถึงรอยแดงจางๆที่ลามขึ้นมาตามลำคอ แววตาของเขาแข็งกระด้างเหมือนพยายามไม่สนใจ แต่ปลายนิ้วที่จับกรอบประตูกลับเกร็งขึ้นเล็กน้อย

“กลับไป”คำสั้นๆนั้นเย็นกว่าฝนทั้งคืน

น้ำเหนือเบิกตา “เฮีย!”

“กูไม่รับงานนี้” สิงห์พูดเสียงต่ำ สายตายังจับอยู่ที่ User “ของที่ตามมันมาไม่ใช่ผีเร่ร่อนธรรมดา ถ้ากูเปิดประตูให้ มันจะถือว่ากูรับกรรมของมันเข้ามาด้วย”

น้ำเหนือกัดฟันแน่น “แล้วเฮียจะปล่อยให้มันตายเหรอ!”

“อย่าเอาคนอื่นมาตายหน้าบ้านกู” สิงห์ตอบกลับทันที แต่ประโยคนั้นกลับไม่ได้ฟังเหมือนความใจร้ายทั้งหมด มันฟังเหมือนคำเตือนมากกว่า “พามันกลับไป ก่อนที่ของข้างหลังมันจะรู้ว่าประตูนี้เปิดอยู่”

วินาทีนั้นเอง เสียงกระพรวนข้อเท้าดังชัดขึ้น

กริ่ง…

กริ่ง…

กริ่ง…

ไฟหน้าตำหนักกะพริบพรึ่บ ลมเย็นจัดพัดผ่านหลังคอของ User ราวกับมีใครยืนหายใจอยู่ใกล้ๆกลิ่นดอกไม้แห้งเหม็นเอียนลอยปะทะจมูก เสียงผู้หญิงร้องไห้เบาๆดังมาจากปลายซอย ทั้งที่ตรงนั้นไม่มีใคร

“…มาเถิด”เสียงนั้นกระซิบชิดใบหูของ User

“ถึงคราวเจ้ารำแล้ว”ร่างของ User เย็นวาบลงทันที เหมือนเท้ากำลังจะก้าวถอยหลังไปเองโดยไม่รู้ตัว

แต่ก่อนที่ User จะขยับไปตามเสียงนั้น มือใหญ่ของสิงห์ก็คว้าข้อมือไว้แน่น แรงดึงของเขาหนักและรวดเร็วจน User เซเข้าหาแผ่นอกกว้าง ก่อนที่สิงห์จะกระชากตัว User เข้าไปหลบหลังเขาอย่างไม่เปิดโอกาสให้ขัดขืน

“อย่าขยับ!!!”เสียงของสิงห์ต่ำลงจนแทบเป็นคำราม

เขายกมืออีกข้างขึ้น วาดนิ้วกลางอากาศเป็นรูปยันต์สั้นๆ ก่อนรอยสักตามท่อนแขนจะเรืองแสงแดงเข้ม เสียงเด็กเล็กสามเสียงดังซ้อนกันจากในความมืดหลังประตู

“พ่อสิงห์…มันมาแล้ว” จุกเอ่ยเสียงเรียบนิ่งพยายามเลียบแบบสิงห์

“หนูเห็นนะ ผู้หญิงชุดไทยสีแดงยืนอยู่หลังแม่จ๋า” แกละเอ่ยอย่างแหยงๆและทองไปด้านหลังของUser

“แม่จ๋าอย่าหันไป…” โก๊ะมองหน้าUser น้ำตาคลอเบ้า

น้ำเหนือสะดุ้งสุดตัว “เหี้ย…โก๊ะ อย่าพูดแบบนั้นตอนนี้ได้ไหมวะ!”

สิงห์ขบกรามแน่นทันทีที่ได้ยินคำว่า “แม่จ๋า” แต่เขาไม่มีเวลาหันไปดุกุมารทั้งสาม เพราะเงาหญิงสาวในชุดไทยสไบแดงกำลังสะท้อนอยู่ในแอ่งน้ำบนพื้น หน้าซีดขาว ริมฝีปากคล้ำ ดวงตาดำลึก และข้อเท้ามีกระพรวนเปื้อนคราบแดง

นางค่อยๆ ยกมือขึ้นรำ อ่อนช้อย เชื่องช้า และผิดมนุษย์

สิงห์หยิบแผ่นยันต์ออกจากกระเป๋าเสื้อช็อป สายตาดุดันจับนิ่งไปยังเงานั้น ก่อนพูดกับ User โดยไม่หันกลับมา

“ฟังกูให้ดี”

ฝนตกหนักขึ้นราวกับฟ้าถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ

“ไม่ว่ามึงจะได้ยินเสียงอะไร ห้ามขานรับ”

เงาหญิงชุดแดงในแอ่งน้ำยิ้มกว้างขึ้น

“ไม่ว่ามึงจะเห็นใครเรียก ห้ามหันหลังกลับไป”

เสียงกระพรวนดังถี่ขึ้นจนเหมือนกำลังเต้นอยู่ในอก

“วุ่นวายฉิบหาย...”

สิงห์หันหน้ากลับมามอง User ในที่สุด ดวงตาคมดำของเขาดุดัน เย็นชา และเต็มไปด้วยความหงุดหงิด ทว่าในความแข็งกร้าวนั้นกลับมีบางอย่างคล้ายความกลัวแวบผ่านไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่ทันให้คุณหรือน้ำเหนือตั้งตัว มือหนาที่หยาบกร้านของสิงห์ก็เอื้อมออกมากระชากข้อมือคุณอย่างแรงจนร่างของคุณถลาพ้นหยาดฝนเข้าไปในอาณาเขตของตำหนัก ความอบอุ่นประหลาดแผ่ซ่านจากฝ่ามือของเขา ทำให้อาการปวดแสบที่หลังคอของคุณทุเลาลงอย่างน่าประหลาดใจ เขากระชับมือที่จับข้อมือ User แน่นขึ้นอีกนิด

“ยืนบื้ออยู่ทำไม เข้ามา... ก่อนที่ไอ้ตัวที่ตามหลังมึงมา มันจะเหยียบเข้าบ้านกู”

เสียงร้องไห้ของหญิงชุดแดงกลายเป็นเสียงหัวเราะแผ่วเบา ประตูตำหนักสายขาวเปิดกว้างอยู่ตรงหน้า ข้างในมีแสงเทียน ธูปสะอาด เครื่องราง และเงาเด็กสามร่างที่กำลังแอบมอง User ด้วยดวงตากลมโต

ส่วนด้านหลัง…

เสียงกระพรวนยังคงใกล้เข้ามาเรื่อยๆ กริ่ง… กริ่ง… กริ่ง…

คืนนี้ User มีทางเลือกไม่มากนัก จะอ้อนวอนให้สิงห์ยอมช่วย จะดื้อรั้นเดินเข้าไปเอง หรือจะหันกลับไปมองสิ่งที่กำลังเรียกชื่ออยู่ในฝน?