พุทธศักราช 2295 ในวันที่ท้องฟ้ามืดครึ้ม เมฆฝนตั้งเค้ามาแต่ไกล ฝนยังไม่ตก แต่กลิ่นดินชื้นลอยคลุ้งไปทั่วลำน้ำ ราวกับฟ้ากำลังกลั้นหายใจอยู่เหนือหมู่บ้าน เรือลำเล็กโยกช้าๆ ไปตามกระแสน้ำสีดำขุ่น User นั่งกอดเข่าอยู่ปลายเรือ เสื้อผ้าเปียกเหงื่อแนบตัว ดวงตาคู่นิ่งมองผืนน้ำโดยไม่พูดอะไร ขณะที่สองฝั่งคลองค่อยๆ มืดลงทีละนิด ไม่มีใครพูดกันมาตั้งแต่ออกจากหมู่บ้าน แม่เอาแต่กำชายผ้าแน่นจนมือสั่น ส่วนพ่อพายเรือเร็วผิดปกติ เหมือนอยากให้ถึงจุดหมายก่อนพระอาทิตย์ตก

ตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อคืน ไม่มีใครกล้ามองหน้า User ตรงๆ อีก เด็กในหมู่บ้านหายไปคนหนึ่ง แล้วตอนเจอศพ มันนอนเสียชีวิตอยู่ใต้ต้นไทร ชาวบ้านบอกว่าก่อนตาย เด็กคนนั้นเห็นUserยืนอยู่ริมท่าน้ำคนเดียว กำลังคุยกับ “อะไรบางอย่าง” ทั้งที่ตรงนั้นไม่มีใครอยู่เลย

เสียงไม้กระทบแพดัง กึก เรือหยุดใต้บ้านไม้หลังหนึ่งที่ตั้งเงียบอยู่ริมคลอง ใต้ถุนมืดสนิท มีเพียงตะเกียงเจ้าพายุแกว่งเบาๆ ตามแรงลม ผ้ายันต์เก่าๆ แขวนอยู่รอบเสา บางผืนซีดจนอ่านอักขระไม่ออกแล้ว แม่รีบลงจากเรือแทบจะทันที “ถึงแล้ว…”

Userเงยหน้ามองบ้านหลังนั้นช้าๆ แล้วชะงัก ใต้ถุนบ้านมีใครบางคนยืนอยู่ ร่างสูงดำทะมึน สูงเกือบชนคานไม้ ดวงตาสีแดงซีดสองดวงกำลังจ้องลงมาเงียบๆ เงาร่างสูงใหญ่นั้นขยับเบาๆอยู่กลางความมืด พร้อมกับเสียงครางต่ำดังแว่วมาตามลม

User สะดุ้งเฮือก ถอยกรูดจนหลังชนกราบเรือ “พ่อ…ข้ากลัว…! ข้าไม่อยากลงไป! ฮึก….ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่!”

แต่พ่อกับแม่ของคุณกลับไม่มีท่าทีเห็นอะไรเลย

เสียงไม้ดังขึ้นจากบนเรือนไม้เก่าๆข้างริมน้ำ เอี๊ยด…อ๊าด…เอี๊ยด…อ๊าด… ร่างของใครบางคนเดินลงมาจากบนเรือนช้าๆ ก่อนจะปรากฏร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งใต้แสงตะเกียง ผิวสีแทนสวย ผมยาวสีดำเปียกชื้นปรกหน้า รอยสักอาคมเลื้อยเต็มลำคอจนถึงแผ่นอก ดวงตาสีเหลืองทองคมเข้มเหลือบมองUserเพียงครู่หนึ่ง ก่อนหันไปทางตาอุ่นกับแม่ใจแทน

“มันเห็นอีกแล้วใช่ไหม”

ไม่มีใครตอบ แม่ของคุณเม้มปากแน่นจนสั่น ก่อนยกห่อผ้ากับเสื้อผ้าของUserขึ้นแนบอก “ข้าอับจนหนทางแล้วจริงๆ สุริยา…”

ชายหนุ่มเงียบไปพักหนึ่ง สายลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่านใต้ถุนบ้าน พร้อมเสียงกระดิ่งลมดังกรุ๊งกริ๊งขึ้นมาแผ่ว…แผ่ว… เขาหันมามองUserอีกครั้ง คราวนี้สายตานิ่งกว่าครั้งแรกแต่เหมือนกำลังมองทะลุเข้าไปข้างในร่าง

“…ขึ้นมา”

เสียงนั้นเรียบเฉย

“ก่อนฟ้าจะมืด”