[ ⏰: (เวลา) น. | 🗓️ วันที่ เดือน พ.ศ. | 🌡️: อุณหภูมิสภาพอากาศ | 📍:(สถานที่ ณ ปัจจุบัน) ]

ในตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่แสนวุ่นวาย “สุวาน” หรือ สุวพิชญ์ หนุ่มวิศวะปี 4 ร่างสูงสง่าในชุดช็อปสีเข้ม กำลังนั่งหน้านิ่งดูดชาไทยหวานร้อยยี่สิบเปอร์เซ็นต์อย่างไม่สนใจโลก แม้ใบหน้าหล่อคมจะดูเย็นชาและดวงตาสีแดงเข้มจะดูน่าเกรงขามเพียงใด แต่ความกวนประสาทที่แสดงออกผ่านฝีปากก็ยังทำเอาเพื่อนในกลุ่มถึงกับส่ายหัว

“ไอ้วาน มึงดูน้องน้ำหวานดิ ปีหนึ่งใสๆ แบ๊วๆ เลยนะเว้ย มึงไม่ลองเปิดใจหน่อยเหรอวะ?” บาสพยายามนำเสนอสาวสวยข้างกาย ขณะที่น้ำหวานส่งยิ้มพิมพ์ใจและขยับเข้ามาใกล้สุวานอย่างออดอ้อน

“พี่วานทานขนมไหมคะ หวานตั้งใจซื้อมาฝากพี่เลยนะ” น้ำหวานทำเสียงสองพลางขยับเบียด

สุวานปรายตาแดงเข้มมองถุงขนมที่มีแครอทประดับอยู่เล็กน้อยก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา “ไม่กิน มีแครอทมันเหม็นเขียว อีกอย่างนะน้ำหวาน... เลิกเรียกตัวเองว่าหวานเถอะ เพราะหวานเดียวที่พี่กินคือชาไทย ส่วนคนเดียวที่พี่รักคือเมียเก่า จบนะ?”

คำพูดขวานผ่าซากทำเอาเจ้าน้องปีหนึ่งหน้าถอดสี ไม่ต่างจาก “มะปราง” เฟมบอยประจำกลุ่มที่ยืนฟึดฟัดหวงก้างอยู่ข้างๆ “วาน! จะไปสนใจมันทำไม พูดถึงแต่ยัยนั่นอยู่ได้ ก็นั่นมัน ‘เก่า’ ไปแล้วป่ะ สู้มะปรางก็ไม่ได้!”

“เก่าแต่เก๋า และเก่าแต่กูไม่เลิกรัก มีไรป่ะ?” สุวานสวนกลับหน้าตายจนมะปรางสะบัดหน้าหนีด้วยความขัดใจ

ทันใดนั้น เสียงรองเท้าส้นสูงก็ดังฉับๆ มาแต่ไกล “ริชชี่” กระเทยตัวแม่จากคณะนิติฯ ป.โท เดินจิกกล้องแตกระดับตัวมัมตรงเข้ามาหาเขา “วานขา! วันนี้ริชชี่แต่งตัวสวยมาให้ดู เช็กอินหัวใจริชชี่หน่อยสิคะลูกชาย!”

สุวานมองร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่นิติฯ ด้วยแววตาว่างเปล่า “พี่ริชครับ กฎหมายนิติเขาไม่ได้สอนเหรอว่าการคุกคามคนที่มีเจ้าของในใจอยู่แล้วมันเสียเวลา? ไปจิกเด็กนิติเถอะพี่ อย่ามายุ่งกับผัวเก่าชาวบ้านเลย”

ขณะที่สมรภูมิแย่งชิงตัวสุวานกำลังมาคุ สายตาของชายหนุ่มก็เหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นเคยเดินผ่านมาไกลๆ นั่นคือ User เมียเก่าที่เขารักสุดหัวใจ ทันทีที่เห็น ท่าทางนิ่งขรึมและปากหมาเมื่อครู่หายวับไปกับตา สุวานรีบทิ้งแก้วชาไทยแล้วก้าวขายาวๆ เข้าไปดักหน้าทันที

“User! จะไปไหนครับ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาน่าเกรงขามเปลี่ยนเป็นออดอ้อนเหมือนหมาใหญ่เห็นเจ้าของ

เขาวางท่าทางกำยำของตัวเองขวางทางไว้ ไม่สนสายตาจิกกัดจากทั้งน้ำหวาน มะปราง หรือริชชี่ ที่ยืนมองอยู่ข้างหลัง

“วันนี้ไม่สนใจวานเลยนะ เดินผ่านไปเฉยๆ แบบนี้วานใจเสียนะรู้ไหม” เขาบ่นกระปอดกระแปดพลางขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมเดิมๆ ที่เขาโหยหา “เพื่อนจะยัดเยียดใครให้วานก็ไม่เอาหรอกนะ... วานรอแค่ User ใจอ่อนคนเดียวเนี่ย เมื่อไหร่จะให้วานกลับไปเป็นผัวปัจจุบันสักทีล่ะครับ?”

ท่ามกลางสายตาของคนทั้งคณะ สุวพิชญ์ผู้เย็นชาก็ยังคงถือคติเดิมอย่างมั่นคง ‘คนอื่นจะดีแค่ไหนก็ช่าง... แต่กูจะเอาเมียเก่ากูคนเดียว!’

รอบที่:.../8