เมื่อโจรอย่างคุณหลงป่ามาเจอเสือสมิง ?!

รัตติกาลอันมืดมิดไร้แสงจันทร์สาดส่อง ท้องฟ้าถูกบดบังด้วยเมฆทะมึนที่ลอยต่ำจนแทบจะกลืนกินยอดไม้ เสียงหมาหอนรับกันเป็นทอดๆ ดังแว่วมาจากหมู่บ้านเบื้องหลัง ชวนให้ขนหัวลุกชัน อากาศในยามค่ำคืนเหนียวเหนอะหนะและอบอ้าว แต่กลับมีความเย็นยะเยือกบางอย่างกรีดผ่านผิวหนังทุกครั้งที่สายลมพัดโชยมา ฝีเท้าสามคู่ย่ำลงบนพื้นดินลูกรังอย่างเร่งรีบ เสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังผสานกับเสียงของสุมทุมพุ่มไม้ที่ถูกแหวกออก

User หัวขโมยผู้มีฝีมือฉกาจฉกรรจ์แห่งยุค กำลังวิ่งหน้าตั้งฝ่าความมืดมาพร้อมกับเพื่อนร่วมแก๊งอีกสองคน คือ 'ไอ้จุ่น' ชายร่างเล็กที่ขี้ขลาดตาขาวเป็นที่หนึ่ง และ 'ไอ้เข้ม' ชายร่างสันทัดที่มักจะทำตัวเป็นผู้รู้ไปเสียทุกเรื่อง บนบ่าของไอ้จุ่นแบกถุงผ้ากระสอบสีหม่นที่อัดแน่นไปด้วยทรัพย์สมบัติ แก้วแหวนเงินทอง และของขลังที่เพิ่งจะไปเสี่ยงขโมยมาจากเรือนไม้สักท้ายหมู่บ้านของ 'พ่อครู' ผู้เลื่องชื่อเรื่องเดรัจฉานวิชา

การหลบหนีเป็นไปอย่างทุลักทุเล ความหวาดกลัวจากการถูกจับได้ผสมปนเปกับความโลภที่อัดแน่นอยู่ในกระสอบผ้า พวกเขาวิ่งลัดเลาะออกจากเขตชุมชน มุ่งหน้าสู่สถานที่เดียวที่พวกชาวบ้านไม่กล้าแม้แต่จะเฉียดกรายเข้ามาใกล้... สถานที่ที่เหมาะที่สุดสำหรับการซ่อนของโจร

จนกระทั่งฝีเท้าของทั้งสามมาหยุดชะงักลงที่ชายขอบป่าทึบ ต้นไม้ใหญ่ยืนต้นตระหง่านราวกับยักษ์ปักหลั่น รากไม้ขดเคี้ยวเลื้อยพันกันราวกับอสรพิษที่รอคอยเหยื่อ บรรยากาศเบื้องหน้ามืดสนิทจนมองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากเงาดำทะมึน มีเพียงป้ายไม้เก่าคร่ำคร่า ผุพัง และเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำปักเอียงๆ อยู่ข้างทาง

ไอ้จุ่นหยุดหอบหายใจจนตัวโยน สายตาของมันเบิกกว้างเมื่อเพ่งมองตัวอักษรที่สลักลึกอยู่บนป้ายไม้นั้น มันยกมือขึ้นชี้ด้วยความสั่นเทา ก่อนจะหันมาพูดกับ User ด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

"เฮ้ย User... ตะกรุดที่มึงขโมยมาเนี่ย ของแรงนะ!" ไอ้จุ่นละล่ำละลัก ใบหน้าซีดเผือดลงเรื่อยๆ เมื่อหันกลับไปมองความมืดมิดของป่า

"ที่นี่คือป่าดงพญากาฬ... เขาว่ามีเรื่องเล่าของเสือสมิงด้วยนะเว้ย!"​

ไอ้เข้มที่ยืนอยู่ข้างๆ ส่ายหัวด้วยความรำคาญ มันตบกระสอบผ้าที่บรรจุทรัพย์สมบัติเสียงดังป้าบ

"พวกมึงอย่าหลอนดิ รีบไปซ่อนของก่อน!"

มันขัดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ แม้ในใจลึกๆ ของมันเองก็แอบหวั่นเกรงกับความเงียบสงัดที่ผิดปกติของป่าดงพญากาฬแห่งนี้ แต่ความโลภและการอยากเอาตัวรอดจากการถูกล่าโดยศิษย์ของพ่อครูมีมากกว่า

ไอ้เข้มล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบเอา 'สร้อยตะกรุดโบราณ' ที่ User เป็นคนฉวยติดมือมาด้วยขึ้นมาดูให้ชัดๆ ท่ามกลางแสงสลัว ตะกรุดดอกนั้นมีสีดำขลับ พันด้วยด้ายสายสิญจน์เก่าจนเป็นสีน้ำตาลคล้ำ มีอักขระขอมโบราณสลักอยู่รอบๆ แผ่กลิ่นอายความขลังและไอเย็นประหลาดออกมา ไอ้เข้มชูตะกรุดขึ้นในระดับสายตา ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังและโอ้อวดความรู้

"ตะกรุดนี่มีอาคมแก่กล้า ถ้าสวมที่คอเสือสมิงแล้วสวดว่า..." ไอ้เข้มกระแอมไอเล็กน้อย พยายามปรับเสียงให้ดูขึงขังเหมือนพวกหมอผีเฒ่า ก่อนจะท่องบทสวดที่มันอ้างว่าเคยแอบได้ยินมา

"นะโมพยัคฆ์ครู กูผูกมึงอยู่ ฤทธิ์เสือจงดับ เขี้ยวกรงจงหาย สิ้นพยศ บัดนี้!" มันหันมายิ้มพลางยักคิ้ว "มันจะสิ้นฤทธิ์ทันที!"

ไอ้จุ่นที่ยืนฟังอยู่ถึงกับยกมือขึ้นเกาหัว หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความเครียด

"จำยากชะมัด กูคงจำได้มั้ง!" มันบ่นอุบอิบ เพราะในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ใครจะไปมีสติท่องคาถายาวเหยียดแบบนั้นได้

User ไม่ได้พูดอะไรออกไปมากนัก เพียงแค่จ้องมองตะกรุดในมือไอ้เข้มด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดใจราวกับตะกรุดดอกนั้นมีแรงดึงดูดบางอย่าง สัญชาตญาณในอกร้องเตือนว่าของชิ้นนี้ไม่ใช่ของธรรมดาที่ควรเอามาล้อเล่น แต่เวลาไม่คอยท่า พวกเขาต้องรีบเข้าไปซ่อนของก่อนที่รุ่งเช้าจะมาเยือน

ล่วงล้ำสู่อาณาเขตมรณะ

เมื่อตัดสินใจได้ ทั้งสามจึงก้าวเท้าข้ามผ่านป้ายไม้ผุพัง ล่วงล้ำเข้าสู่อาณาเขตของป่าดงพญากาฬ... ทันทีที่ก้าวข้ามเส้นสมมติที่แบ่งแยกโลกภายนอกกับป่าอาถรรพ์ อุณหภูมิรอบกายก็ลดฮวบลงอย่างฉับพลันราวกับเดินเข้าไปในถ้ำน้ำแข็ง

เสียงจิ้งหรีดเรไรและเสียงนกฮูกที่เคยดังระงมเมื่อครู่ ดับวูบลงราวกับถูกสั่งปิดสวิตช์ เหลือเพียงความเงียบสงัดที่ดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาท

พวกเขาย่ำเท้าลึกเข้าไปเรื่อยๆ เหยียบย่ำลงบนเศษใบไม้แห้งและกิ่งไม้ที่ส่งเสียงดังกรอบแกรบชวนให้ใจคอไม่ดี User เดินรั้งท้าย คอยระแวดระวังหลังให้เพื่อน บรรยากาศเริ่มเลวร้ายลงทุกขณะ ต้นไม้รอบตัวดูสูงใหญ่และบิดเบี้ยวแปลกประหลาด คล้ายกับมีดวงตานับร้อยกำลังจ้องมองลงมาจากความมืด

และแล้ว สิ่งที่ผิดปกติก็เกิดขึ้น...

ทุกคนเดินลึกเข้าไปเพื่อซ่อนของที่ขโมยมา... แต่แล้วหมอกหนาก็ลงจัด มันไม่ใช่หมอกธรรมดาที่เกิดจากความชื้น แต่มันคือ 'หมอกอาถรรพ์ผีบังตา' สีขาวหนาที่ลอยต่ำลงมาจากยอดไม้และผุดขึ้นมาจากผืนดินอย่างรวดเร็ว หมอกนั้นหนาทึบจนบดบังวิสัยทัศน์ทุกอย่างภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ความเย็นของมันแทรกซึมทะลุเสื้อผ้าเข้าไปถึงกระดูก

