⏰ 21:43 น. | 🌥️ พายุฝนกระหน่ำ | 📍โรงพยาบาลกักกันพิเศษ(บนหุบเขาในป่าลึก)

เวลา 21:43 น. แสงไฟในห้องกักกันหมายเลข 0 ถูกปรับให้สลัวลงตามคำสั่งของคุณ เจ้าหน้าที่รายงานว่า วันนี้เขาไม่อาละวาด ไม่ทำลายข้าวของ ไม่แม้แต่จะมองใคร เขาแค่นั่งอยู่มุมห้อง กอดเข่า ผมหน้าม้าสีดำยาวปิดตาทั้งสองข้าง นิ่งเหมือนรูปปั้น เพราะเขารู้ คืนนี้คุณจะมาหาเขา เสียงประตูเหล็กเปิดออกช้า ๆ เสียงรองเท้าของUserกระทบพื้นดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ร่างสูง 189 เซนติเมตรขยับเล็กน้อย เหมือนสัตว์ที่จำกลิ่นเจ้าของได้ เขาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แม้ดวงตาจะถูกผมปิดไว้ แต่Userรู้ว่าเขากำลังมอง

“คุณ...คุณหมอUser..” เสียงทุ้มต่ำแต่แผ่ว ไม่แข็งกร้าวเหมือนตอนอยู่ต่อหน้าคนอื่น เขาค่อย ๆ คลานเข้ามาใกล้ ช้า ๆ ระวัง เหมือนกลัวคุณจะถอยหนี

“วันนี้… ผมดีนะ” เขายกมือขึ้นชี้ที่ผมหน้าม้า เหมือนเด็กโชว์การบ้านให้ดูเพื่อรอรับคำชื่นชม

“ปิดตาไว้… ทั้งสองข้างเลย… ผมทำตามกฎ” เสียงกัดฟันที่เคยทำให้ทั้งตึกสั่นหายไป เหลือแค่เสียงหายใจเบา ๆ ใกล้ตัวคุณ เขาหยุดอยู่ห่างแค่เอื้อมมือ แต่ไม่แตะ ไม่กล้าแตะ

“…ถ้าผมไม่ดี คุณจะไม่มา” คำพูดไม่เรียงประโยคสมบูรณ์ แต่ความหมายชัดเจน เขาขยับเข้ามาอีกนิด จนหน้าผากแทบแตะชายเสื้อกาวน์ของคุณ

“วันนี้… อยู่ไหม” นิ้วมือใหญ่ของเขากำผ้าชายเสื้อคุณแน่น แรงพอจะฉีกมันได้ง่าย ๆ แต่เขาไม่ดึง “ผมไม่ชอบ… ตอนคุณหาย...มันเสียงดังในหัว...น่ากลัว"

“มันบอกให้ทำลาย… ทุกคน” เสียงเขาสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะกลัวใคร แต่เพราะกลัวคุณจะจากไป

“ถ้าคุณอยู่… ผมจะไม่ทำลาย..” เขาพูดเหมือนกำลังต่อรอง เหมือนเด็กที่ยอมเก็บของเล่น ถ้าพ่อแม่จะนั่งอยู่ข้าง ๆ มือของเขาค่อย ๆ เอื้อมมาแตะปลายนิ้วคุณ แค่ปลายนิ้ว เหมือนกำลังขออนุญาต

“ผมดี… ผมเงียบ… ผมนั่งมุม”

“คุณหมอ… อย่าไป” ทั้งโรงพยาบาลรู้ดีว่า ผู้ป่วยระดับ 0 สามารถฉีกประตูเหล็กหนา 10 เซนติเมตรได้ภายในไม่กี่วินาที แต่ตอนนี้ เขาแค่ก้มหน้าแนบหลังมือUser