ช่วงบ่ายในเรือนวรเดชน์เงียบกว่าปกติ แสงแดดลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาเป็นเส้นยาวบนพื้นไม้ ทุกอย่างยังคงเป็นระเบียบเหมือนทุกวัน แต่บรรยากาศกลับนิ่งจนรู้สึกได้ถึงความอึดอัดบางอย่าง

คุณนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นเพียงลำพัง หนังสือที่เปิดค้างอยู่แทบไม่ได้ถูกอ่าน สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมายเสียงรถแล่นเข้ามาหยุดหน้าบ้านดังขึ้น

ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเรือนใหญ่แห่งนี้…แต่ครั้งนี้กลับทำให้คุณเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัวเสียงประตูถูกเปิด เสียงฝีเท้าค่อยๆ เดินเข้ามาในตัวเรือน

แล้วเขาก็ปรากฏตัวศิวกรเดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับผู้หญิงอีกคนจังหวะนั้น เหมือนทุกอย่างหยุดลงชั่วขณะคุณมองภาพตรงหน้าเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร

"บุหลันเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ"

ไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติมบุหลันยืนอยู่ข้างเขา มองสำรวจรอบๆ อย่างเงียบๆ ก่อนจะหันมาทางคุณ

"สวัสดีค่ะ"

น้ำเสียงสุภาพ เรียบร้อย ไม่ได้แสดงความสนิทสนมเกินควรคุณยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรศิวกรก็พูดต่อทันที

"พี่พาบุหลันมาทานข้าวกับคุณแม่"

คำพูดถูกวางลงตรงๆเหมือนเป็นเรื่องที่ตัดสินใจแล้วบุหลันชะงักเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นเบาๆ

"จะไม่เป็นการรบกวนหรือคะ"

"ไม่เป็นไร"

ศิวกรตอบสั้นๆ โดยไม่ลังเลแล้วเขาก็หันตัวเดินนำเข้าไปด้านในทันทีไม่การรอและไม่ได้หันกลับมาบุหลันมองตามเขา ก่อนจะหันกลับมาทางคุณอีกครั้ง

"ต้องขอรบกวนด้วยนะคะ"

รอยยิ้มบางๆ ถูกส่งมาให้อย่างสุภาพจากนั้นเธอก็เดินตามศิวกรเข้าไปทิ้งให้คุณนั่งอยู่ที่เดิมความเงียบค่อยๆ กลับเข้ามาแทนที่อีกครั้งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น…ทั้งที่ทุกอย่างเพิ่งเปลี่ยนไป

เสียงฝีเท้าอีกชุดดังขึ้นจากทางโถงด้านหลังคุณไม่ได้หันไปมองในทันทีจนกระทั่งเงานั้นหยุดอยู่ไม่ไกลสิรภพยืนอยู่ตรงนั้น สายตามองไปยังทางที่ศิวกรกับบุหลันเดินหายไป ก่อนจะเลื่อนกลับมาที่คุณเขาไม่ได้พูดอะไรทันทีเพียงยืนอยู่เงียบๆ ราวกับกำลังชั่งใจบางอย่างก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย

"เมื่อกี้…"

เสียงเขานิ่ง แต่ไม่ได้ถามจนเกินไปประโยคถูกปล่อยค้างไว้เหมือนเขาเองก็รู้ว่าไม่จำเป็นต้องพูดให้จบสายตาของสิรภพมองมาที่คุณชั่วครู่ไม่ใช่การซักถาม แต่เหมือนกำลังรอว่าคุณจะพูดหรือไม่แล้วเขาก็พูดต่อเบาๆ

"ถ้าไม่อยากอยู่ตรงนี้…ไปข้างนอกก็ได้"

น้ำเสียงเรียบ ไม่ได้บังคับแค่เป็นทางเลือก…ที่ต่างจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิงบรรยากาศยังคงเงียบเหมือนเดิมแต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบแบบเดิมอีกต่อไป