User ชะงักเท้า พยายามยกมือขึ้นปัดป่ายหมอกตรงหน้า แต่ก็เปล่าประโยชน์ แม้แต่มือของตัวเองยังแทบมองไม่เห็น

"เดี๋ยวนะ หายไปไหนกันแล้ว!?"​ User ตะโกนออกไปสุดเสียง แต่เสียงนั้นกลับถูกหมอกหนาดึงดูดและกลืนกินไปจนหมดสิ้น ไม่มีแม้แต่เสียงสะท้อนกลับมา ห่างออกไปในดงหมอก เสียงของไอ้จุ่นดังแว่วมาอย่างตื่นตระหนก "กูมองไม่เห็นเลย! พวกมึงอยู่ไหน"​

User พยายามก้าวเดินตามทิศทางของเสียง กางแขนออกเพื่อควานหาเพื่อน แต่รอบตัวกลับมีเพียงความว่างเปล่าและความหนาวเหน็บ "เฮ้ย อย่าพึ่งทิ้งกันดิ!"​ ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินหัวใจ สัญชาตญาณของหัวขโมยที่เคยเยือกเย็นและเอาตัวรอดมาได้ทุกสถานการณ์กำลังถูกสั่นคลอนด้วยความลี้ลับของป่าอาถรรพ์

เผชิญหน้ามัจจุราชแห่งรัตติกาล

User ยืนนิ่งอยู่กับที่ หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก หันซ้ายหันขวาพยายามมองหาเงาของเพื่อน แต่สิ่งที่พบมีเพียงต้นไม้สีดำทะมึนที่เลือนรางอยู่ในม่านหมอกบรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก

"เฮ้ย! อยู่ไหนกัน! ตอบหน่อย!"​ User ตะโกนเรียกอีกครั้ง เสียงสั่นเครืออย่างควบคุมไม่ได้ เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มใบหน้าแม้จะหนาวเหน็บ หันซ้าย... หันขวา... ไม่มีเสียงตอบรับจากไอ้เข้มหรือไอ้จุ่นอีกต่อไป พวกเขาถูกอาถรรพ์ป่าดงพญากาฬแยกออกจากกันโดยสมบูรณ์แล้ว

ทว่า... ในจังหวะที่ความเงียบกำลังจะบีบรัดหัวใจนั้นเอง

กรรรรรรร...

เสียงครางต่ำๆ ดังก้องมาจากมุมมืดด้านหลัง มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ หรือเสียงของลมพัด แต่มันคือเสียงคำรามในลำคอของสัตว์ร้ายขนาดมหึมา เสียงนั้นทุ้มลึกและมีพลังอำนาจจนทำให้พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือน ขนทุกเส้นบนร่างกายของ User ลุกชันขึ้นพร้อมกันโดยอัตโนมัติ

"สะ...เสียงอะไรวะ?"​ User ค่อยๆ หันขวับกลับไปมองทางต้นเสียง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป

ท่ามกลางม่านหมอกสีขาวขุ่น มีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหว สิ่งแรกที่ปรากฏขึ้นมาคือ 'ดวงตาสีเหลืองทองเรืองแสง' สองดวงที่วาวโรจน์อยู่ในความมืดมิด รูม่านตาของมันหดแคบเป็นขีดตั้งตรงดุจมัจจุราช มันจ้องเขม็งมาที่ User ด้วยสายตาของ 'ผู้ล่า' ที่กำลังมอง 'เหยื่อ' อันโอชะ กลิ่นสาบสางของสัตว์ป่าผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดลอยแตะจมูกจนแทบอาเจียน

เสี้ยววินาทีต่อมา ร่างมหึมาของอสุรกายก็กระโจนทะลุม่านหมอกออกมา!

โฮกกก!!

เสียงคำรามกึกก้องกัมปนาทราวกับฟ้าผ่า มันคือ 'เสือสมิง' ร่างยักษ์ที่ใหญ่โตเกินกว่าเสือโคร่งทั่วไปหลายเท่า ขนของมันเป็นลายพาดกลอนสีเข้ม แต่สิ่งที่ทำให้มันดูน่าสะพรึงกลัวและวิปริตที่สุด คือลวดลายบนผิวหนังบางส่วนที่มีลักษณะคล้าย 'อักขระยันต์มนต์ดำ' สลักฝังลึกอยู่ รังสีอำมหิตและไอมนต์ดำแผ่พุ่งออกมาจากร่างของมันเป็นริ้วคลื่นสีทองและสีดำสลับกัน

"อย่าเข้ามานะ!!"​ User กรีดร้องลั่น ทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด สองขาหมดเรี่ยวแรงที่จะวิ่งหนี ในจังหวะที่มัจจุราชกำลังง้างกรงเล็บแหลมคมที่อาบไปด้วยไอมนต์ดำหมายจะตะปบลงมาฉีกร่างให้ขาดสะบั้น

ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง...

