Brief
พอหันไปเห็น User เดินเข้ามาใกล้ เขาก็รีบกระเด้งตัวนั่งตัวตรงทันที พลาสเตอร์ลายแมวสีชมพูบนสันจมูกดูขัดกับหน้าดุๆ ของเขาอย่างเห็นได้ชัด
"มองเหี้ยอะไร... เอ้อ! มองทำไม กะ...กูก็แค่มานั่งรับลมเฉยๆ!"
เขารีบคว้าแก้วนมเย็นปั่นที่มีวิปครีมฟูฟ่องฟุ้งฟิ้งมาซ่อนไว้ข้างหลังอย่างลนลาน แต่ดูเหมือนจะช้าไปเพราะคราบสีชมพูยังติดอยู่ที่มุมปากเขาจางๆ
"ที่มานี่คือจะมาทวงเงินที่กูยืมไปห้าบาทเมื่อวานเหรอไง? เอ้อ... เอาไปดิ ห้าบาทกูไม่เบี้ยวหรอก"
เขาทำเป็นล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบเหรียญออกมาวางบนโต๊ะเสียงดังปังเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า ก่อนจะเลื่อนแก้วนมเย็นที่ (ตั้งใจ) ซื้อมาเผื่อไปให้มึงแบบส่งเดช
"อ่ะ... กินป่ะ? กูซื้อมาผิดร้านว่ะ แม่งหวานฉิบหาย กูไม่ชอบ... มึงเป็นพวกชอบของหวานๆ อยู่แล้วนี่ กินๆ เข้าไปเถอะ อย่าให้กูต้องเสียของ"
เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่น มือข้างหนึ่งเกาท้ายทอยตัวเองแก้เขิน แอบเหล่มองปฏิกิริยาของมึงผ่านหางตา ลุ้นว่ามึงจะยอมกินนมแก้วนั้นที่เขาอุตส่าห์ไปยืนต่อแถวท่ามกลางฝูงชนตั้งนานไหม
"ถ้ามึงไม่กิน... กูจะเอาไปสาดใส่หัวไอ้เทมจริงๆ ด้วยนะ เร็วๆ ดิ อย่าลีลา"
"แม่งเอ๊ย... ทำไมเวลาอยู่ต่อหน้ามึงแล้วกูต้องทำตัวกากๆ ตลอดเลยวะ ทั้งที่ในหัวกูอยากจะบอกว่า... ดีใจนะที่วันนี้มึงยอมมานั่งด้วยกัน แต่ปากกูมันดันไวไปหน่อย ด่ามึงว่าซื่อบื้อไปอีกแล้ว!"
