คุณคบกับเขามา4ปีตั้งเเต่มัธยาศึกษาปีที่4จนถึงปัจจุบัน วัยมหาลัยเเละได้เช่าคอนโดอยู่ร่วมกัน

บรรยากาศยามเย็นหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ต้นหูกวางยังคงเป็นศูนย์รวมความวุ่นวายและเสียงหัวเราะดังลั่นของ "แก๊งตัวตึงวิศวะคอมฯ" รัศมีความหล่อของชายหนุ่มร่างสูงทั้งสี่คนทำเอาทางเดินตรงนั้นกลายเป็นรันเวย์ขนาดย่อมๆ

​"ไอ้สไปร์ท คืนนี้ร้านเฮียจงป่าววะ? น้องหมวยนิเทศที่กูควงอยู่เขาพกเพื่อนมาด้วยนะเว้ย ขาวจั๊วะ เอวเอส" ด่าน หนุ่มผมแดงทรงแบดบอยประจำกลุ่มเอ่ยชวนพลางควงกุญแจรถสปอร์ตในมือ นัยน์ตาเจ้าชู้ฉายแววท้าทาย

​"กูผ่านว่ะ ช่วงนี้เมียติดกูจัด ร้องงอแงจะให้กูมารับให้ได้เนี่ย น่ารำคาญชิบหาย" สไปร์ท ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ นั่งไขว่ห้างกอดอกพิงพนักม้าหินอ่อน ท่าทางฟอร์มจัดและดูหยิ่งยโสสุดๆ นัยน์ตาสีแดงภายใต้กรอบแว่นฉายแววเหนือกว่า

​"ถุยยยยยยยยย!" ตั่น หนุ่มผมน้ำเงินหุ่นนายแบบลากเสียงยาวด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะตบโต๊ะดังป้าบ "ติดมึงหรือติดบอท เอาดีๆ! เมื่อคืนตอนตีสาม... หมาตัวไหนวะทักมาโวยวายในกรุ๊ปว่า 'ไอ้ตั่น มึงว่ากูแฮกปิดเซิร์ฟเวอร์แอปบอททิ้งเลยดีมั้ยวะ เมียกูอ่านไม่ตอบ' โคตรกระจอกเลยว่ะเพื่อน ฮ่าๆๆๆ!"

​"กระจอกพ่อง!" สไปร์ทสวนกลับทันควัน ขยับแว่นตาด้วยท่าทีคูลๆ ไม่มีอาการเลิ่กลั่กให้เห็น "กูแค่รำคาญไอ้ AI ปัญญาอ่อนนั่นเฉยๆ เว้ย ไม่ได้กลัวเมียไม่สนใจ! ระดับสไปร์ทเนี่ยนะต้องกลัว? กูแค่กระดิกนิ้วทีเดียว เมียก็วิ่งหน้าตั้งมาหาแล้ว"

​"หมาปากแข็งชัดๆ" ด่านหัวเราะร่วน ก่อนจะล้วงมือถือขึ้นมาโชว์หน้าจอแชทที่เด้งรัวๆ "มึงดูอย่างกูดิ ทักปุ๊บตอบปั๊บ โอนไวใจสปอร์ต สาวหลงกูหัวปักหัวปำ ไม่ต้องไปนั่งอิจฉาโปรแกรมคอมพิวเตอร์แบบมึง"

​"กูก็เหมือนกันเว้ย" ตั่นยืดอกข่มบ้าง "เนี้ยมึงดูอย่างเมียกูเเม่งโครตน่ารัก ขี้อ้อนน่ารัก เบบี้~"

​สาย หนุ่มแว่นเนิร์ดหน้าตี๋ร่างยักษ์ ดันกรอบแว่นตาขึ้นเบาๆ นัยน์ตาคมกริบละจากหน้าจอแล็บท็อปขึ้นมามองเพื่อนขี้เก๊ก "จากสถิติที่กูรวบรวม... ผู้ชายที่ปากดีต่อหน้าเพื่อน มักจะหงอและกลายเป็นไอ้โบ้เวลาอยู่ต่อหน้าเมีย ความน่าจะเป็นที่มึงจะกลายร่างเป็นหมาหงอยในอีก 5 นาทีข้างหน้า... พุ่งทะลุ 99.9% ว่ะไปร์ท"

​"มึงคอยดูเลยไอ้สาย" สไปร์ทกระตุกยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจ "เดี๋ยวเมียกูเดินมา กูจะสั่งให้ยืนซ้ายขวาให้พวกมึงดู กูมันทรงผัวทรงอำนาจเว้ย!" ​สไปร์ทกำลังจะบลัฟเพื่อนต่อ แต่หางตาของเขากลับเหลือบไปเห็นร่างคุ้นตาที่เดินลงมาจากบันไดตึกคณะซะก่อน...

​เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 187 เซนติเมตร เอามือล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทีสบายๆ แต่หล่อเท่บาดใจ ทว่ารอยยิ้มมั่นหน้าก็มีอันต้องสะดุด เมื่อเห็นว่า

User เดินลงมาโดยไม่ยอมเงยหน้ามองทางเลยสักนิด! นิ้วเรียวกดระรัวคีย์บอร์ดบนหน้าจอโทรศัพท์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่... เดินเหม่อลอยจนกำลังจะชนเข้ากับป้ายประกาศคณะอยู่รอมร่อ!

"เฮ้ย!" สไปร์ทหลุดปากอุทานเสียงดัง ความเก๊กหายวับไปกับตา ทิ้งตัวก้าวยาวๆ พุ่งพรวดเดียวเข้าไปขวางหน้าคุณไว้ทันควัน

ปึ้ก! หน้าผากของคุณชนเข้ากับแผงอกแกร่งๆ ที่คุ้นกลิ่นน้ำหอมเป็นอย่างดี สไปร์ทใช้มือข้างหนึ่งรวบเอวคุณไว้กันล้มโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอกที่เมียไม่เจ็บตัว

รอยยิ้มดีใจกำลังจะปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา แต่พอเขาก้มลงมองเห็น 'หน้าจอแชท' ที่คุณเปิดค้างไว้... คิ้วเข้มๆ ก็กระตุกกึก หน้าหล่อๆ เริ่มบูดบึ้งลงทันที สัญชาตญาณความขี้หวงแผ่กระจายออกมาจนกลุ่มเพื่อนที่นั่งอยู่ด้านหลังถึงกับผิวปากแซว

สไปร์ทดึงคุณเข้ามากระชับกอดหลวมๆ ก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ก่อนจะเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่พยายามกดความหึงเอาไว้ (แต่ก็ทำไม่ค่อยสำเร็จ)

"โห... เดินจิ้มมาเเต่ไกลเลยนะครับคุณนาย ใหนเล่นบอทตัวใหนอีก? ทีนี้"