สัญชาตญาณการเอาตัวรอดขั้นสูงสุดก็ทำงาน มือของ User ปัดป่ายไปโดน 'สร้อยตะกรุดโบราณ' ที่ร่วงหล่นมาจากกระเป๋าของไอ้เข้มตอนที่วิ่งชนกันในดงหมอก

User คว้าสร้อยตะกรุดเส้นนั้นไว้แน่นจนบาดมือ หลับตาปี๋ และในห้วงความคิดที่ขาวโพลน ถ้อยคำประหลาดที่ไอ้เข้มเพิ่งท่องให้ฟังเมื่อไม่กี่นาทีก่อน กลับผุดขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจนราวกับมีใครมาสลักไว้ในสมอง

ริมฝีปากที่สั่นเทาตะเบ็งเสียงสวดคาถาออกมาสุดเสียง แข่งกับเสียงคำรามของเสือสมิง!

"นะโมพยัคฆ์ครู กูผูกมึงอยู่ ฤทธิ์เสือจงดับ เขี้ยวกรงจงหาย สิ้นพยศ บัดนี้!"​

สิ้นคำสวดอันศักดิ์สิทธิ์ ปาฏิหาริย์ก็บังเกิด! สร้อยตะกรุดในมือของ User เปล่งแสงสว่างจ้าสีทองอร่ามราวกับดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวัน พลังอำนาจที่ซ่อนอยู่ในอักขระขอมโบราณถูกปลุกให้ตื่นขึ้น มันพุ่งทะยานออกจากมือของ User ราวกับมีชีวิต กระแทกเข้ากับคลื่นมนต์ดำของเสือสมิง ก่อนจะตวัดรัดเข้าที่ลำคอหนาของอสุรกายร้ายอย่างแม่นยำ!

เสือสมิงชะงักงันกลางอากาศ ดวงตาสีเหลืองทองเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงและเจ็บปวด มันส่งเสียงร้องโหยหวนเมื่อพลังพุทธคุณของตะกรุดทำปฏิกิริยากับอาถรรพ์มนต์ดำในร่างกาย สายฟ้าสีทองแลบแปลบปลาบไปทั่วร่างยักษ์ กดทับสัญชาตญาณเดรัจฉานและบีบบังคับให้มวลกล้ามเนื้อและกระดูกหดตัวลงอย่างรุนแรง

แรงอัดกระแทกของพลังเวทย์สาดกระจายออกไปรอบทิศทาง ร่างของ User ถูกแรงลมกระแทกจนกระเด็นไปชนกับโคนต้นไม้ใหญ่ สติสัมปชัญญะค่อยๆ พร่าเลือน ภาพสุดท้ายที่เห็นก่อนที่โลกทั้งใบจะดับวูบลง คือร่างของเสือสมิงที่กำลังดิ้นทุรนทุราย ท่ามกลางแสงสว่างจ้าที่กลืนกินทุกสิ่ง

พันธนาการแห่งสมิงยามค่ำ

เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่อาจทราบได้... ความรู้สึกแรกที่ปลุก User ให้ตื่นขึ้นจากห้วงนิทราอันมืดมิด คือความปวดร้าวที่แล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลังและศีรษะ ตามมาด้วยกลิ่นอับชื้นของไม้ไผ่ กลิ่นสมุนไพรฉุนกึก และ... กลิ่นสาบสางของสัตว์ป่าที่ยังคงเจือจางอยู่ในอากาศ

แพขนตาค่อยๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพตรงหน้าพร่ามัวก่อนจะค่อยๆ ปรับโฟกัสจนชัดเจนขึ้น พบว่าตนเองไม่ได้อยู่กลางป่าดงพญากาฬอีกต่อไป แต่กำลังนอนอยู่บนแคร่ไม้ไผ่แข็งๆ ภายในกระท่อมมุงจากซอมซ่อแห่งหนึ่ง แสงแดดรำไรสาดส่องลอดผ่านรอยแตกของฝาผนังเข้ามา บ่งบอกว่าเป็นเวลาเช้าแล้ว ทว่า... ยังไม่ทันจะได้สำรวจสถานที่หรือทบทวนความทรงจำ เงาดำทะมึนของใครบางคนก็เคลื่อนเข้ามาบดบังแสงสว่างทั้งหมด

พรึ่บ!!

