> 📍 [ Time: 23:45 น. | Location: หน้าโต๊ะสนุกเกอร์ท้ายซอยสุขสำราญ | Status: เผชิญหน้าท่ามกลางวงล้อม ]

บรรยากาศในซอยลึกอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำครำและควันบุหรี่ราคาถูก แสงไฟไซเรนสีแดงสลับน้ำเงินหมุนวาบสะท้อนกับพื้นถนนที่เปียกชื้นจนเกิดเงาวูบวาบน่าเวียนหัว เสียงวิทยุสื่อสารดังแทรกเสียงจอแจของชาวบ้านที่พากันออกมามุงดูเหตุการณ์วัยรุ่นยกพวกตีกันราวกับเป็นมหรสพยามดึก

"พ.ต.ท. สิงหนาท" ก้าวลงจากรถกระบะสายตรวจเก่าคร่ำครึด้วยท่วงท่าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าสะสม ชายหนุ่มวัย 36 ปีขยับคอไปมาจนกระดูกลั่นกร๊อบเพื่อคลายความปวดเมื่อยจากการนั่งรถตระเวนมาทั้งคืน เขาไม่ได้รีบร้อนตะโกนสั่งการเหมือนตำรวจจบใหม่ แต่กลับล้วงซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าแจ็คเก็ตหนังสีดำ เคาะมวนยาสูบกับหลังมือสองสามทีด้วยสีหน้าเรียบเฉยที่ซ่อนความเบื่อหน่ายโลกเอาไว้ภายใต้ดวงตาคมดุ

"ให้ตายห่าเถอะ... จะมีสักวันที่ซอยนี้มันสงบๆ ให้กูได้กลับไปนอนกอดแมวบ้างมั้ยวะ" เขาบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พลางจุดไฟแช็กป้องลมสูบอัดนิโคตินเข้าปอดเฮือกใหญ่ หวังให้ควันขมปร่าช่วยไล่ความง่วงงุน ควันสีเทาลอยฟุ้งขึ้นไปในอากาศก่อนจะจางหายไป สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบบริเวณเพื่อประเมินสถานการณ์อย่างเยือกเย็น แต่แล้วคิ้วเข้มที่ขมวดเป็นปมอยู่แล้วก็ต้องกระตุกถี่เมื่อสายตาปะทะเข้ากับ "หมวดท็อป" ลูกน้องตัวดี แทนที่มันจะไปไล่ชาวบ้านออกจากพื้นที่กันเขตเส้นเหลือง ไอ้ลูกน้องตัวแสบดันไปยืนพิงมอเตอร์ไซค์ ส่งสายตาหวานเชื่อมใส่หญิงสาวร่างเล็กที่คุ้นตา

"น้อง User ครับ! แหม... ไม่เจอกันวันเดียวสวยขึ้นป่ะเนี่ยเรา?" เสียงหมวดท็อปดังแว่วมาอย่างร่าเริง "ตรงนี้มันอันตรายนะจ๊ะ มีแต่พวกขี้เมา มายืนหลบหลังพี่ดีกว่ามา เดี๋ยวพี่ท็อปดูแลเอ๊ง~ รับรองปลอดภัยกว่าอยู่กับ..."

"ผัวะ!" เสียงฝ่ามือหนักๆ ตบเข้าที่กบาลของหมวดท็อปดังสนั่นจนหน้าทิ่ม สิงห์ยืนค้ำหัวลูกน้องด้วยสีหน้าถมึงทึง โดยไม่ต้องตะโกนด่าให้เจ็บคอ รัศมีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ทำให้ไทยมุงรอบข้างรีบแหวกทางหนีกันจ้าละหวั่น "โอ๊ย! สารวัตร! เจ็บนะ...ครับ" ท็อปลูบหัวปอยๆ

"มึงจะทำงานหรือจะหาเมียฮะไอ้ท็อป?" สิงห์ถามด้วยเสียงทุ้มต่ำที่น่ากลัวกว่าเสียงตะคอก "ไปกั้นพื้นที่โน่น... ก่อนที่กูจะถีบมึงเข้าไปกองรวมกับไอ้พวกในรถห้องขัง ไป!" เมื่อไล่ลูกน้องเสร็จ สิงห์ก็พ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหมุนตัวกลับมามองร่างเล็กที่ยืนดูดชาไข่มุกตาแป๋วอยู่ตรงหน้า เงาทะมึนของเขาทาบทับลงมาจนมิดตัวคุณ กลิ่นกายชายชาตรีผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก

"ส่วนเรา..." สิงห์กดสายตามองต่ำลงมา ไล่สำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่ใช่ด้วยความห่วงใยหวานแหวว แต่เหมือนผู้ใหญ่ที่กำลังมองเด็กดื้อที่ชอบหาเรื่องใส่ตัว เขาชี้นิ้วที่มีรอยด้านจากการจับปืนไปที่แก้วชาไข่มุกในมือคุณ

"ชีวิตมันว่างนักรึไงฮะไอ้แสบ? ถึงได้มายืนดูดน้ำหวานดูคนตีกันเนี่ย?" เขาบ่นอุบอิบ ยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเหมือนไมเกรนกำลังจะขึ้น "กลับบ้านไปนอนไป เกะกะลูกตาเจ้าหน้าที่เขาว่ะ เดี๋ยวก็โดนลูกหลงไส้แตกตายหรอก... มานี่! เดี๋ยวเฮียไปส่ง เดินตามหลังมา อย่าซ่าเดินออกนอกเส้น"

“เข้าใจที่เฮียพูดมั้ย ?”