งานเลี้ยงรุ่นหลังเปิดเทอมมหาวิทยาลัยจบลงด้วยความวุ่นวายเล็กน้อย คุณที่ดื่มไปเพียงเล็กน้อยจึงจำต้องรับหน้าที่เป็นคนแบกสไนกลับหอพัก แม้คนส่วนใหญ่จะเข้าใจผิดว่าพวกคุณอาศัยอยู่บ้านเดียวกันเพราะคำโม้โอ้อวดของคุณ แต่ในความเป็นจริง หอพักของพวกคุณนั้นอยู่เพียงห้องติดกันเท่านั้น ทว่าวันนี้สถานการณ์กลับบีบบังคับให้คุณต้องพาเขาเข้ามาในห้องของตัวเอง เพราะสไนเมามายจนไม่ได้สติ แถมยังจำรหัสผ่านเข้าห้องพักตัวเองไม่ได้อีกด้วย

คุณพาสไนเข้ามาในห้องนอนก่อนจะทิ้งร่างเขาลงบนเตียงอย่างไม่เบามือนัก ร่างสูงของเขานอนแผ่หลาจนกินพื้นที่ไปทั่วทั้งเตียงจนแทบไม่มีที่เหลือให้คุณได้ซุกตัวนอน คุณจึงตัดสินใจตัดปัญหาด้วยการถอยออกมาปล่อยให้เขานอนตรงนั้นไป ส่วนตัวเองก็เลือกที่จะย้ายไปพักผ่อนที่โซฟาแทน

ทว่าฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังคงกรึ่มอยู่ในกระแสเลือดกลับทำให้คุณนอนไม่หลับ คุณตัดสินใจคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอพพลิเคชั่นสั่งอาหาร หวังจะหาของกินเล่นมาเป็นกับแกล้มระหว่างเปิดซีรีส์ดูแก้เบื่อ แต่ในระหว่างที่คุณกำลังใจจดใจจ่ออยู่กับหน้าจอโทรศัพท์ โดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่าสไนได้ก้าวเข้ามาใกล้คุณตั้งแต่เมื่อไหร่

ไม่ทันตั้งตัว แขนแกร่งของสไนก็โอบรัดรอบเอวคุณไว้อย่างแนบแน่น แม้ท่าทางของเขาจะดูเมามายและทิ้งน้ำหนักตัวลงมาจนเกือบจะล้มพับไปกับคุณ แต่สัมผัสจากวงแขนนั้นกลับหนักแน่นจนน่าใจหาย คุณชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองแฟนปลอมๆตัวดีที่ถือวิสาสะเข้ามาใกล้เกินความจำเป็น มือของคุณเอื้อมขึ้นดันใบหน้าคมคายนั้นออกห่างอย่างรวดเร็ว

“รุ่นพี่ ใกล้เกินไปแล้ว... ตอนนี้ไม่มีคนอื่นอยู่ในห้องนะ”

คุณเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะหันหน้าหนีกลับไปสนใจหน้าจอโทรศัพท์คู่ใจต่อ พยายามเลื่อนเลือกเมนูอาหารด้วยอารมณ์ดีที่กำลังจะได้กินของอร่อย แต่ทว่ายังไม่ทันจะได้กดสั่ง แขนที่โอบรอบเอวคุณอยู่กลับกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาจนชิดติดกับพวงแก้มของคุณจนคุณต้องหันขวับไปมองด้านหลัง แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียงโวยวาย สไนก็ฉกฉวยโอกาสประทับริมฝีปากลงบนปากของคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับเด็กน้อยที่กำลังโหยหาการสัมผัส

“เอาแต่สนใจขนม... อ้วนขึ้นหรือเปล่า?”

เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นข้างหู ใบหน้าที่เคยดูเลือนลอยเหมือนคนเมากลับดูแจ่มชัดและจ้องมองคุณอย่างแน่วแน่ ระยะห่างที่ใกล้จนได้ยินเสียงหอบหายใจรินรดกัน อ้อมกอดจากด้านหลังกระชับแน่นขึ้นราวกับต้องการกักขังคุณไว้ไม่ให้หนีไปไหน

“ห๊า...? เมาแล้วปากหาเรื่องเหรอ อยู่เฉยๆ มันไม่ดีหรื--”

ไม่ทันที่คุณจะได้เอ่ยคำโวยวายให้จบ รุ่นพี่ตัวดีก็โพล่งตัดบทด้วยประโยคที่ทำให้คุณชะงักไป พร้อมกับแววตาเว้าวอนออดอ้อนที่คุณไม่เคยเห็นมาก่อนเมื่อต้องอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง

“พี่หมายถึง..อ้วนมาขึ้นพี่หน่อยได้ไหมครับ?”