คอเสื้อผ้าฝ้ายของ User ถูกดึงอย่างจนร่างลอยหวือขึ้นจากแคร่!

ดวงตาของ User เบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อเผชิญหน้ากับชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำที่ดึงตัวขึ้นมา ชายตรงหน้าไม่ได้สวมเสื้อ เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่อัดแน่นและแผงอกกว้าง ผิวสีแทนกร้านแดดของเขาเต็มไปด้วย 'รอยสักอักขระยันต์โบราณ' สีดำสนิทที่ลากผ่านตั้งแต่แผ่นหลัง ลำตัว ไปจนถึงท่อนแขน ราวกับศิลปะแห่งความตาย

แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของ User สะดุด คือใบหน้าของชายผู้นั้น... เขามีใบหน้าที่หล่อเหลาคมคายอย่างร้ายกาจ สันกรามคมกริบรับกับจมูกโด่งเป็นสัน เส้นผมสีดำสนิทดุจขนกายุ่งเหยิงปรกหน้าผาก ทว่าความหล่อเหลานั้นกลับถูกกลบด้วยรังสีอำมหิตและดวงตาคู่คม... ดวงตาที่เป็น 'สีเหลืองทอง' สว่างวาบ รูม่านตาเรียวแหลมดั่งสัตว์ร้าย ซึ่งเป็นดวงตาคู่เดียวกับเสือสมิงเมื่อคืนนี้ไม่ผิดเพี้ยน!

และเหนือสิ่งอื่นใดที่ลำคอแกร่งของชายหนุ่ม มี 'สร้อยตะกรุดโบราณ' เส้นที่ User เป็นคนสวดคาถาสวมให้ ห้อยติดอยู่

สิงห์สมิงในร่างมนุษย์แยกเขี้ยว กรามขบแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขาพยายามใช้มืออีกข้างกระชากตะกรุดที่คอตัวเองอย่างเกรี้ยวกราด แต่ตะกรุดนั้นกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ราวกับมันหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกับผิวหนังของเขาไปแล้ว

เขาตวัดสายตาดุดันกลับมาจ้องหน้า User รังสีกดดันแผ่พุ่งจนอากาศรอบๆ เย็นยะเยือก ก่อนจะคำรามออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าที่เต็มไปด้วยโทสะ

"ถอดสร้อยตะกรุดนี่ให้กูเดี๋ยวนี้!"​ สิงห์สมิงตวาดลั่นกระท่อม เสียงของเขายังคงมีจังหวะการครางต่ำในลำคอคล้ายเสียงขู่ของสัตว์ป่า

User ที่ยังคงมึนงงและปะติดปะต่อเรื่องราวไม่ถูก ได้แต่มองชายหนุ่มร่างยักษ์สลับกับสร้อยตะกรุดที่คอของเขา ความหวาดกลัวเมื่อคืนยังคงฝังใจ แต่ความจริงตรงหน้ากลับทำให้สมองประมวลผลไม่ทัน ชายหน้าตาดุดันและหล่อเหลาคนนี้คือเสือสมิงตัวเมื่อคืนจริงๆ หรอ? แล้วทำไมถึงกลายร่างมาเป็นคนได้?

ความคิดมากมายตีรวนกันอยู่ในหัว ก่อนที่ริมฝีปากของหัวขโมยจะเผลอหลุดเสียงอุทานออกมาด้วยความสับสนและช็อกสุดขีด...

"ยะ…อย่าบอกนะว่า เสือตัวนั้นคือ…?

สิ้นเสียงอุทานนั้น บรรยากาศในกระท่อมก็เงียบกริบลงชั่วขณะ สิงห์สมิงหรี่ตาสีทองลง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่นยิ่งกว่าเดิม รังสีความหงุดหงิดพุ่งทะลุปรอท การเผชิญหน้ากันครั้งแรกระหว่าง 'อดีตหมอผีผู้กลายเป็นสมิงร้าย' และ 'หัวขโมยผู้บังเอิญกลายเป็นนายแห่งตะกรุด' ได้เปิดฉากขึ้นแล้ว ท่ามกลางกงล้อแห่งโชคชะตาที่ถูกหมุนให้ทั้งสองต้องมาผูกติดกันด้วยบ่วงอาถรรพ์ที่ไม่มีใครคาดคิด...