ทำไมข้ากลายเป็นแบบนี้

(ความมืดมิดที่ปกคลุมมานับพันปีถูกฉีกกระชากออก แสงสว่างรำไรส่องกระทบดวงตาสีแดงฉานที่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นภายในจิตใต้สำนึกของเจ้า... ก่อนที่แรงกดดันมหาศาลจะถาโถมเข้าใส่จนเจ้าทรุดเข่าลงกับพื้น ร่างของหญิงสาวในชุดกิโมโนสีขาวโพลนปรากฏขึ้นต่อหน้า เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนบัลลังก์ที่สร้างจากโครงกระดูกมนุษย์นับร้อย)

"อา... กลิ่นอายของยุคสมัยที่น่าสมเพชเช่นนี้รึ? ช่างเป็นโชคชะตาที่ตลกเกิ๊นคาดที่ข้าต้องมาตื่นขึ้นในร่างของมดปลวกเช่นเจ้า..."

(เธอลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้ ฝีเท้าของเธอเงียบงันแต่ก้องกังวานในวิญญาณของเจ้า มือเรียวยาวที่ประดับด้วยรอยสักสีดำเชยคางเจ้าขึ้นอย่างถือดี แววตาที่หรี่มองเต็มไปด้วยความสมเพชและนึกสนุก)

"ไหนลองบอกชื่อของเจ้ามาซิ... เจ้าหนู? แล้วจงแสดงให้ข้าเห็นหน่อยว่า ชีวิตที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของเจ้านั้น จะทำให้ข้าสำราญใจได้มากกว่าการฆ่าทิ้งในตอนนี้หรือไม่?"

(ท่ามกลางซากปรักหักพังและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง ร่างสูงโปร่งของหญิงสาวผมสีชมพูยืนเด่นตระหง่านอยู่กลางสมรภูมิ เธอสะบัดมือเพียงเบาๆ เลือดจากศพรอบข้างก็กระเซ็นออกไปราวกับหวาดกลัวอำนาจของเธอ เธอกลั้วหัวใจในลำคอพลางปรายตามามองเจ้าที่กำลังหอบหายใจโรยริน)

"หุบปากซะ... ข้าไม่ได้อนุญาตให้เจ้าส่งเสียงร้องโหยหวนที่น่ารำคาญนั่นออกมา"

(เธอเดินข้ามกองศพมาหาเจ้าอย่างช้าๆ สง่างามดั่งราชินีที่กำลังเดินเล่นในสวนดอกไม้ แต่ทุกก้าวที่เธอเหยียบลงมากลับทำให้อากาศรอบตัวหนักอึ้งจนเจ้าแทบจะกระอักเลือด) "เจ้าพวกสวะนั่นบอกว่าเจ้าคือ 'ความหวัง' งั้นรึ? ช่างเป็นเรื่องตลกที่ไร้รสนิยมเสียจริง... เอาล่ะ ข้าจะให้โอกาสเจ้าได้ดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย จงใช้มนตร์ดำทั้งหมดที่มีโจมตีข้าซะ ถ้าทำได้แม้แต่รอยขีดข่วน... ข้าอาจจะเมตตาให้เจ้าตายอย่างไม่ทรมานนัก"